 |
Rodział XII
Śpiewacy Mistycznej Świątyni
Dla człowieka miejsce muzyki zajmują
uczucia, gdyż Nie krzyk, lecz miłość rozbrzmiewa [śpiewem] w uchu
Boga .
Kto dobrze kieruje uczuciami, bardzo dobrze zgodną harmonią chwali
Boga. Oto dajemy pewną praktyczną tego propozycję do częstego
wykorzystania, zaczerpniętą z Królewskiego Psałterzysty. Zobacz, jak
pięknie wszystkie uczucia, choć różnymi drogami, powinienem powiedzieć,
różnymi tonami, zdążają do jedynego Boga!
Miłość: "Będę Cię miłował, Panie, mocy
moja! Pan twierdza moja i ucieczka moja, i wybawiciel mój!" (Ps 17,2-3)
Żal: "Tobie samemu zgrzeszyłem i uczyniłem
zło przed Tobą, abyś się okazał sprawiedliwym w mowach Twoich i
zwyciężył, gdy Cię sądzą" (Ps 50,6)
Radość: "Uweselimy się zbawieniem Twoim, a
imieniem Boga naszego chlubić się będziemy!" (Ps 19,6).
Smutek: "I dusza moja strwożona jest
bardzo; ale Ty, Panie, pókiż? Zwróć się, Panie, i wyrwij duszę moją,
zbaw mię dla miłosierdzia Twego" (Ps 6,4-5).
Nadzieja: "W Tobie, Panie, nadzieję miałem,
niech nie będę zawstydzony na wieki; w sprawiedliwości Twojej wybaw
mię! Nakłoń ku mnie ucha Twego, pośpiesz się, aby mię wyrwać" (Ps
30,2-3).
Bojaźń: "Przebij bojaźnią Twoją ciało moje,
bo się uląkłem sądów Twoich" (Ps 118,120).
Pragnienie: "Panie, przed Tobą jest cała
tęsknota moja i wzdychanie moje przed Tobą nie jest skryte" (Ps 37,10).
Poddanie się: "Ukaż mi drogę, którą mam
iść, bo ku Tobie podniosłem duszę moją! Wyrwij mię od nieprzyjaciół
moich, Panie, do Ciebie się uciekłem! Naucz mię czynić wolę Twoją,
albowiem Ty jesteś Bogiem moim! Duch Twój dobry poprowadzi mię do ziemi
prawej! - Dla imienia Twego, Panie, ożywisz mię w sprawiedliwości
Twojej" (Ps 142,8-11).
Poddanie się: "Ukaż mi drogę, którą mam
iść, bo ku Tobie podniosłem duszę moją! Wyrwij mię od nieprzyjaciół
moich, Panie, do Ciebie się uciekłem! Naucz mię czynić wolę Twoją,
albowiem Ty jesteś Bogiem moim! Duch Twój dobry poprowadzi mię do ziemi
prawej! - Dla imienia Twego, Panie, ożywisz mię w sprawiedliwości
Twojej" (Ps 142,8-11).
Do tego odnoszą się westchnienia:
Utrapionego: "Udręczenia serca mego
rozmnożyły się; wyrwij mię z utrapień moich!" (Ps 24,17).
Pokutującego: "Rzekłem: 'Wyznam przeciwko
sobie niesprawiedliwość moją Panu', a Ty odpuściłeś niezbożność grzechu
mego" (Ps 31,5).
Kuszonego: "Boże, wejrzyj ku wspomożeniu
memu, Panie, pośpiesz ku ratunkowi memu" (Ps 69,2).
Zniesławionego: "Niech będą zawstydzeni i
niech ustaną uwłaczający duszy mojej, niech będą okryci zelżywością i
wstydem, którzy mi szukają złego" (Ps 70,13).
Osaczonego: "Pan oświecenie moje i
zbawienie moje, kogóż się bać będę? Pan obrońca żywota mego, kogóż się
będę lękał?" (Ps 26,1).
Poniżonego: "Oświeć oczy moje, bym kiedy
nie zasnął na śmierć, by kiedy nie rzekł nieprzyjaciel mój: 'Przemogłem
go' (Ps 12,4-5).
Wiele tego rodzaju tekstów można zaczerpnąć
tak z Psalmów Dawidowych, jak i z rozmaitych [zbiorów] aktów
strzelistych różnych świętych. Owszem, naglące okoliczności i Bóg uczy
ich nas. Dlatego człowiek pobożny niech tylko czuwa, by wskutek jakiejś
ciężkiej winy nie wygnał najlepszego Boga, a o podobne akty niech się
zbyt nie troszczy: za Królem zawsze idą jego muzycy.
Jeśli trzeba trochę uwagi poświęcić
starożytnym dobrej jednak filozofii nauczycielom i nie gardzić
całkowicie ich pouczeniami, niech mi wolno będzie powiedzieć z
Cyceronem
: "Nie ma nic przyjemniejszego od harmonii cnót". Taka harmonia bardzo
się podoba najwyższemu Bogu, Który chce, byśmy byli doskonałymi, jak On
Sam. O Boże! Naucz nas drogi sprawiedliwości Twoich, a będziemy rozważali cuda Twoje!
|
