Marianie zmarli w ostatni czasie 2018-12-07T15:13:08+00:00

Marianie zmarli w ostatnim czasie

2000-2005
2006-2010
2011-2015
2016-2018

2016-2018

Ksiądz Lucjan Łada, MIC

02.26.1938–10.23.2018

Ks. Lucjan Łada syn Władysława i Marianny z d. Gosk urodził się 26 lutego 1938 roku w Ładach Borowych, pow. Zambrów, diecezja łomżyńska. W rodzinnej wsi skończył 4 klasy szkoły podstawowej, a pozostałe trzy w Puchałach. Następnie rozpoczął naukę w LO w Zambrowie. Po ukończeniu VIII klasy składał dokumenty o przyjęcie do naszego Zgromadzenia, ale Zgromadzenie już nie prowadziło Niższego Seminarium, zatem powrócił do liceum w Zambrowie, a po ukończeniu kl. IX przeszedł do Liceum dla Pracujących w Zambrowie. Po ukończeniu klasy X i XI w 1956 r. ponownie zwrócił się z prośbą o przyjęcie do naszego Zgromadzenia. Przyjęty do Zgromadzenia, w latach 1956-57 odbył nowicjat w Skórcu i 15 sierpnia 1957 r. złożył pierwsze śluby. Po ślubach skierowany do domu w Głuchołazach i posłany do LO dla Pracujących w Nysie, dla zdobycia świadectwa dojrzałości. W latach 1958-60 odbył studia filozoficzne w Warszawie na Pradze. W roku 1960 został posłany do pracy w domu licheńskim.

W latach 1961-65 odbywał studia teologiczne w WSD we Włocławku. Śluby wieczyste złożył  15 sierpnia 1963 roku w sanktuarium Matki Pokoju w Stoczku Klasztornym. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk ordynariusza włocławskiego bpa Antoniego Pawłowskiego dnia 20 czerwca 1965 roku w bazylice katedralnej we Włocławku.

Po święceniach został skierowany do Grudziądza jako współpracownik w duszpasterstwie i katecheta. W latach 1968-71 został skierowany do pracy duszpastersko-katechetycznej do Warszawy na Pragę. Przeniesiony na Marymont, pracował tam w latach 1971-78; od 1972 r. był tam wikariuszem parafii. W roku 1978 został przeniesiony do Góry Kalwarii, gdzie zostało mu powierzone duszpasterstwo młodzieży. Następnie w 1979 roku został przeniesiony do domu stoczkowskiego z rezydencją w Kiwitach, powierzono mu obowiązki II radnego domu (1979-81) oraz otrzymał nominację na administratora parafii. Parafię Zarząd Prowincji w 1983 r. przekazał Ordynariuszowi Diecezji, a ks. Lucjan został przeniesiony do pracy duszpasterskiej w Puszczy Mariańskiej, gdzie został przełożonym (1983-1993) i ekonomem domu, od 1993 I radnym domu, oraz proboszczem parafii (1983-1996). Podjął prace nad remontem kościoła parafialnego, organizował budowę ośrodka duszpasterskiego w Walerianach. W 1993 spłonął w pożarze kościół parafialny w Puszczy; udało się odbudować jedynie prezbiterium, stanowiące obecnie kaplicę. Rozpoczął budowę nowego kościoła w Puszczy Mariańskiej. Przeniesiony w 1996 r. do Korzystna-Grzybowa został mianowany proboszczem parafii i I radnym domu zakonnego, a od 1999 także ekonomem domu. W roku 2000 został członkiem Prowincjalnej Komisji ds. Apostolatu. W roku 2001 został przeniesiony do Warszawy na Pragę i mianowany proboszczem parafii MB z Lourdes i kustoszem Diecezjalnego Sanktuarium Chorych. W 2002 r. został mianowany I radnym domu zakonnego. W roku 2006 został przeniesiony do domu zakonnego w Licheniu, gdzie podjął posługę pastoralną w sanktuarium MB Licheńskiej jako kaznodzieja i spowiednik. Chętnie, dopóki zdrowie na to pozwalało, podejmował rekolekcje. Pogarszające się zdrowie zmusiło go w ostatnich latach do zaniechania pracy duszpasterskiej. Zmarł w konińskim szpitalu, 23 października 2018 roku.

Brat Antonio dos Reis Fernandes MIC
(12.24.1930 – 01.16.2018)

Brat Antonio dos Reis Fernandes, urodził się dnia 24 grudnia 1930 r. w Vale de Pena – Vimioso na północnym wschodzie Portugalii. Od najmłodszych lat odczuwał powołanie do życia konsekrowanego, i z takim pragnieniem w swoim sercu podjął pracę jako służący w Domu Biskupa Bragançy, Dom Abílio Vaz das Neves. Biskup ten przedstawił Antonio ks. Marianowi Wiśniewskiemu MIC, który przyjechał do Seminarium Duchownego diecezji Bragança 10 maja 1949 r., w celu stworzenia możliwości powrotu marianów do Portugalii. Pod duchowym kierownictwem ks. Mariana Wiśniewskiego, młody Antonio poprosił o przyjęcie do Zgromadzenia Księży Marianów, a po przybyciu do Portugalii ks. Jana Szurka MIC w sierpniu 1953 r., Antonio został członkiem pierwszej wspólnoty odnowionych marianów w Portugalii, mieszkając przez kilka miesięcy w seminarium diecezjalnym w Bragança. Dnia 2 lutego 1954 r. przybył do Chacim wraz z dwoma wyżej wspomnianymi polskimi kapłanami, aby towarzyszyć pracom przy odbudowie klasztoru w Balsamão. Dnia 1 maja 1954 r. Wspólnota zamieszkała w pobliżu grobu czcigodnego Sługi Bożego o. Kazimierza Wyszyńskiego. Dnia 7 grudnia 1954 r. Antonio wstąpił do utworzonego w Balsamão nowicjatu Księży Marianów wraz ze swoim kuzynem. Podczas nowicjatu w październiku 1955 r., br. Antonio był świadkiem „cudownego” bicia dzwonów kościoła Matki Bożej z Balsamão podczas odbywania ekshumacji szczątków czcigodnego o. Kazimierza. Po krótkim okresie wycofania się br. Antonio powrócił do Balsamão w sierpniu 1956 r. i został ponownie przyjęty do nowicjatu 30 maja 1957 r. Pierwsze śluby złożył 31 maja 1958 r., a trzy lata później – 31 maja 1961 r., złożył śluby wieczyste, jako pierwszy Portugalczyk w odnowionym Zgromadzeniu Księży Marianów. W pierwszych latach swego zakonnego powołania br. Antonio pracował jako ogrodnik i asystent ekonoma klasztoru oraz pomagał w gospodarstwie Małego Seminarium Księży Marianów w Balsamão, które zostało erygowane 24 października 1960 r. Latem 1966 r. br. Antonio został przeniesiony do Kurytyby w Brazylii, aby pomóc ks. Bolesławowi Jakimowiczowi MIC w pracy duszpasterskiej w parafii św. Jerzego, stając się jednym z pionierów zaszczepienia marianów w Brazylii. Kilka lat później powrócił do Portugalii i nadal pełnił funkcje ogrodnika i gospodarza klasztoru w Balsamão. W 1983 r. został wyznaczony do pomocy ks. Jerzemu Predko MIC w organizowaniu Domu Studiów w Telheiras na terenie parafii Lumiar w Lizbonie, służąc jako asystent ekonoma i pomocnik w pracy duszpasterskiej w kościele Matki Bożej Bramy Nieba w Telheiras. Następnie powrócił do Balsamão, gdzie mieszkał do końca życia, wyróżniając się duchem służby i modlitwy oraz świadectwem braterskiej miłości w czasie odwiedzania chorych i więźniów, a także w gościnności wobec pielgrzymów i gości klasztoru Balsamão. Zmarł 16 stycznia 2018 r. w szpitalu w Bragança. Niech odpoczywa w pokoju.

Ksiądz Gerard Leon Domański MIC
(03.30.1935 – 01.12.2017)

Ks. Gerard Leon Domański syn Antoniego i Heleny z d. Marciszewska, urodził się 30 marca 1935 roku w Kałuszynie. W 1940 roku rodzina przeprowadziła się do Międzyrzeca Podlaskiego; tam w latach 1942-48 ukończył szkołę powszechną. Przyjęty do juwenatu, w latach 1948-50 ukończył dwie klasy: pierwszą przy ul. Wileńskiej, a druga na Bielanach. W roku 1950-51 odbył nowicjat w Skórcu i dnia 15 sierpnia 1951 roku złożył pierwszą profesję. W roku 1951-52 uczył się na Bielanach, a w latach 1952-58 w domu na Wileńskiej, gdzie zdobył świadectwo dojrzałości (1954), następnie w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym ukończył dwa lata filozofii, a w roku 1956-57 pracował w kancelarii parafialnej. W dniu 15 sierpnia 1957 r. złożył w Gietrzwałdzie profesję wieczystą, zaś w roku 1957-58 był studentem I roku teologii w WMSD w Warszawie. Przeniesiony do Włocławka w latach 1958-61 dokończył studia z teologii i 21 maja 1961 roku we włocławskiej bazylice katedralnej przyjął święcenia kapłańskie z rąk ks. bpa Franciszka Korszyńskiego. Po święceniach w roku 1961-62 odbył studium pastoralne w Instytucie Teologicznym ojców Franciszkanów Konwentualnych w Krakowie.

Pierwszą placówką duszpasterską był Licheń, pełnił tam obowiązki prefekta w roku 1962-63. W latach 1963-65 był współpracownikiem w duszpasterstwie i prefektem w Głuchołazach, a w roku 1965-66 – na Marymoncie. W latach 1966-72 pracował w Grudziądzu jako katecheta i rektor kościoła pw. św. Franciszka Ksawerego. W roku 1972-73 był duszpasterzem młodzieży w Warszawie na Pradze. W październiku 1973 wyjechał do Anglii do pracy wśród angielskiej Polonii.

Jak wynika z zapisów w elenchusach, do roku 1981 przebywał w rezydencji Reading, jako duszpasterz tamtejszej wspólnoty polonijnej, od roku 1978 spełniał jednocześnie obowiązki sekretarza prowincjalnego. W latach 1981-87 był prowincjałem w Anglii i rezydował w domu w Fawley Court. Rok 1988 był czasem rekonwalescencji. Od 1989 roku był przełożonym i proboszczem w Hereford. W latach 1994-2000 był proboszczem polonijnej parafii w Slough, a w latach 1995-99 także rektorem tej rezydencji. W latach 2000-01 przebywał w Londynie w charakterze wikariusza i współpracownika w duszpasterstwie. W 2001 r. poprosił o możliwość spędzenia w Polsce, w Grudziądzu, swego roku sabatycznego. Po jego zakończeniu pozostał w kraju, w Grudziądzu, do śmierci. Zmarł w domu zakonnym 1 grudnia 2017 roku.

Ksiądz Czesław Szyszko MIC
(02.10.1936 – 21.09.2017)

 

Ks. Czesław Szyszko syn Ignacego i Agnieszki z d. Szymanek urodził się 10 lutego 1936 roku w Rudnie, pow. Lubartów, diecezja lubelska. Po ukończeniu szkoły podstawowej w Rudnie, w 1952 r. rozpoczął naukę w Państwowym LO w Lubartowie, tam ukończył dwie klasy. W 1954 przeniósł się do Lublina, podjął pracę i jednocześnie uczęszczał do LO dla Pracujących, w 1956 r. uczęszczał do ostatniej klasy. Tego roku został przyjęty do nowicjatu w Skórcu. Pierwszą profesję złożył 15 września 1957 roku. W roku 1957-58 uczęszczał do szkoły średniej w Nysie. W roku 1958-60 studiował filozofię na Wileńskiej. W 1960-61 miał przerwę na pracę również w domu przy ul. Wileńskiej. W 1961 został skierowany na studia teologii do WSD we Włocławku. Śluby wieczyste złożył w sanktuarium MB Pokoju w Stoczku Klasztornym dnia 15 sierpnia 1963 roku. Święcenia prezbiteratu przyjął 20 czerwca 1965 roku z rąk ordynariusza włocławskiego ks. bpa Antoniego Pawłowskiego w bazylice katedralnej we Włocławku.

W miesiącach wakacyjnych po święceniach najpierw pracował w Górze Kalwarii, a następnie w Miłosnej, a od 1 września został przeniesiony do pracy duszpastersko-katechetycznej do Lichenia. W 1965 roku został II radnym domowym a w 1967 ekonomem domu. W 1971 roku został przeniesiony do pracy przy kościele Wszystkich Świętych w Elblągu i mianowany wikariuszem współpracownikiem w parafii św. Mikołaja; w 1972 r. został I radnym domu zakonnego w Elblągu. W latach 1975- spełniał obowiązki przełożonego i ekonoma domu w Stoczku Klasztornym oraz był administratorem parafii stoczkowskiej. Od 1975 r. spełniał obowiązki moderatora kandydatów do Zgromadzenia, którzy w Stoczku odbywali swój postulat. W 1981 został przeniesiony do Goźlina i wybrany na przełożonego domu oraz mianowany proboszczem parafii. W roku 1984 został przeniesiony z Goźlina do Skórca i powierzono mu obowiązki przełożonego i ekonoma domu, a Władza diecezjalna mianowała go na proboszcza parafii skórzeckiej. W latach 1987-90 pełnił obowiązki I radnego domu, a w latach 1990-96 był ponownie przełożonym i ekonomem domu. Przeniesiony do Rdzawki, w latach 1996-99 był tam przełożonym i ekonomem oraz proboszczem miejscowej parafii. W 1999 został przeniesiony do Lichenia i przeznaczony do pracy w sanktuarium MB Licheńskiej jako kaznodzieja i spowiednik oraz rekolekcjonista parafialny. W latach 1999-2005 był I radnym domowym. Zarząd Prowincji zlecał mu prowadzenie rekolekcji dla młodych współbraci przed ich ślubami. W roku 2003 został ustanowiony przez przełożonego generalnego – wizytatora przełożonym w Górze Kalwarii. Po ukończeniu tej posługi w 2005 roku ponownie został przeniesiony do Lichenia ze zleceniem wcześniej pełnionej posługi i ustanowiony IV radnym domu, a od 2008 do 2011 roku II radnym. Ostatnimi laty, aż do 2016 roku, mimo pogarszającego się stanu zdrowia posługiwał w konfesjonale, niestrudzenie spowiadając pielgrzymów. Zmarł w domu zakonnym w Licheniu Starym, 21 września 2017 roku.

Brat Stanisław Sękowski MIC
(05.01.1936 – 01.08.2017)

 

Urodził się dnia 5 stycznia 1936 roku w Załężu-Eliaszach koło Różana, pow. Maków Mazowiecki. Po zakończeniu szkoły w Głażewie pomagał w gospodarstwie domowym i przez rok uczył się na organistę. Do marianów wstapił w 1954 r., profesję zakonna złożył 15 września 1956 r. Przez wiele lat pobytu w Skórcu br. Stanisław spełniał obowiązki zakrystiana, a okresowo zaopatrzeniowca i drugiego organisty. Pracował też w ogrodzie. W 1984 roku został przeniesiony do domu w Puszczy Mariańskiej, a w 1993 do domu w Goźlinie. W 1997 r. został przeniesiony do Stoczka Klasztornego. We wszystkich tych domach spełniał obowiązki zakrystiana. W ostatnich latach pobytu w Stoczku podupadał na zdrowiu. W 2009 r. został przeniesiony do domu w Licheniu, praktycznie w charakterze rezydenta ze względu na stan zdrowia. Mimo podupadającego zdrowia starał się dbać o zakrystię kaplicy domu zakonnego niemal do końca życia.

Pogrzeb św. br. Stanisława Sękowskiego MIC odbędzie się w kościele parafialnym pw. św. Doroty w Licheniu Starym w piątek, 4 sierpnia 2017 roku. O godzinie 13:00 odmówiony będzie wspólnie różaniec, po czym (13:30) sprawowana będzie Eucharystia w intencji Zmarłego. Ciało br. Stanisława będzie złożone na mariańskim cmentarzu w Licheniu Starym.

Niech odpoczywa w pokoju.

Ksiądz Franciszek Jaworski MIC

(27.06.1924 – 29.06.2017)

Ksiądz Franciszek Jaworski MIC urodził się 27 czerwca 1924 r., w Polsce w Jaworzu na Śląsku. Podczas II wojny światowej został zmuszony do służby w armii niemieckiej, ponieważ polskie ziemie na Śląsku zostały przyłączone do Niemiec. Po II wojnie światowej, wstąpił do nowicjatu księży marianów w Hereford w Wielkiej Brytanii, gdzie złożył swoje pierwsze śluby zakonne 15 sierpnia 1955 r., a cztery lata później (15 sierpnia 1958 r.), złożył śluby wieczyste. W latach 1955-1960 uczęszczał na kurs teologii na Angelicum w Rzymie. Święcenia kapłańskie otrzymał w 3 lipca 1960 r. wraz z ks. Jorge Predko MIC (który zmarł w 4 kwietnia 2016 r.), w kościele benedyktynów pw. św. Anzelma w Rzymie, z rąk kardynała Luigi Traglia. W pierwszych dwóch latach kapłaństwa (1960-1962), pracował duszpastersko w Anglii. 21 grudnia 1962 r., został przeniesiony do Balsamão w Portugalii do pracy w niższym seminarium prowadzonym tam przez księży marianów, gdzie pełnił funkcję prefekta (1963-1966), oraz nauczał łaciny. W latach 1966-1969 był przełożonym domu zakonnego w Balsamão oraz mistrzem nowicjatu. We wrześniu 1969 r., ks. Franciszek wziął udział w założeniu niższego seminarium w Fatimie i był jego rektorem od 1969 do 1972 roku. 17 listopada 1972 r. erygowano w Fatimie dom zakonny pw. Matki Bożej Fatimskiej, a ks. Franciszka mianowano jego przełożonym i ekonomem, które to funkcje pełnił do roku 1975. W 1975 r. ks. Franciszek został ponownie przeniesiony do Balsamão, gdzie objął urząd przełożonego domu, piastując go do 1981 r. Po kapitule generalnej w 1981 r., ks. Franciszek został skierowany do pracy w Stanach Zjednoczonych, gdzie kilka lat później objął urząd przełożonego prowincji św. Stanisława Kostki. Pozostawał na nim od 30 czerwca 1988 r. do 9 lipca 1993 r., a następnie powrócił do Portugalii i zajął się prowadzeniem domu pielgrzyma Sao Paulo w Fátima, zakupiony w 1988 r. Przez wiele lat (1993–2005) ofiarnie pracował jako dyrektor pensjonatu Sao Paulo, pełniąc jednocześnie funkcje radnego portugalskiej wiceprowincj pw. Matki Bożej Królowej (1993-1999, 1999-2005) i ekonoma wiceprowincji (1999–2005), a następnie ekonoma wikariatu portugalskiego (2005– 2015), i radnego wikariatu (2010– 2013). Nadal mieszkał w domu w Fatimie, gdzie posługiwał jako kapelan dominikanek klauzurowych i sióstr Przymierza Matki Bożej Fatimskiej. Pod koniec 2015 roku został przeniesiony do klasztoru w Balsamão. Stan jego zdrowia zaczął się gwałtownie pogarszać. Ksiądz Franciszek odszedł do Pana 29 czerwca 2017 r. ok. godz. 17:30, w szpitalu w Macedo de Cavaleiros.

Ksiądz Lawrence Patrick Dunn MIC

(17.08.1942 – 18.05.2017)

Ksiądz Larry urodził się 17 sierpnia 1942 r. w Brooklynie, N.Y. Przez 4 lata służył w marynarce wojennej USA, po czym został demobilizowany. W czasie pełnienia służby wojskowej odkrył powołanie do życia zakonnego. Pewnego dnia, stojąc na pokładzie statku zakotwiczonego w pobliżu Haiti, doznał głębokiego poruszenia na widok miejscowych dzieci nurkujących w morzu pełnym rekinów, aby odzyskać monety wrzucane do wody przez roześmianych marynarzy amerykańskich. To doświadczenie zaprowadziło go na drogę naśladowania Chrystusa ubogiego w posłudze ludziom zmagającym się z biedą duchową i materialną.

Pierwsze śluby w Zgromadzeniu Księży Marianów złożył 2 lutego 1972 r., a śluby wieczyste 30 grudnia 1979 r. Początkowo myślał, aby pozostać na zawsze bratem zakonnym, ale po kilku latach odczuł w sobie powołanie do kapłaństwa i uzyskał zgodę przełożonych na podjęcie studiów seminaryjnych. Święcenia kapłańskie przyjął 1 sierpnia 1987 r. Przed święceniami dostąpił zaszczytu posługiwania jako diakon (lub jak to żartobliwie mówili jego przyjaciele i współbracia-marianie „najwyższy diakon”) u boku św. Jana Pawła II podczas Mszy św. beatyfikacyjnej Odnowiciela marianów – bł. abpa Jerzego Matulaitisa-Matulewicza.

Ksiądz Larry cieszył się dużą sympatią parafian wszędzie tam gdzie posługiwał. W latach 1988-1990 pracował w parafii Matki Bożej Łaskawej w Greensboro, N.C. W roku 1990 został przeniesiony do domu zakonnego w Waszyngtonie i podjął posługę duszpasterską w kaplicy Miłosierdzia Bożego w Brookeville w stanie Maryland; w domu opieki społecznej Malta House w Hyattsville, Md., w kaplicy Sióstr Oblatek Najświętszej Eucharystii (łącznie z grupą modlitewną Gospa), oraz spowiadał regularnie w Bazylice Narodowego Sanktuarium Niepokalanego Poczęcia.

Na pytanie, co mu się najbardziej podobało w pracy na parafii takiej jak np. Greensboro, ks. Larry odpowiadał, „ludzie — polubiłem tych ludzi.”

Poza pracą duszpasterską ks. Larry był znany wspólnocie kleryków jako uśmiechnięty współbrat. Był przez jakiś czas duszpasterzem powołań. O młodych kandydatach do wspólnoty mówił, że najważniejszą oczekiwaną od nich cechą była gorliwość, ponieważ „jest to jedyną rzeczą, której nie da się przekazać.”

Ksiądz Larry lubił czytać książki z dziedziny historii, zwłaszcza z okresu wojny rewolucyjnej w Ameryce. Odznaczał się głębokim nabożeństwem do Matki Najświętszej i św. Józefa.

Zmarł 18 maja 2017 w szpitalu Providence w Waszyngtonie w wieku 74 lat. Ponad 10 lat mężnie zmagał się z chorobą niedokrwistości mielodysplastycznej. Pochowany został na mariańskim cmentarzu na Eden Hill w Stockbridge.

Na drodze do domu Pana ks. Larry’ego poprzedził jego ojciec Lawrence Michael Dunn. Obecnie żyje jego matka Rosemary Dunn z Brooklynu oraz jego dwie siostry: Maureen Redding także z Brooklynu oraz Denise z mężem Johnem Ferrandino mieszkający w Tampa na Florydzie.

Ksiądz Eugeniusz Kamiński MIC

(23.05.1936 – 30.01.2017)

Ksiądz Eugeniusz Kamiński syn Konstantego i Marty z d. Dzikowska, ur. 23 maja 1936 roku w Stajęczynach, parafia Osiek n. Wisłą, pow. Lipno, diecezja włocławska. W 1941 r. jego ojciec został stracony przez okupantów za udzielenie pomocy polskim uciekinierom. W latach 1945-51 ukończył szkołę podstawową w Sąsiecznie i rozpoczął naukę w LO w Lipnie, kończąc tam klasę VIII. W 1952 został przyjęty do Małego Seminarium Księży Pallotynów w Chełmnie, ale tegoż roku zostało ono zamknięte przez władze PRL. W latach 1953-56 uczęszczał do LO dla Pracujących w Toruniu. Po ukończeniu szkoły średniej został przyjęty do nowicjatu w Skórcu. Pierwszą profesję złożył 15 sierpnia 1957 roku. W roku 1957-58 jako członek domu zakonnego w Głuchołazach, uczęszczał do LO dla Pracujących w Nysie, gdzie uzyskał świadectwo dojrzałości. W latach 1958-60 w Warszawie na Pradze ukończył dwuletni kurs filozofii a następnie w roku 1960-61 był tam zakrystianem. W latach 1961-66 odbywał studia w WSD we Włocławku. Profesję wieczystą złożył 15 sierpnia 1963 roku w Stoczku Klasztornym. Święcenia kapłańskie przyjął dnia 17 czerwca 1966 roku w Ciechocinku z rąk ordynariusza włocławskiego bpa Antoniego Pawłowskiego.

Po święceniach w latach 1966-70 pracował w Głuchołazach jako duszpasterz i katecheta. W roku 1970 przeniesiony do Skórca, podjął podobne obowiązki. W latach 1971-81 był nadto wikariuszem parafii, a w latach 1975-81 r. także przełożonym domu skórzeckiego. W latach 1981-87 był przełożonym i ekonomem domu zakonnego oraz moderatorem braci postulantów w Stoczku Klasztornym oraz administratorem parafii, duszpasterzem powołań i członkiem Prowincjalnej Komisji Formacji. Rada Prowincji zleciła mu nadto przygotowanie do koronacji obrazu Matki Pokoju. Koronacji dokonał Jan Paweł II w dniu 19 czerwca 1983 r. na Jasnej Górze. W latach 1987-99 przeniesiony do Grudziądza był proboszczem parafii Niepokalanego Serca NMP przy ul Mickiewicza, a od 1990 do 1999 r. przełożonym i ekonomem domu grudziądzkiego. Pełniąc te obowiązki, zainicjował i sfinalizował budowę kaplicy filialnej w Wielkich Lniskach. W latach 1999-2001 był duszpasterzem w sanktuarium MB Licheńskiej. W latach 2001-05 był proboszczem parafii w Korzystnie z rezydencją w Grzybowie oraz I radnym domu i lokalnym duszpasterzem powołań. Przeniesiony do Elbląga w 2005 r. był współpracownikiem w duszpasterstwie i II radnym domu, o od 2008 r. kapelanem Hospicjum św. Jerzego im. Dr Aleksandry Gabrysiak w Elblągu. W roku 2011 został przeniesiony do rezydencji domu zakonnego w Grudziądzu przy ul. Kościelnej i mianowany rektorem oraz ekonomem tejże rezydencji, a przez Biskupa Ordynariusza – rektorem kościoła pw. św. Franciszka Ksawerego. Obowiązki te pełnił do końca swego pracowitego życia. Zmarł w szpitalu grudziądzkim 30 stycznia 2017 r. Pogrzeb odbędzie się w Grudziądzu w sobotę 4 lutego 2017 r. Niech odpoczywa w pokoju.

Ksiądz Jorge Predko MIC
(07.15.1934 – 04.04.2016)

Ksiądz Jerzy Predko urodził się 15 lipca 1934 r., w Kamieniu Koszyrskim, który w tym czasie należał do Polski (obecnie terytorium Ukrainy). Podczas II wojny światowej wraz z rodziną uciekł do Anglii, gdzie dorastał i uzyskał wyksztacenie. Po rozpoznaniu swojego powołania zakonnego w kontekście posługi dla polskich imigrantów, wstąpił do mariańskiego nowicjatu w Hereford, i 8 grudnia 1953 r. złożył pierwsze śluby zakonne, a trzy lata później profesję wieczystą. W latach 1955 – 1960 studiował teologię na Uniwersytecie Angelicum w Rzymie. 3 lipca 1960 r., wraz z ks. Franciszkiem Jaworskim MIC, został wyświęcony na kapłana w kościele benedyktynów pw. św. Anzelma w Rzymie, przez kardynała Luigi Traglia. W latach 1960 – 1962 roku przygotował pracę licencjacką z zakresu historii Kościoła na Uniwersytecie Gregorianum. W dniu 2 października 1963 r. przyjechał do Balsamão z zamiarem rozpoczêcia przygotowañ do wznowienia procesu beatyfikacyjnego sługi Bożego o. Kazimierza Wyszyńskiego, ale wkrótce zaangażował się w działalność edukacyjną w niższym seminarium prowadzonym przez księży marianów w Balsamao, gdzie oprócz nauczania historii, geografii, fizyki, chemii i łaciny pełnił funkcję prefekta dyscypliny (1963-1966 i 1969-1970) oraz rektora (1966-1969). W 1970 roku ks. Jerzy został przeniesiony do wielkiej Brytanii, gdzie pracował duszpastersko wśród Polonii oraz współpracował w Apostolacie Miłosierdzia Bożego do roku 1979. W 1979 r. wrócił do Portugalii i podjął obowiązki w niższym seminarium duchownym marianów w Balsamão. Nastêpnie został przeniesiony do domu w Fatimie, a w 1983 r. był jednym ze współzałożycieli mariańskiego domu studiów w dzielnicy Telheiras w Lizbonie, gdzie pełnił funkcję rektora i jednocześnie wikarego kościoła Matki Bożej Niebieskiej Bramy. W latach 1987 – 1989, ks. Predko pełnił obowiązki proboszcza w Chacim i Gebelim. Później został mianowany przełożonym wikariatu portugalskiego i ponownie pracował w Telheiras w Lizbonie. W dniu 10 września 1993 r. został wybrany pierwszym przełożonym nowo utworzonej wiceprowincji portugalskiej pw. Matki Bożej Królowej. W 1999 r. ponownie mianowano go przełożonym wiceprowincji, który to urząd piastował jednocześnie z funkcją przełożonego domu w Telheiras. W 2005 r., przeniesiono go do domu w Fatimie, którego był przełożonym w latach 2005 – 2010. Z końcem 2015 r., ks. Jerzy został przeniesiony do klasztoru w Balsamão. Na początku marca 2015 r. w Bragança poddano go operacji po tym jak złamał kość miednicy. Niestety po zabiegu jego stan uległ gwałtownemu pogorszeniu co było przyczyną zgonu, który nastąpił 4 kwietnia 2016 r.

Ksiądz Juozas Petraitis MIC
(07.16.1922 – 04.03.2016)

Ksiądz Joseph Petraitis MIC, syn litewskiego rolnika, urodził się 16 lipca 1922 r. w Milgaudžiai na Litwie. Wyznał kiedyś, że po raz pierwszy poczuł silne pragnienie aby zostać kapłanem w wieku 8 lat, gdy był pastuszkiem. Wspominał, jak pewnego dnia jego matka chrzestna wzięła go do kościoła w dzień powszedni, aby zobaczyć czy byłby w stanie przejść pieszo 7 kilometrów tam i z powrotem na niedzielną Mszę św. Był mocno wzruszony, gdy po raz pierwszy wreszcie mógł uczestniczyć w niedzielnej Mszy św. Nigdy przed tym nie słyszał muzyki organowej i czuł się jakby był w niebie. W roku 1936 musiał przerwać szkołę na dwa lata, ponieważ jego ojciec nie miał pieniędzy, aby za nią opłacić. Wtedy zaczął nawet planować podróż na piechotę do klasztoru kapucynów oddalonego o 100 kilometrów. Na szczęście wkrótce znów mógł kontynuować szkołę, po ukończeniu której w 1941 r. wstąpił do pobliskiego seminarium duchownego. Po roku przeniósł się do innego seminarium, ale wkrótce musiał uciekać z Litwy wraz z matką, siostrą i dwoma braćmi do obozu dla uchodźców w północnej części Niemiec. Był w stanie kontynuować naukę w jednym z seminariów duchownych, które było wciąż otwarte w Bawarii. Studiował filozofię i język niemiecki. Następnie wraz z innymi klerykami został wysłany do Włoch, aby ukończyć studia. Zgromadzenie Księży Marianów poznał we Italii w 1945 r. i 11 października 1947 r. złożył pierwsze śluby. Dołączył wówczas do swojej rodziny w Stanach Zjednoczonych, a przeniesienie się tam było sponsorowane przez ciotkę mieszkającą na Brooklynie, NY. Śluby wieczyste złożył 11 października 1950 r., a święcenia kapłańskie przyjął w Joliet koło Chicago w stanie Illinois 22 maja 1952 r. Przez 11 lat pracował w Stanach Zjednoczonych w tym 6 lat posługując jako sekretarz prowincji. W 1963 r. został skierowany do mariańskiej misji w Argentynie, gdzie pracował jako wikariusz w mariańskiej parafii w Rosario, a następnie w Avelleneda, gdzie przez 17 lat pełnił funkcję proboszcza. W lipcu 1984 r. został przeniesiony do Adelaide w Australii, aby służyć wśród litewskich imigrantów. Pracował również wśród latynoskich katolików w diecezji. W Australii redagował między innym Biuletyn dla litewskich imigrantów, który ukazywał się co dwa tygodnie. Zmarł w domu starców Mary MacKillop w Kensington w Australii Południowej, niedaleko Adelajdy w Niedzielę Miłosierdzia Bożego – 3 kwietnia 2016 r.

Ksiądz Anthony Nockunas MIC
(06.10.1931 – 02.27.2016)

W sobotę 27 lutego 2016 roku, w Matulaitis Nursing Home w Putnam, Conn., ks. Anthony N. Nockunas, MIC zmarł w wieku 84 lat. Urodził się 10 czerwca 1928 r. w Ėgliškiai na Litwie, syn śp. Antanasa i Ony (z domu Venskeviute) Noskunas.

Ksiądz Nockunas złożył pierwsze śluby w dniu 15 sierpnia 1950 roku, a śluby wieczyste 15 sierpnia 1953 r. W dniu 28 kwietnia 1957 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Jego pierwszą placówką duszpasterską była przygotowawcza szkoła w Marianapolis, gdzie nauczał francuskiego.

Następnie ks. Nockunas został skierowany jako wikariusz do posługi w Racine, Wisc.; Plano, Ill.; Darien, Ill.; i Worcester, Mass. Kilka lat spędził posługując w Narodowym Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Stockbridge, Mass., a potem mieszkał w domu zakonnym w Thompson aż do śmierci.

Ksiądz Antoni promował modlitwy wspólnotowe i sakramentalną posługę zwłaszcza dla chorych.

Ksiądz Czesław Wacław Knozowski MIC
(10.26.1934 – 01.29.2016)

Ksiądz Czesław Wacław Knozowski MIC, syn Juliana i Moniki z d. Żurańskiej, urodzony dnia 26 października 1934 roku w Wąpiersku, pow. Działdowo, woj. warmińsko-mazurskie, diec. toruńska.

Po ukończeniu szkoły podstawowej w Wąpiersku w 1948 r. przez 2,5 roku był uczniem Małego Seminarium Ojców Werbistów w Górnej Grupie. Od półrocza klasy X uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego w Nidzicy i tam uzyskał świadectwo dojrzałości w 1953 r. Nowicjat odbył w Skórcu i tam złożył pierwszą profesję 15 sierpnia 1954 r. W latach 1954-56 odbył dwuletnie studia filozofii w Gietrzwałdzie. W roku 1956-57 został skierowany do domu w Górze Kalwarii w charakterze pomocnika w gospodarstwie. W latach 1957-61 odbył studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku. Śluby wieczyste złożył w Stoczku Klasztornym 15 sierpnia 1959 r. Święcenia kapłańskie przyjął we włocławskiej bazylice katedralnej dnia 21 maja 1961 r. z rąk biskupa pomocniczego diecezji włocławskiej Franciszka Korszyńskiego. W roku 1961-62 odbył studium duszpasterskie (tirocinium) w Krakowie u ojców Franciszkanów. Pierwszą placówką pracy duszpasterskiej w charakterze katechety młodzieży w latach 1962-64 był Grudziądz. W roku 1964 został skierowany na studia z zakresu pedagogiki na Wydział Teologiczny KUL w Lublinie. Zakończył je w 1967 r. uzyskaniem magisterium i licencjatu na podstawie przedłożonej rozprawy napisanej pod kierunkiem doc. Stefana Kunowskiego Rola wychowawcza samorządu Rzeczpospolitej Bielańskiej w Kolegium Księży Marianów na Bielanach pod Warszawą. W latach 1967-71 pracował w Warszawie na Pradze jako duszpasterz młodzieży. Przeniesiony ponownie do Grudziądza w 1971 r. został administratorem ośrodka duszpasterskiego przy kościele Niepokalanego Serca NMP, a w 1976 pierwszym proboszczem nowoutworzonej parafii przy tymże kościele i był nim do 1983 r. W latach 1983-87 był przełożonym i ekonomem domu zakonnego w Zakopanem na Cyrhli oraz rektorem kaplicy, a od 1984 r. pierwszym proboszczem nowoutworzonej parafii pw. Miłosierdzia Bożego na Cyrhli. W roku 1987 został przeniesiony do Lichenia, gdzie w latach 1987-2002 był wikariuszem parafii pw. św. Doroty. Od 2002 r. pracował w charakterze kaznodziei i spowiednika w Sanktuarium MB Licheńskiej. Zmarł 29 stycznia 2016 r. w szpitalu w Koninie. Niech odpoczywa w pokoju.

Ksiądz Antoni Łoś MIC
(03.07.1944 – 01.20.2016)

Ksiądz Antoni Łoś MIC, syn Mariana i Marii z d. Apiecionek urodził się 7 marca 1944 r. na Wileńszczyźnie we wsi Rusaki w parafii Udział, pow. Głębokie. Rodzice prowadzili własne gospodarstwo, a od 1948 r. pracowali w kołchozie. Szkołę podstawową ukończył w 1957 r. i jeden rok gimnazjum. W 1958 r. razem z rodzicami i rodzeństwem przybył do Polski. Rodzina zamieszkała w Górze Kalwarii. Tam w 1962 r. uzyskał świadectwo dojrzałości LO. Do Zgromadzenia został przyjęty w lipcu 1962 r. Pierwszą profesję złożył 15 sierpnia 1963 r., po czym został skierowany na studia do WSD we Włocławku. Po ukończeniu II roku filozofii został przeniesiony na studia teologii do Lublina, które ukończył w 1969 r., uzyskując stopień magistra teologii na podstawie pracy Godzina Chrystusa J 2,4 w interpretacji Ojców Kościoła. Profesję wieczystą złożył w Skórcu 15 sierpnia 1969 r. Przeniesiony do domu zakonnego w Stoczku, został katechetą. W 1970 r. otrzymał w Olsztynie święcenia subdiakonatu i diakonatu. W dniu 5 września 1970 r. święceń kapłańskich udzielił mu w kościele parafialnym w Górze Kalwarii ks. bp Bronisław Dąbrowski FDP Sekretarz Episkopatu Polski. Tegoż roku został przeniesiony do pracy katechetyczno-duszpasterskiej do Lichenia, w roku 1971 do Skórca, a w roku 1974 do Grudziądza. Rada Prowincji zaakceptowała jego prośbę na wyjazd do londyńskiego domu obrządku wschodniego na stałe. Przybył tam w grudniu 1975 r. i dołączył do współbraci domu obrządku wschodniego. Powierzono mu obowiązki ekonoma i radnego domu. W 1978 r. poprosił o przeniesienie z domu białoruskiego do Prowincji Angielskiej i pracy wśród Polonii angielskiej. W roku 1979 przebywał w domu Waszyngtońskim, gdzie studiował duchowość i pogłębiał znajomość języka angielskiego. W latach 1981-93 był magistrem nowicjatu Prowincji Angielskiej. Na prośbę o wyjazd do pracy na Białoruś złożoną w połowie 1993 roku otrzymał pozwolenie swoich przełożonych i dołączył do współbraci z Prowincji Polskiej pracujących na Białorusi. Został proboszczem oraz II radnym domu zakonnego w Drui z rezydencją w Rosicy. W roku 2000 został przeniesiony do rezydencji w Żodzino w charakterze rektora rezydencji, współpracownika w duszpasterstwie i II radnego domu w Borysowie, a nadto proboszcza parafii Krupkach. W roku 2005 ponownie został przeniesiony do domu zakonnego w Drui, w charakterze wikariusza parafii i II radnego tego domu W roku 2012 w związku z zamknięciem domu zakonnego w Drui został przeniesiony do domu zakonnego w Licheniu w charakterze współpracownika w Sanktuarium MB Licheńskiej. Zmarł dnia 20 stycznia 2016 roku. Niech odpoczywa w pokoju wiecznym.

Ksiądz Ireneusz Meller MIC
(01.03.1935 – 01.03.2016)

Ksiądz Ireneusz Meller MIC syn Franciszka i Henryki z d. Lipowska, urodzony 3 stycznia 1935 r. we wsi Dzierzęga, par. Duczymin, diecezja płocka, pow. Przasnysz. Szkołę podstawową ukończył w 1950 r. w Duczyminie, klasę VIII w Liceum Ogólnokształcącym w Nidzicy. W 1951 został przyjęty do mariańskiego juwenatu w Warszawie na Bielanach, ukończył kl. IX w 1952 r. i poprosił o przyjęcie do nowicjatu, a po jego zakończeniu złożył pierwszą profesję 15 sierpnia 1953 r. Klasę X i XI szkoły średniej ukończył w Górze Kalwarii w latach 1954-56. Studia filozoficzne ukończył w WMSD w Warszawie w latach 1956-58. Następnie został skierowany na roczną przerwę do Stoczka Klasztornego, tam też 15 sierpnia 1959 r. złożył śluby wieczyste. Po ślubach wieczystych został posłany do WSD we Włocławku. W roku 1961 otrzymał przerwę w studiach i został posłany do Głuchołaz. W 1962 został przeniesiony do domu zakonnego na Wileńską w charakterze zakrystiana. W latach 1964/5- 65/6- 66/7 był alumnem WSD w Siedlcach. Święcenia subdiakonatu (17 grudnia 1966 r.), diakonatu (18 lutego 1967 r.) i prezbiteratu (20 maja 1967 r.) otrzymał z rąk Biskupa Pomocniczego Diecezji Siedleckiej, Wacława Skomoruchy w katedrze siedleckiej.

Pierwszą placówką księdza Ireneusza po święceniach był Skórzec, pracował tam jako katecheta i współpracownik w duszpasterstwie. W 1971 został przeniesiony go Głuchołaz z przeznaczeniem do katechezy i współpracy w duszpasterstwie, nadto w myśl obowiązującego ówcześnie prawa został wybrany przez wspólnotę lokalną zastępcą przełożonego, a Przełożony Prowincji zlecił mu obowiązki ekonoma domu.

W roku 1978 został przeniesiony w charakterze katechety do Warszawy na Wileńską, a w 1981 r. z Wileńskiej do rezydencji domu elbląskiego w Jegłowniku, gdzie został mianowany wikariuszem. W roku 1982 został przeniesiony do Elbląga jako wikariusz parafii. W 1983 został pierwszym radnym domu elbląskiego. W różnych parafiach przez 23 lata był katechetą zwłaszcza dzieci. W 1990 r. został przeniesiony do Warszawy na Stegny i skierowany do pracy jako kapelan do pracy w Instytucie Psychiatrii i Neurologii. Tam w 1994 r. uzyskał nową lokalizację kaplicy, a kaplicę uroczyście poświęcił Prymas Polski kard. J. Glemp. W 1999 r. Dyrektor Instytutu poprosił przełożonego Prowincji o przedłużenie angażu ks. Kapelanowi, ze względu na wypracowane przez niego metody kontaktu duszpasterskiego i terapeutycznego z pacjentami. W maju 2011 r. władze Instytutu ponownie poprosiły o przedłużenie angażu ks. Ireneuszowi na stanowisku kapelana Instytutu, które owocnie spełniał ponad 25 lat. W ostatnich tygodniach życia zmagał się z nieuleczalną chorobą. Zmarł 3 stycznia 2016 r. w 81 rocznicę swoich urodzin.

Niech odpoczywa w pokoju.