Przełożony Generalny i Jego Rada
Stowarzyszenie Pomocników Mariańskich
Polski
English
Italiano
Español
P
Ksiadz Kazimierz Valeikis MIC
(05.12.1917 - 31.07.2010)
31 lipca 2010 r. w Mariampolu w 93 roku życia zmarł ks. Kazimierz Valeikis. Nasz współbrat urodził się 5 XII 1917 r. we wsi Inkilai, w gminie Vaitkuszki, powiatu wiłkomierskiego, w parafii Lidokai, w rodzinie średnio zamożnych gospodarzy. W 1931 r. wstąpił do gimnazjum wiłkomierskiego, ale w 1934 r., gdy bracia wstąpili do wojska rozpoczął prace w gospodarstwie, uczył się krawiectwa i pracował w drukarni w Wiłkomierzu. W 1938 r. wstąpił do nowicjatu mariańskiego. W 1939 r. złożył pierwsze śluby zakonne a w 1942 wieczyste. Od roku 1938 do okupacji w 1940 r. pracował w wydawnictwie mariańskim i służył w liturgii, później wykonywał różne cięższe prace. W 1941 r. wstąpił do czwartej klasy gimnazjum, a ukończywszy klasę szóstą w 1945 r., wstąpił do kowieńskiego seminarium duchownego. W 1948 r. gdy sowieci zmusili do trzykrotnego zmniejszenia liczby kleryków w seminarium został zmuszony do odejścia. Pracował wtedy w kościołach wileńskich jako zakrystian, organista, studiował zaocznie teologię, ale i te studia był zmuszony przerwać. Pracował wtedy w różnych miejscach, zdobył specjalności stenotypisty, rolnika, kierowcy. W 1955 r. powrócił do seminarium kowieńskiego i 25 maja 1960 r. został wyświęcony na kapłana przez bpa Juliana Steponawicziusa.
Miejsca posługi kapłańskiej:
od 1960-05-25 – wikariusz w Landwarowie,
od 1961-04-10 – wikariusz w kościele św. Mikołaja w Wilnie,
od 1966-12-07 – wikariusz w kościele św. Piotra i Pawła w Wilnie,
od 1967-12-15 – proboszcz w Nowej Wilejce,
od 1978-07-16 – proboszcz w Święcianach, notariusz trybunału kościelnego w Wilnie,
od 1981-08-05 – proboszcz w Rudiszkach,
w 1991 r. – zrezygnował z funkcji notariusza,
od 1992 r. – altarysta w parafii Niepokalanego Poczęcia NMP w Wilnie,
od 2002 r. – altarysta w bazylice mariampolskiej.
Swoje trudne i długie życie ks. Kazimierz ofiarował Bogu i Kościołowi wiernie realizując hasło Odnowiciela swojego ukochanego Zgromadzenia. Miłosierny Pan wynagrodzi go za pracowite życie, a Najświętsza Maryja Panna objawi mu bogactwa swej łaski.
My, którzy korzystaliśmy z bogactw jego osoby i razem pracowaliśmy odprowadzimy go serdeczną modlitwą.
Trumna ks. Kazimierza Valeikisa jest wystawiona w kaplicy Bazyliki mariampolskiej. Msza pogrzebowa rozpocznie się w poniedziałek 2 sierpnia o godz. 12 w Bazylice, po czym jego doczesne szczątki zostaną pochowane na cmentarzu mariampolskim.
Niech odpoczywa w pokoju!
P
Ksiądz Stefan Szwajkowski MIC
(29.01.1938 - 17.07.2010)
Życiorys mój jest znany, jest przecież w Kurii Prowincjalnej. Zresztą nic ciekawego w nim nie ma. Jeśli jednak potrzeba, abym coś napisał, to służę.
Urodziłem się w Turznicach k. Grudziądza dnia 29.01.1938 roku, z rodziców Jana i Marii. Mam dwóch starszych braci (Leszek i Stanisław), oraz młodszą siostrę Danutę. Po urodzeniu, jak mi opowiadała mama, byłem bardzo słaby i obawiano się, abym nie umarł bez chrztu, dlatego w kilka dni po urodzeniu, 2 lutego 1938, w dzień Matki Bożej Gromnicznej zostałem ochrzczony. Przez chrzest nie tylko zostałem dzieckiem Bożym, ale i dzieckiem Maryi. Moja mama oddała mnie pod opiekę Matki Bożej i tę opiekę czuję poprzez całe moje życie. W czasie wojny przez cześć lat mieszkaliśmy w Studzieńcu k. Stalowej Woli. Potem, ze względu na prześladowanie ojca przez NKWD (był członkiem AK), przyjechaliśmy w 1945 do Kwidzynia. Tu w 1946 roku przystąpiłem do Pierwszej Komunii Św. i do Bierzmowania; zostałem również ministrantem.
Powołanie do bycia księdzem i misjonarzem obudziło się silnie w 12. roku mojego życia, wstąpiłem jednak do Zgromadzenia Marianów, mając 17 lat. Dnia 2 sierpnia 1955 r. przekroczyłam próg nowicjatu w Skórcu. W okresie bezpośrednio poprzedzającym to wydarzenie pracowałem w Fabryce Przetworów Owocowo-Warzywnych w Kwidzynie.
Zgromadzenie Księży Marianów poznałem dzięki wikaremu z Kwidzyna, który spotkał się z Marianami pracującymi w tym czasie w Gietrzwałdzie. Przyznam się, że prawie równocześnie napisałem o przyjęcie do trzech zakonów: dominikanów, paulinów i marianów. Wszędzie zostałem przyjęty do nowicjatu, wybrałem jednak marianów. Z pewnością przyciągnęła mnie nazwa „Marianie”, a więc Maryja, Matka Boża, do której miałem i mam wielkie nabożeństwo. Inną przyczyną było również i to, że Zgromadzenie jest apostolskie i misyjne.
Już jako zakonnik zrobiłem maturę w Nysie w 1959 r. Mieszkałem wtedy w domu zakonnym w Głuchołazach. Filozofię ukończyłem w Warszawie, a teologię we Włocławku. Święcenia kapłańskie otrzymałem z rąk bp. Antoniego Pawłowskiego dnia 17 czerwca 1966 roku w Ciechocinku.
Moją pierwszą placówką była Góra Kalwaria. Zostałem mianowany pierwszym formalnym kustoszem Wieczernika, gdzie spoczywa ciało o. Stanisława Papczyńskiego. Po roku wezwano mnie do formacji i objąłem funkcję prefekta Wyższego Seminarium Księży Marianów w Lublinie. Dwa lata później pracowałem jako duszpasterz młodzieżowy w Grudziądzu. Po kolejnych dwóch latach przeniesiony zostałem ponownie do Góry Kalwarii, jako kapelan w zakładzie dla nieuleczalnie chorych (ok. 1000 osób). Moje oddanie się chorym trwało krótko, tylko jeden rok. Na następne pięć lat zostałem zaangażowany w Sanktuarium Matki Bożej w Licheniu. Potem pracowałem przez pół roku w Jegłowniku koło Elbląga, a ostatnie trzy lata w Polsce spędziłem w Rzepiskach, w diecezji kard. Karola Wojtyły, późniejszego papieża. Każda nowa placówka, nowa parafia była moją radością, wszędzie szczęśliwie realizowałem moje kapłaństwo. Ciągle jednak marzyłem, by pracować na misjach. Kilka razy prosiłem prowincjała, by wysłano mnie do Brazylii, na co otrzymywałem odpowiedź: „misje masz w Polsce!”. Dopiero nakaz ojca generała z Rzymu zdecydował, że pięciu marianów wysłano na misje do Brazylii, a wśród nich i mnie.
Wylądowałem w Brazylii dnia 3 października 1980 r. wraz z ks. Edmundem Grabowskim. Szybko zaaklimatyzowałem się i włączyłem do pracy duszpasterskiej. Pokochałem Brazylię i służę temu Kościołowi z całym oddaniem i radością.
W Brazylii pierwsze 3 lata spędziłem w Jaguariaivie – 2 kościoły w mieście i 25 kaplic dojazdowych, następnie pół roku w Guaraqueçaba – 45 kaplic, w tym 35 na wyspach Oceanu Atlantyckiego. Kolejne dwa lata posługiwałem w Adrianopolis – 25 kaplic, osiem lat w Turvo – 50 kaplic oraz w rezerwacie Indian szczepu Kaigangui (ok. 500 rodzin). Przez dwa lata byłem odpowiedzialny za duszpasterstwo Indian w całym stanie Parana (10 rezerwatów Kaigangui, Guarani i Cheta). Obecnie pracuję w Kurytybie par. Św. Rodziny.
Ks. Stefan Szwajkowski, MIC
[Dalszą część życiorysu ks. Stefana spisał, już po jego śmierci, ks. Jan Bącal MIC.]
Jako proboszcz parafii Św. Rodziny w Kurytybie, w której pracował przez dwa lata, ks. Stefan poświęcił szczególną uwagę rozszerzaniu orędzia o Miłosierdziu Bożym, zakładając grupę świeckich poświęconych temu dziełu ewangelizacji.
W 1997 roku ponownie objął parafię M.B. Nieustannej Pomocy w Adrianopolis, gdzie pozostał do roku 2000, kiedy to został przeniesiony do parafii Św. Antoniego w Manoel Ribas, w diecezji Guarapuava. Przez kolejne dwa lata prowadził tę parafię, ponownie powracając do duszpasterstwa Indian. W roku 2003 po raz kolejny podjął pracę w Adrianopolis, gdzie pozostał do stycznia 2009 r., czyli aż do momentu, w którym stan jego zdrowia nie pozwolił mu na dalszą działalność duszpasterską. Wtedy to, decyzją przełożonych, został przeniesiony do rezydencji w Mafra w diecezji Joinville, gdzie miał przebywać jako rezydent, pomagając na miarę swoich sił. Jednak w lutym, jeszcze przed przeprowadzką do nowej placówki, lekarze wykryli u niego guza rakowego na nerkach i w konsekwencji ks. Stefan został poddany dwa razy operacji nerek. Jego długa i bolesna rekonwalescencja przebiegała w domu prowincjalnym w Kurytybie. We wrześniu 2009 roku spotkała go następna bardzo poważna choroba – rozległy wylew krwi do mózgu, wskutek którego przeszedł dwie kolejne operacje. Przez trzy miesiące przebywał w szpitalu, z czego aż 50 dni na oddziale intensywnej terapii. W wyniku wylewu ks. Stefan został prawie całkowicie sparaliżowany, chociaż do końca był w pełni świadomy. Przez następnych 7 miesięcy, czyli aż do momentu śmierci w dniu 17 lipca 2010 r., pozostawał pod opieką wspólnoty domowej przy parafii św. Jerzego w Kurytybie.
Został pochowany na mariańskim cmentarzu przy Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Kurytybie.
P
Ksiądz Kazimierz Jankiewicz MIC
(17.07.1936 - 23.06.2010)
Ksiądz Kazimierz Jankiewicz, syn Józefa i Stanisławy, urodził się 17 lipca 1936 roku w Czarni Małej, w woj. kujawsko-pomorskim. Po ukończeniu szkoły podstawowej w roku 1950 został przyjęty do Niższego Seminarium Księży Marianów w Warszawie na Bielanach. Po ukończeniu dwóch lat nauki odbył nowicjat w Skórcu. Pierwsze śluby złożył 15.08.1953 r. W latach 1953-55 przebywał w domu zakonnym na warszawskiej Pradze, gdzie ukończył dwie kolejne klasy i złożył egzamin dojrzałości, a następnie studiował filozofię w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Śluby wieczyste złożył w Stoczku Klasztornym 15.08.1959 r. W latach 1959-63 odbył studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku. Święcenia kapłańskie z rąk ks. bpa Kazimierza Majdańskiego otrzymał 23.06.1963 r. Pierwszą placówką był Licheń, gdzie pracował duszpastersko do roku 1965. W latach 1965-68 był duszpasterzem na Ealingu w Londynie. Po powrocie z Anglii przez kilka miesięcy pracował w Licheniu. W latach 1969-79 był katechetą i duszpasterzem młodzieży w Grudziądzu. Przeniesiony do Warszawy na Pragę, w latach 1979-81 był prowincjalnym duszpasterzem powołań, a od roku 1975-81 pełnił urząd radnego prowincjalnego. W latach 1981-87 został wybrany na radnego w zarządzie generalnym Zgromadzenia w Rzymie. Po zakończeniu kadencji radnego generalnego w latach 1987-90 był przełożonym domu licheńskiego. W roku 1990 był katechetą na Cyrhli, a przez kolejne 3 lata był duszpasterzem młodzieży na Marymoncie w Warszawie i w Puszczy Mariańskiej. W roku 1994 był przełożonym i proboszczem w Elblągu. Przeniesiony do domu w Licheniu, pracował w sanktuarium w latach 1994-98. W 1998 r. o. Generał skierował ks. Kazimierza do pracy w Prowincji Angielskiej, gdzie był dyrektorem Apostolatu Miłosierdzia Bożego, przełożonym domu w Londynie i redaktorem miesięcznika Zwiastun Miłosierdzia. W roku 2005 został przeniesiony do domu zakonnego w Licheniu, gdzie owocnie pomagał w duszpasterstwie i gdzie po długotrwałych cierpieniach zmarł 23 czerwca 2010 r.
P
Ksiądz Rupert Login Kubranowicz MIC
(02.01.1917 - 15.06.2010)
Rupert Kubranowicz urodził się dnia 2 stycznia 1917 r. w miejscowości Czertez koło Sanoka z ojca Marcela (+1935) i matki Pauliny, z domu Sokołowskiej (†1985).
Szkołę podstawową i średnią ukończył w Kołmyi (obecnie Ukraina). Po ukończeniu szkoły średniej wstąpił do Akademii Sztuk Pięknych, jednak jego marzenia o zostaniu rzeźbiarzem zostały przekreślone przez wybuch drugiej wojny światowej i w wieku 22 lat Rupert został powołany do obrony kraju w szeregach wojskowych. Po napaści Rosjan na wschodnią część Polski dostał się do niewoli, następnie został przewieziony do Świerdłowska za Uralem na przymusowe roboty. Wspominał potem, że to właśnie tam złożył obietnicę, iż jeśli przeżyje tę katorgę, wówczas wstąpi do zakonu. W marcu 1942 roku został wcielony do formującej się armii gen. Władysława Andersa, rozpoczynając w ten sposób wojenną wędrówkę. Z portu Morza Kaspijskiego w Krasnovodsku (Turkmenistan) został przewieziony na teren obecnego Iranu, a następnie odbył przemarsz do Palestyny. Służył jako radio-telegrafista. Po 5 miesiącach walk na pustyniach Iraku i na Saharze brygada została przeniesiona do Włoch i uczestniczyła w bitwie o Monte Cassino. Za uczestnictwo w niej został odznaczony Krzyżem Monte Cassino (nr 101). Później uczestniczył w wyzwoleniu Bolonii i został ranny podczas wybuchu bomby w miejscowości Recanati koło Loreto.
Po zakończeniu wojny wraz z armią Andersa pozostał we Włoszech do 1947 r., a następnie został przeniesiony do Anglii. W 1948 r. poddał się demobilizacji, jednak ze względu na ustrój komunistyczny nie mógł powrócić do swojej ojczyzny. Pozostał więc w Anglii, przyjął obywatelstwo i przez kolejne cztery lata pracował w fabrykach, mieszkając w hotelu dla imigrantów. W 1952 r. dowiedział się, że polskie Zgromadzenie Księży Marianów otwiera dom zakonny w Hereford i, pamiętając o swojej obietnicy z początku wojny, poprosił o przyjęcie do Zgromadzenia. Dnia 24 maja 1953 r. złożył pierwsze śluby, później pracował jako brat zakonny, będąc ekonomem i pomagając w szkole prowadzonej przez marianów w Hereford, a później w Fawley Court.
W 1969 r. za zgodą ówczesnego generała Zgromadzenia bp. Czesława Sipowicza został przeniesiony do wspólnoty brazylijskiej, gdzie rozpoczął przygotowanie do kapłaństwa w seminarium dla powołań osób dorosłych. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk kard. Vicente Scherera, ordynariusza archidiecezji Porto Alegre.
W roku 1973 ks. Rupert wyjechał po raz pierwszy i ostatni do Polski, aby reprezentować wspólnotę brazylijską na obchodach 300-lecia założenia Zgromadzenia Księży Marianów.
Przez pierwsze lata kapłaństwa pracował duszpastersko w parafii św. Jerzego w Kurytybie, następnie przez rok w Adrianopolis, po czym od 1976 do 1981 r. był proboszczem parafii św. Rodziny w Kurytybie. Od 1981 roku aż do końca swojego zaangażowania duszpasterskiego przybywał w parafii św. Rafała w Kurytybie, będąc proboszczem, a później rezydentem domu. Od 2004 roku aż do momentu śmierci w dniu 15 czerwca 2010 przebywał w domu prowincjalnym w Kurytybie.
Ksiądz Rupert odznaczał się wielką pobożnością oraz mądrością życia, czym aż do ostatnich dni przyciągał bardzo wielu ludzi, którym nieustannie służył jako spowiednik i kierownik duchowy. Dla wspólnoty marianów był przykładem pogody ducha i całkowitego oddania Panu.
P
Brat Stanisław Bruc MIC
(31.03.1927 - 09.04.2010)
Brat Stanisław Bruc, syn Ludwika i Józefy z d. Gajewskiej, ur. 31 marca 1927 r. w Jarocinie, pow. Płońsk, diec. płocka. Siedmioklasową szkołę powszechną ukończył w Sarbiewie w 1945 r. Podczas okupacji przez dwa lata (1943-45) przebywał w Płocku. W marcu 1950 r. zgłosił się do Zgromadzenia Księży Marianów jako kandydat na brata. Pięciomiesięczny postulat odbył na Bielanach i w grudniu 1950 r. rozpoczął nowicjat. Pierwszą profesję złożył 8 grudnia 1951 r. na ręce ks. Cz. Fajkowskiego. Po zakończeniu nowicjatu został przeznaczony do domu w Skórcu, gdzie spełniał obowiązki gospodarza. Śluby wieczyste złożył 8 grudnia 1955 r. w Gietrzwałdzie na ręce ks. A. Perza. W styczniu 1961 r. został przeniesiony z domu skórzeckiego do domu w Górze Kalwarii – tam również był gospodarzem. Od roku 1968 do 1983 pozostając członkiem domu w Górze Kalwarii i często go odwiedzając, za pozwoleniem przełożonych przebywał w Strachówku k. Płońska, gdzie opiekował się swym ojcem i niepełnosprawnym bratem. Prowadził tam 8. hektarowe gospodarstwo. W roku 1984 przeniesiony został ponownie do domu skórzeckiego by prowadzić gospodarstwo rolne. W sierpniu 1997 r. został przeniesiony do domu zakonnego w Puszczy Mariańskiej, gdzie początkowo zajmował się zakrystią w kościele parafialnym oraz ogrodem przydomowym. Ze względu na problemy zdrowotne od roku 2009 przebywał w szpitali w Żyrardowie, a następnie został przeniesiony do hospicjum w Licheniu, gdzie zmarł 9 kwietnia 2010 r.
P
Brat Stanisław Bednarz MIC
(15.06.1962 - 08.04.2010)
Brat Stanisław Bednarz, syn Józefa i Zofii z d. Sowa, urodził się w miejscowości Jeżowe w województwie podkarpackim, diecezji rzeszowskiej 15 czerwca 1962 r. W Groblach ukończył Szkołę Podstawową a w roku 1982 Liceum Zawodowe w Sokołowie Małopolskim. Po maturze podjął na krótko pracę w piekarni a w latach 1983-85 odbywał Zasadniczą Służbę Wojskową po czym przez 3 lata pracował jako rzemieślnik-koszykarz w Spółdzielni Rzemiosł Różnych w Stalowej Woli. W roku 1988 wstąpił do Zgromadzenia Księży Marianów jako kandydat na brata zakonnego i po okresie formacji w Postulacie i Nowicjacie, 8 września 1989 r. złożył pierwszą profesją zakonną na ręce ks. Antoniego Skwierzyńskiego, pod opieką którego kontynuował dalej formację do życia konsekrowanego w junioracie dla braci zakonnych. W okresie profesji czasowej pełnił różnorodne funkcje związane przede wszystkim z opieką nad domem zakonnym w Warszawie na Stegnach. 26 sierpnia 1993 r. złożył profesję wieczystą i od stycznia 1995 r. pełnił obowiązki wice-ekonoma domu. Dalej pełnił funkcje ekonoma domu i radnego domowego w domu zakonnym w Puszczy Mariańskiej, a w ostatnim okresie życia w domu seminaryjnym w Lublinie na Bazylinówce. Zmarł nagle podczas wizyty w domu rodzinnym 8 kwietnia 2010 r.
