Przełożony Generalny i Jego Rada
Stowarzyszenie Pomocników Mariańskich
Godło Zgromadzenia
Księży Marianów Niepokalanego Poczęcia
Najświętszej Maryi Panny
HISTORIA I ROZWÓJ
Od samego początku istnienia Zakonu Marianów jego Założyciel i pierwszy przełożony generalny dostrzegał potrzebę posiadania pieczęci. Było to niezbędne w celu zabezpieczenia prawomocności dokumentów przedstawianych władzom kościelnym i cywilnym do zatwierdzenia instytutu i jego reguły, oraz dla nowych fundacji.
W biografii Założyciela, Ojca Stanisława Papczyńskiego, napisanej przez sługę Bożego, o. Kazimierza Wyszyńskiego, podane są następujące detale pierwszej pieczęci Zgromadzenia oraz dokonanych w niej zmian:
„I chociaż Zgromadzenie zostało założone pod tytułem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, to jednak [Założyciel] chciał najpierw swój zakon ubezpieczyć pieczęcią gołębicy trzymającej zieloną gałązkę, wyrażając [w ten sposób] nadzieję przetrwania niebezpieczeństw. Ta nadzieja spełniła się w 1722 roku. Jednak, kiedy o. Andrzej Deszpot został wybrany na urząd generała, jeszcze w tym samym roku zmienił pieczęć, umieszczając wizerunek Niepokalanie Poczętej Błogosławionej Maryi Dziewicy, dzięki której opiece ustąpił cały potok prześladowań. Pieczęć gołębicy została zamieniona na pieczęć wizerunku Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, i taka jest używana obecnie”.
Ze starych dokumentów wiemy, że w roku 1731 istniały dwie pieczęcie zakonu: mała i duża. Wszystkie listy przełożonych generalnych zawierały, oprócz ich podpisów, także pieczęć zakonu. Poza tym, każdemu klasztorowi zlecono uzyskać pieczęć z napisem wymieniającym nazwę klasztoru i wezwanie kościoła.
 |
Pieczęć Zgromadzenia przedstawiała wizerunek Matki Bożej Niepokalanej z kwiatem lilii w prawej ręce; miażdżącej stopą głowę węża. Głowę Matki Bożej otaczało 10 lub 12 gwiazd (być może nawiązujących do Reguły Dziesięciu Cnót Ewangelicznych NMP, na którą Marianie składali wówczas śluby zakonne). Postać Najświętszej Maryi Panny otaczała promienista aureola.
Oprócz kilku nieistotnych detali, powyższy opis odzwierciedla dokładnie odciski siedemnastowiecznej pieczęci mariańskiej, zachowane do naszych czasów. Pozwala to wnioskować, że Zakon używał tej pieczęci aż do początku XX stulecia, czyli do chwili jego odnowy i reformy dokonanej przez bł. arcybiskupa Jerzego Matulaitisa-Matulewicza.
PRO CHRISTO ET ECCLESIA
Odnowiona wspólnota mariańska szybko powróciła do swego dawnego symbolu. Po krótkim okresie „wypróbowywania” różnorakich sposobów przedstawienia Niepokalanej na pieczęci Zgromadzenia, Jej wizerunek zaczyna coraz bardziej zbliżać się do tego, który był używany w ubiegłych stuleciach. Postać Maryi otacza promienista aureola, a w ręku trzyma Ona kwiat lilii. Wieniec z 12 gwiazd otacza Jej głowę. Prawo odnowionego Zgromadzenia w sposób następujący określa symbolizm mariańskiego godła:
„Pieczęć Zgromadzenia, której używają przełożeni, ma wizerunek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej z napisem wymieniającym tytuł odnośnego przełożonego. Prokurator i ekonom generalny posługują się również taką pieczęcią, każdy z właściwym sobie napisem. Inni urzędnicy za pozwoleniem przełożonych używają pieczęci z monogramem Najświętszej Maryi Panny (…)”.
(Z Dyrektorium Zgromadzenia Księży Marianów, § 194.)
 |
W tym miejscu należy zaznaczyć, że prawodawstwo mariańskie oddaje właściwy szacunek emblematowi Zgromadzenia użytemu na pieczęci. Dyrektorium mariańskie dokładnie określa osoby uprawnione do używania pieczęci z wizerunkiem Niepokalanej. Do tej grupy osób „uprzywilejowanych” należą tylko przełożeni wszystkich szczebli, a także dwaj urzędnicy generalni Zgromadzenia: prokurator i ekonom. Pozostali oficjałowie za zgodą przełożonych używają pieczęci z monogramem Najświętszej Maryi Panny.
 |
|
 |
 |
|
|
|
|
|
 |
 |
|
|
|
W dzisiejszej rzeczywistości, wymagającej obecności Zgromadzenia w różnorakich środkach masowego przekazu, zaistniała potrzeba stworzenia jednolitej formy emblematu – godła, które stałoby się przejrzystym i zwięzłym ikonograficznym symbolem Zgromadzenia, zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz wspólnoty. Dlatego też Kapituła Generalna z roku 1999 wydała poniższe oświadczenie:
Kapituła Generalna powodowana troską o osiągnięcie większej jedności w Zgromadzeniu oraz idąc za przykładem innych zakonów, dostrzega potrzebę ustalenia symbolu graficznego, służącego łatwej identyfikacji Zgromadzenia na zewnątrz. Symbol taki istnieje i używany jest z pożytkiem od szeregu już lat we wszystkich niemal prowincjach Zgromadzenia. Łączy on w sobie w soborowym duchu starodawny symbol wspólnoty mariańskiej, którym jest wizerunek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej z hasłem Zgromadzenia nadanym mu przez Ojca Odnowiciela. Godło to wyraża w zwięzłej formie ikonograficzno-słownej charakter naszego Zgromadzenia: charyzmat, misję i główne rysy.
Maryjny rys mariańskiego godła symbolizuje na nim postać Niepokalanej umieszczonej na tarczy. Natomiast napis na szarfie (pod tarczą) Pro Christo et Ecclesia z jednej strony łączy się z działalnością bł. abpa Jerzego, a z drugiej nawiązuje do VIII rozdziału soborowej Konstytucji dogmatycznej o Kościele zatytułowanego „Błogosławiona Maryja Dziewica Boża Rodzicielka w tajemnicy Chrystusa i Kościoła."
(Z Deklaracji Kapituły Generalnej Zgromadzenia Księży Marianów z 1999 r.)
Dlatego też, pragnąc nadać moc prawną istniejącemu zwyczajowi używania godła, Kapituła Generalna nakazuje jego natychmiastowe wprowadzenie jako jednolitego emblematu do użytku całego Zgromadzenia. Jednocześnie, Kapituła zezwala członkom wspólnoty na używanie tego godła (np., na papierze listowym Zgromadzenia, w publikacjach itd.), aby występowało jako znak rozpoznawczy i identyfikacyjny Zgromadzenia.
 |
Stworzenie jednolitego godła mariańskiego dostarcza wspaniałej okazji, aby „zaprezentować światu” hasło Zgromadzenia: Pro Christo et Ecclesia (Za Chrystusa i Kościół), nadane Marianom przez Ojca Odnowiciela. Hasło to określa działania podejmowane przez Marianów w przeciągu ostatniego stulecia ich posługi.
 |
