Marianie Niepokalanego Poczecia NMP

Ks. Zygmunt Trószyński (1886-1965)

Fr. S. Troszynski

Ks. Zygmunt Trószyński urodził się w Rudzie Marymonckiej dnia 4 grudnia 1886 r. Ojciec jego był wójtem Rudy, Marymontu, Bielan i kilku innych połączonych gmin. Matka umarła, gdy miał pół roku, ojca zaś stracił mając 17 lat. Od 1907 r. studiował matematykę na Uniwersytecie Jagiellońskim i we Fryburgu Szwajcarskim. Uświadomiwszy sobie powołanie kapłańskie, przeszedł na teologię, którą od 1910 r. kończył w seminarium duchownym w Warszawie. Wyświęcony w 1913 r., po dwóch latach wstąpił do nowicjatu Księży Marianów na Bielanach.

Z duszpasterstwem w parafii bielańskiej był ks. Zygmunt związany w latach 1917-1949, z kilkoma małymi przerwami. Od 1927 r. rezydował przy kościółku na ul. Gdańskiej, zajmując się w szczególności ludnością Marymontu, która wymagała nie tylko opieki moralnej, ale w znacznej mierze także pomocy materialnej. Zakładał organizacje społeczne i charytatywne, świetlice i kuchnie. Z całkowitym zapomnieniem o sobie poświęcił się biednym, oddając im nawet własne ubranie i żywność, żyjąc w heroicznym ubóstwie, na wzór św. Franciszka.

Tak w czasie działań wojennych w 1939 r., jak i podczas całej okupacji, opiekował się żołnierzami, organizował wysyłkę paczek do obozów jenieckich oraz pomagał partyzantom. Był jednym z najbardziej zasłużonych kapłanów stolicy w ratowaniu Żydów oraz najbardziej znanym człowiekiem na Żoliborzu i Marymoncie.

W powstaniu warszawskim działał jako kapelan (pseudonim „Alkazar”) 8 Dywizji Piechoty Armii Krajowej im. Romualda Traugutta. Był dziekanem wojskowym w stopniu pułkownika. Służył powstańcom w ogniu walk pomocą duchową i sanitarną. W zabudowaniach kościelnych urządził punkt szkoleniowy i kontaktowy, ukrywał sprzęt i mundury do akcji powstańczych. Pod koniec powstania został ranny i przebywał w szpitalu.

Po powrocie na Marymont 19 stycznia 1945 r. natychmiast wznowił działalność duszpasterską i charytatywną. Urządził bursę dla sierot po powstańcach im. Gen. „Grota”, z której korzystało około 60 chłopców. Pomagał w potrzebie byłym żołnierzom Armii Krajowej.

Aresztowany przez komunistów 17 stycznia 1949 r., został skazany na 6 lat więzienia, ponieważ – jak głosił wyrok–„usiłował przemocą usunąć ustanowione organa zwierzchniej władzy Narodu oraz zmienić ustrój Państwa Polskiego”. Wyrok mówi, jakich środków w tym celu używał: „Współdziałał w urządzaniu […] wspólnych herbatek, opłatków, święconego […] omawiał przebieg prac komitetów ekshumacyjnych oraz opieki nad grobami powstańców AK”.

Zwolniony z więzienia w styczniu 1953 r. nie mógł sprawować funkcji kościelnych aż do rehabilitacji, którą uzyskał w marcu 1957 r. Sąd wówczas stwierdził, że skazanie i uwięzienie ks. Trószyńskiego „jest wyrządzoną krzywdą dla tego człowieka, który ma za sobą piękną kartę działalności kapłańsko-charytatywnej”.

Po powrocie z więzienia ks. Trószyński należał do klasztoru na Bielanach, potem na Pradze i ponownie na Bielanach. Od jesieni 1958 r. był kapelanem Sióstr Urzulanek Szarych w Młocinach.

W lipcu 1963 r. obchodził 50-lecie kapłaństwa. Główna uroczystość odbyła się w kościele na Marymoncie przy bardzo licznym udziale przyjaciół i wiernych. Od kwietnia 1964 r. przebywał w szpitalu w Warszawie, a następnie w Domu Księży w Otwocku, gdzie zmarł 22 czerwca 1965 r. Pogrzeb odbył się na Marymoncie. Pochowany został na cmentarzu mariańskim na Wawrzyszewie w Warszawie.

Zachęcamy do upraszania łask za wstawiennictwem ks. Zygmunta. Wiadomości o uzdrowieniach czy innych łaskach, otrzymanych od Boga za wstawiennictwem ks. Trószyńskiego prosimy kierować do: