Przełożony Generalny i Jego Rada
Stowarzyszenie Pomocników Mariańskich
Polski
English
Italiano
Español
P
Ksiądz Stefan Szwajkowski MIC
(29.01.1938 - 17.07.2010)
Życiorys mój jest znany, jest przecież w Kurii Prowincjalnej. Zresztą nic ciekawego w nim nie ma. Jeśli jednak potrzeba, abym coś napisał, to służę.
Urodziłem się w Turznicach k. Grudziądza dnia 29.01.1938 roku, z rodziców Jana i Marii. Mam dwóch starszych braci (Leszek i Stanisław), oraz młodszą siostrę Danutę. Po urodzeniu, jak mi opowiadała mama, byłem bardzo słaby i obawiano się, abym nie umarł bez chrztu, dlatego w kilka dni po urodzeniu, 2 lutego 1938, w dzień Matki Bożej Gromnicznej zostałem ochrzczony. Przez chrzest nie tylko zostałem dzieckiem Bożym, ale i dzieckiem Maryi. Moja mama oddała mnie pod opiekę Matki Bożej i tę opiekę czuję poprzez całe moje życie. W czasie wojny przez cześć lat mieszkaliśmy w Studzieńcu k. Stalowej Woli. Potem, ze względu na prześladowanie ojca przez NKWD (był członkiem AK), przyjechaliśmy w 1945 do Kwidzynia. Tu w 1946 roku przystąpiłem do Pierwszej Komunii Św. i do Bierzmowania; zostałem również ministrantem.
Powołanie do bycia księdzem i misjonarzem obudziło się silnie w 12. roku mojego życia, wstąpiłem jednak do Zgromadzenia Marianów, mając 17 lat. Dnia 2 sierpnia 1955 r. przekroczyłam próg nowicjatu w Skórcu. W okresie bezpośrednio poprzedzającym to wydarzenie pracowałem w Fabryce Przetworów Owocowo-Warzywnych w Kwidzynie.
Zgromadzenie Księży Marianów poznałem dzięki wikaremu z Kwidzyna, który spotkał się z Marianami pracującymi w tym czasie w Gietrzwałdzie. Przyznam się, że prawie równocześnie napisałem o przyjęcie do trzech zakonów: dominikanów, paulinów i marianów. Wszędzie zostałem przyjęty do nowicjatu, wybrałem jednak marianów. Z pewnością przyciągnęła mnie nazwa „Marianie”, a więc Maryja, Matka Boża, do której miałem i mam wielkie nabożeństwo. Inną przyczyną było również i to, że Zgromadzenie jest apostolskie i misyjne.
Już jako zakonnik zrobiłem maturę w Nysie w 1959 r. Mieszkałem wtedy w domu zakonnym w Głuchołazach. Filozofię ukończyłem w Warszawie, a teologię we Włocławku. Święcenia kapłańskie otrzymałem z rąk bp. Antoniego Pawłowskiego dnia 17 czerwca 1966 roku w Ciechocinku.
Moją pierwszą placówką była Góra Kalwaria. Zostałem mianowany pierwszym formalnym kustoszem Wieczernika, gdzie spoczywa ciało o. Stanisława Papczyńskiego. Po roku wezwano mnie do formacji i objąłem funkcję prefekta Wyższego Seminarium Księży Marianów w Lublinie. Dwa lata później pracowałem jako duszpasterz młodzieżowy w Grudziądzu. Po kolejnych dwóch latach przeniesiony zostałem ponownie do Góry Kalwarii, jako kapelan w zakładzie dla nieuleczalnie chorych (ok. 1000 osób). Moje oddanie się chorym trwało krótko, tylko jeden rok. Na następne pięć lat zostałem zaangażowany w Sanktuarium Matki Bożej w Licheniu. Potem pracowałem przez pół roku w Jegłowniku koło Elbląga, a ostatnie trzy lata w Polsce spędziłem w Rzepiskach, w diecezji kard. Karola Wojtyły, późniejszego papieża. Każda nowa placówka, nowa parafia była moją radością, wszędzie szczęśliwie realizowałem moje kapłaństwo. Ciągle jednak marzyłem, by pracować na misjach. Kilka razy prosiłem prowincjała, by wysłano mnie do Brazylii, na co otrzymywałem odpowiedź: „misje masz w Polsce!”. Dopiero nakaz ojca generała z Rzymu zdecydował, że pięciu marianów wysłano na misje do Brazylii, a wśród nich i mnie.
Wylądowałem w Brazylii dnia 3 października 1980 r. wraz z ks. Edmundem Grabowskim. Szybko zaaklimatyzowałem się i włączyłem do pracy duszpasterskiej. Pokochałem Brazylię i służę temu Kościołowi z całym oddaniem i radością.
W Brazylii pierwsze 3 lata spędziłem w Jaguariaivie – 2 kościoły w mieście i 25 kaplic dojazdowych, następnie pół roku w Guaraqueçaba – 45 kaplic, w tym 35 na wyspach Oceanu Atlantyckiego. Kolejne dwa lata posługiwałem w Adrianopolis – 25 kaplic, osiem lat w Turvo – 50 kaplic oraz w rezerwacie Indian szczepu Kaigangui (ok. 500 rodzin). Przez dwa lata byłem odpowiedzialny za duszpasterstwo Indian w całym stanie Parana (10 rezerwatów Kaigangui, Guarani i Cheta). Obecnie pracuję w Kurytybie par. Św. Rodziny.
Ks. Stefan Szwajkowski, MIC
[Dalszą część życiorysu ks. Stefana spisał, już po jego śmierci, ks. Jan Bącal MIC.]
Jako proboszcz parafii Św. Rodziny w Kurytybie, w której pracował przez dwa lata, ks. Stefan poświęcił szczególną uwagę rozszerzaniu orędzia o Miłosierdziu Bożym, zakładając grupę świeckich poświęconych temu dziełu ewangelizacji.
W 1997 roku ponownie objął parafię M.B. Nieustannej Pomocy w Adrianopolis, gdzie pozostał do roku 2000, kiedy to został przeniesiony do parafii Św. Antoniego w Manoel Ribas, w diecezji Guarapuava. Przez kolejne dwa lata prowadził tę parafię, ponownie powracając do duszpasterstwa Indian. W roku 2003 po raz kolejny podjął pracę w Adrianopolis, gdzie pozostał do stycznia 2009 r., czyli aż do momentu, w którym stan jego zdrowia nie pozwolił mu na dalszą działalność duszpasterską. Wtedy to, decyzją przełożonych, został przeniesiony do rezydencji w Mafra w diecezji Joinville, gdzie miał przebywać jako rezydent, pomagając na miarę swoich sił. Jednak w lutym, jeszcze przed przeprowadzką do nowej placówki, lekarze wykryli u niego guza rakowego na nerkach i w konsekwencji ks. Stefan został poddany dwa razy operacji nerek. Jego długa i bolesna rekonwalescencja przebiegała w domu prowincjalnym w Kurytybie. We wrześniu 2009 roku spotkała go następna bardzo poważna choroba – rozległy wylew krwi do mózgu, wskutek którego przeszedł dwie kolejne operacje. Przez trzy miesiące przebywał w szpitalu, z czego aż 50 dni na oddziale intensywnej terapii. W wyniku wylewu ks. Stefan został prawie całkowicie sparaliżowany, chociaż do końca był w pełni świadomy. Przez następnych 7 miesięcy, czyli aż do momentu śmierci w dniu 17 lipca 2010 r., pozostawał pod opieką wspólnoty domowej przy parafii św. Jerzego w Kurytybie.
Został pochowany na mariańskim cmentarzu przy Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Kurytybie.
P
Ksiądz Kazimierz Jankiewicz MIC
(17.07.1936 - 23.06.2010)
Ksiądz Kazimierz Jankiewicz, syn Józefa i Stanisławy, urodził się 17 lipca 1936 roku w Czarni Małej, w woj. kujawsko-pomorskim. Po ukończeniu szkoły podstawowej w roku 1950 został przyjęty do Niższego Seminarium Księży Marianów w Warszawie na Bielanach. Po ukończeniu dwóch lat nauki odbył nowicjat w Skórcu. Pierwsze śluby złożył 15.08.1953 r. W latach 1953-55 przebywał w domu zakonnym na warszawskiej Pradze, gdzie ukończył dwie kolejne klasy i złożył egzamin dojrzałości, a następnie studiował filozofię w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Śluby wieczyste złożył w Stoczku Klasztornym 15.08.1959 r. W latach 1959-63 odbył studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku. Święcenia kapłańskie z rąk ks. bpa Kazimierza Majdańskiego otrzymał 23.06.1963 r. Pierwszą placówką był Licheń, gdzie pracował duszpastersko do roku 1965. W latach 1965-68 był duszpasterzem na Ealingu w Londynie. Po powrocie z Anglii przez kilka miesięcy pracował w Licheniu. W latach 1969-79 był katechetą i duszpasterzem młodzieży w Grudziądzu. Przeniesiony do Warszawy na Pragę, w latach 1979-81 był prowincjalnym duszpasterzem powołań, a od roku 1975-81 pełnił urząd radnego prowincjalnego. W latach 1981-87 został wybrany na radnego w zarządzie generalnym Zgromadzenia w Rzymie. Po zakończeniu kadencji radnego generalnego w latach 1987-90 był przełożonym domu licheńskiego. W roku 1990 był katechetą na Cyrhli, a przez kolejne 3 lata był duszpasterzem młodzieży na Marymoncie w Warszawie i w Puszczy Mariańskiej. W roku 1994 był przełożonym i proboszczem w Elblągu. Przeniesiony do domu w Licheniu, pracował w sanktuarium w latach 1994-98. W 1998 r. o. Generał skierował ks. Kazimierza do pracy w Prowincji Angielskiej, gdzie był dyrektorem Apostolatu Miłosierdzia Bożego, przełożonym domu w Londynie i redaktorem miesięcznika Zwiastun Miłosierdzia. W roku 2005 został przeniesiony do domu zakonnego w Licheniu, gdzie owocnie pomagał w duszpasterstwie i gdzie po długotrwałych cierpieniach zmarł 23 czerwca 2010 r.
P
Brat Stanisław Bruc MIC
(31.03.1927 - 09.04.2010)
Brat Stanisław Bruc, syn Ludwika i Józefy z d. Gajewskiej, ur. 31 marca 1927 r. w Jarocinie, pow. Płońsk, diec. płocka. Siedmioklasową szkołę powszechną ukończył w Sarbiewie w 1945 r. Podczas okupacji przez dwa lata (1943-45) przebywał w Płocku. W marcu 1950 r. zgłosił się do Zgromadzenia Księży Marianów jako kandydat na brata. Pięciomiesięczny postulat odbył na Bielanach i w grudniu 1950 r. rozpoczął nowicjat. Pierwszą profesję złożył 8 grudnia 1951 r. na ręce ks. Cz. Fajkowskiego. Po zakończeniu nowicjatu został przeznaczony do domu w Skórcu, gdzie spełniał obowiązki gospodarza. Śluby wieczyste złożył 8 grudnia 1955 r. w Gietrzwałdzie na ręce ks. A. Perza. W styczniu 1961 r. został przeniesiony z domu skórzeckiego do domu w Górze Kalwarii – tam również był gospodarzem. Od roku 1968 do 1983 pozostając członkiem domu w Górze Kalwarii i często go odwiedzając, za pozwoleniem przełożonych przebywał w Strachówku k. Płońska, gdzie opiekował się swym ojcem i niepełnosprawnym bratem. Prowadził tam 8. hektarowe gospodarstwo. W roku 1984 przeniesiony został ponownie do domu skórzeckiego by prowadzić gospodarstwo rolne. W sierpniu 1997 r. został przeniesiony do domu zakonnego w Puszczy Mariańskiej, gdzie początkowo zajmował się zakrystią w kościele parafialnym oraz ogrodem przydomowym. Ze względu na problemy zdrowotne od roku 2009 przebywał w szpitali w Żyrardowie, a następnie został przeniesiony do hospicjum w Licheniu, gdzie zmarł 9 kwietnia 2010 r.
P
Brat Stanisław Bednarz MIC
(15.06.1962 - 08.04.2010)
Brat Stanisław Bednarz, syn Józefa i Zofii z d. Sowa, urodził się w miejscowości Jeżowe w województwie podkarpackim, diecezji rzeszowskiej 15 czerwca 1962 r. W Groblach ukończył Szkołę Podstawową a w roku 1982 Liceum Zawodowe w Sokołowie Małopolskim. Po maturze podjął na krótko pracę w piekarni a w latach 1983-85 odbywał Zasadniczą Służbę Wojskową po czym przez 3 lata pracował jako rzemieślnik-koszykarz w Spółdzielni Rzemiosł Różnych w Stalowej Woli. W roku 1988 wstąpił do Zgromadzenia Księży Marianów jako kandydat na brata zakonnego i po okresie formacji w Postulacie i Nowicjacie, 8 września 1989 r. złożył pierwszą profesją zakonną na ręce ks. Antoniego Skwierzyńskiego, pod opieką którego kontynuował dalej formację do życia konsekrowanego w junioracie dla braci zakonnych. W okresie profesji czasowej pełnił różnorodne funkcje związane przede wszystkim z opieką nad domem zakonnym w Warszawie na Stegnach. 26 sierpnia 1993 r. złożył profesję wieczystą i od stycznia 1995 r. pełnił obowiązki wice-ekonoma domu. Dalej pełnił funkcje ekonoma domu i radnego domowego w domu zakonnym w Puszczy Mariańskiej, a w ostatnim okresie życia w domu seminaryjnym w Lublinie na Bazylinówce. Zmarł nagle podczas wizyty w domu rodzinnym 8 kwietnia 2010 r.
P
Ksiądz John W. Kobza MIC
(21.06.1921 - 04.10.2009)
W dniu 4 października br., w domu opieki Villa Rosa w Mitchellville, w stanie Maryland, zmarł w wieku 88 lat, 58 lat życia zakonnego i 55 lat kapłańskiego ksiądz John Kobza MIC.
Urodził się w dniu 9 czerwca 1921 roku w Chicago, w stanie Illinois w rodzinie Chestera i Teresy z domu Lesniewski. Wykształcenie podstawowe otrzymał w katolickiej szkole pw. Niepokalanego Poczęcia NMP w Chicago, w której później odprawił swoją prymicyjną Mszę św.
Przed II wojną światową ukończył szkołę średnią i dwa lata świeckich studiów. Po wybuchu wojny został powołany do służby wojskowej w Armii USA. Po odbyciu początkowego szkolenia został wysłany na Specjalistyczny Wojskowy Kurs Treningowy (ASTP) do szkoły w Providence, w stanie Rhode Island, po którego ukończeniu odbywał służbę wojskową przez trzy i pół roku na różnych placówkach, m.in. we Francji i Niemczech.
Po demobilizacji w roku 1950 uzyskał stopień naukowy z filozofii na Katolickim Uniwersytecie Ameryki w Waszyngtonie. Wtedy też zdecydował się wstąpić do Zgromadzenia Księży Marianów. Już jako członek wspólnoty uzyskał licencjat z teologii sakralnej na Katolickim Uniwersytecie Ameryki.
Pierwsze śluby zakonne w Zgromadzeniu złożył 15 sierpnia 1951 roku, a święcenia kapłańskie otrzymał 5 czerwca 1954 roku. Po święceniach pracował duszpastersko na mariańskich placówkach w Stockbridge w stanie Massachusetts, Detroit w stanie Michigan, Brookeville w stanie Maryland, oraz w Waszyngtonie.
Ksiądz Jan pracował duszpastersko w Waszyngtonie jako kapelan Centrum Medycznego im. Waltera Reeda i Szpitala dla weteranów oraz jako spowiednik w Narodowym Sanktuarium Niepokalanego Poczęcia. Uczulony na nierówności społeczne, angażował się też w pracę wśród biednych.
Zmarłego cechowała prostolinijność i oddannie życiu zakonnemu i kapłaństwu. Lubił pracować w ogrodzie, przebywać na wolnym powietrzu i uprawiać sport. Faktycznie uprawiał sport przez całe życie. Zmarł 4 października czyli w święto św. Franciszka z Asyżu, który również miał wielkie zamiłowanie do przyrody i pracy na wolnym powietrzu.
Dwie z jego trzech sióstr, Tess Kaciulis i Loretta Ochman, poprzedziły go na drodze to wieczności. Pozostała rodzina obejmuje jego siostrę Alice Cepuran z mężem Rudolphem, oraz siostrzeńcy i siostrzenice Zmarłego: Lori, Geri, Joyce, Cheryl, Michael i Carl, oraz ich dzieci: Emily, Julia, Ethan, Eric i Gordon.
P
Ksiądz Peter A. Cibulskis MIC
(23.01.1924 - 28.09.2009)
We wczesnych godzinach porannych 28 września 2009 r. został wezwany przez Pana do wieczności ksiądz Peter A. Cibulskis MIC, rezydent domu opieki św. Józefa.
Ksiądz Peter, syn Petera Matthew Cibulskisa i Stelly z domu Radzewicius, urodził się 23 stycznia 1924 r. w Chicago, w stanie Illinois. Wychował się w zachodniej części miasta i uczęszczał do szkoły podstawowej Matki Bożej Wileńskiej a następnie Liceum Technicznego Harrisona. Zaraz po ukończeniu liceum wstąpił do korpusu lotniczego sił zbrojnych USA, z którym służył w Anglii. Po wyjściu z wojska wstąpił do Zgromadzenia Księży Marianów Niepokalanego Poczęcia i rozpoczął przygotowania do kapłaństwa w mariańskim seminarium w Clarendon Hills, w stanie Illinois. Pierwsze śluby złożył w dniu 16 lipca 1947 r., a święcenia kapłańskie otrzymał z rąk ks. bpa McNamary w dniu 30 maja 1953 r. w kościele św. Rajmunda w mieście Joliet, w stanie Illinois.
Ksiądz Peter sprawował wiele funkcji: był asystentem mistrza nowicjatu, przełożonym mariańskiego seminarium w Clarendon Hills, w weekendy pracował duszpastersko w kościele Matki Bożej Królowej Pokoju w Darien, w stanie Illinois, sprawował funkcję administratora litewskiego czasopisma Draugas w Chicago, był ekonomem mariańskiego domu w Chicago oraz przełożonym domu w Kenosha. W latach 1993–2007 pracował jako wikary w parafii św. Piotra w Kenosha, w stanie Illinois.
Ksiądz Peter interesował się botaniką. Szczególnie pasjonował się identyfikacją dziko rosnących roślin, lubił rozwiązywać krzyżówki i robić zdjęcia aparatem cyfrowym, który otrzymał w prezencie z okazji 50. rocznicy ślubów zakonnych. Z dużym zainteresowaniem uczył się obsługi laptopa, który także dostał z okazji rocznicy ślubów.
Ksiądz Peter kochał swoją rodzinę i posługę duszpasterską. Przez większą część swego kapłańskiego życia niósł cichą posługę w różnych formach apostolstwa Księży Marianów. Po 40 latach posługi kapłańskiej został wyznaczony do pracy w parafii w pełnym wymiarze godzin. Jego talenty w pełni rozkwitły w czasie jego łagodnej i troskliwej posługi duszpasterskiej wśród wiernych w kościele pw. św. Piotra.
P
Ksiądz Andrzej Janicki MIC
(30.08.1920 - 27.08.2009)
Ksiądz Andrzej Janicki, syn Jana i Marii z d. Sudra, urodzony 30 sierpnia 1920 r. w Warszawie. Najpierw ukończył prywatną szkołę powszechną p. Anders-Puchaczewskiej, a potem Państwowe Gimnazjum im. J. Lelewela. Po uzyskaniu matury w 1938 r. znalazł się w Szkole Podchorążych Rezerwy Łączności w Zegrzu; po roku opuścił szkołę ze stopniem „plutonowego podchorążego". W chwili wybuchu II wojny światowej był dowódcą drużyny telefonicznej w Grodnie. Po kampanii wrześniowej w połowie października powrócił do okupowanej Warszawy i włączył się w podziemną walkę z okupantem. Był uczestnikiem Powstania Warszawskiego, awansowany do stopnia podporucznika . Po upadku Powstania został deportowany do obozu w Lamsdorfie k. Opola, a potem do Murnau w Bawarii. Uwolniony 29 kwietnia, w lipcu 1945 r. był już we Włoszech. W sierpniu 1946 r. razem z wojskiem został przetransportowany do Anglii. W styczniu 1947 r. został zwolniony ze służby i udał się na studia politechniczne do Londynu, gdzie zrodziło się powołanie do życia zakonnego. W Anglii wystąpił do przełożonego generalnego Zgromadzenia Marianów o przyjęcie i 7 listopada 1947 r. rozpoczął Nowicjat w domu generalnym w Rzymie, który ukończył w domu zakonnym w Stockbridge w Stanach Zjednoczonych. Tam 8 grudnia 1948 r. złożył pierwszą profesję. W latach 1948-54 odbył studia filozoficzno-teologiczne Na Katolickim Uniwersytecie Ameryki w Waszyngtonie, uwieńczone uzyskaniem licencjatu z teologii. W Stockbridge w Stanach Zjednoczonych, 8 grudnia 1951 r. złożył śluby wieczyste. Święcenia kapłańskie otrzymał w Waszyngtonie 6 czerwca 1953 r. na rok przed zakończeniem studiów.
Po ukończonych studiach, w latach 1954-57, był wicedyrektorem Apostolatu Miłosierdzia Bożego i redaktorem naczelnym miesięcznika „Róże Maryi” skierowanego do członków Stowarzyszenia Pomocników Mariańskich w Ameryce, prowadził ponadto intensywną pracę apostolską w różnych parafiach w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Od roku 1957 przez 25 lat pracował w Kolegium Miłosierdzia Bożego w Fawley Court, polskim, męskim gimnazjum w Anglii, które wykształciło łącznie około 2000 wychowanków. W latach 1957-61 był tam wychowawcą i nauczycielem religii. W latach 1961-83 był dyrektorem gimnazjum, a także głównym wychowawcą, nauczycielem łaciny oraz pełnił urzędy w zarządzie prowincji angielskiej. W latach 1983-97 był przełożonym domu w Londynie pełniąc jednocześnie urząd wikariusza prowincji a następnie ojca duchownego prowincji. W 1997 r. powtórnie został przeniesiony do Fawley Court w Anglii, gdzie do roku 1999 był sekretarzem prowincji, a następnie współpracownikiem w duszpasterstwie. W domu zakonnym Fawley Court pozostał do roku 2006 zmagając się z problemami zdrowotnymi, jednak zawsze służąc zarówno współbraciom jak i przybywającym do sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Fawley Court pielgrzymom. Szeroko interesował się problematyką militarną oraz „science fiction” czego owocem była twórczość literacka; jest autorem takich powieści jak: „Porwany w przestrzeń, Wenus w opałach i Precz z księżycem” wydanych w londyńskim wydawnictwie Veritas oraz wspomnień z lat 1937- 47 pt. „Na rozkaz”, wydanych w roku 1995 w Wydawnictwie Prowincji Księży Marianów w Anglii. Od sierpnia 2006 r. był rezydentem domu nowicjackiego w Skórcu. Zmarł 27 sierpnia br. w domu opieki księży orionistów w Łaźniewie.
