Marianie zmarli w ostatnim czasie

2000-2005
2006-2010
2011-2015
2016-2020
2021

2021

Ksiądz Marek Martiška MIC
03.03.1980 – 20.08.2018

Czechy, Brumov-Bylnice: Father Marek Martiška, son of Anton and Emilia (née Homolová), was born on March 3, 1980, in Trenčin, Slovakia, as the youngest of the family’s four children (he had a sister Helena and two brothers: Pavel and Peter). Marek got to know the Marians in his home parish of Omšen, where they were serving at the time. As a teenager, he actively participated in the parish life, serving as an altar boy and attending retreats organized by the Marians.

During 1994-1998, he went to the technical school of mechanics in Dubnica on Váh, where he also obtained his high school certificate with honors. In 1998, he joined the Congregation of Marian Fathers and after a month-long postulancy – customary at that time – he began his novitiate in Skórzec, Poland, under the direction of Fr. Jan Migacz, MIC. Having made his first profession of vows on Sept. 8, 1999, he went to study philosophy and theology at the Major Seminary of the Congregation of Marian Fathers in Lublin, Poland. He did well in his studies and also easily adjusted to his religious community. On Sept. 20, 2003, he made his perpetual vows before the then Superior General, Fr. Mark T. Garrow, MIC. Brother Marek graduated on Apr. 26, 2005, defending his Master’s thesis in moral theology and bioethics entitled “Moral evaluation of eugenic activities in the light of the teaching of the Catholic Church,” written under the direction of Fr. Piotr Kieniewicz, MIC.

On May 8, 2004, Bishop Wiesław A. Mering of Włocławek ordained Brother Marek a deacon at the Basilica of Our Lady of Licheń together with Brs. Grzegorz Leszczyk, MIC and Adam Stankiewicz, MIC. Deacon Marek’s ordination to the priesthood took place on Apr. 30, 2005, at the Nativity of the Blessed Virgin Mary’s Church in his home parish of Omšen in Slovakia. Bishop Marián Chovanec, Ordinary of the Diocese in Nitra, performed the ceremony.

The following two years after ordination Fr. Marek spent serving at the parish in Dudince (Slovakia), where the Marians had a residence at the time. In 2007, he was transferred to the religious house in Hrádek (Czech Republic) and appointed treasurer of the local religious community and the vocation director for the Czech Republic. In 2011, he was named the house superior in Hrádek. In 2015, Fr. Marek was transferred to the religious house in Brumov-Bylnice in Moravia and appointed 1st councilor of the local community. In 2017, he was appointed the house superior and the 1st councilor and treasurer of the Czech Vicariate.

Father Marek showed willingness to work wherever there was need: be it in England or in Rwandan missions. However, his superiors recognized that his service was more needed in Slovakia and Czech Republic, and Fr. Marek obediently accepted their decision. Already as a seminary student, the Prefect described him as someone marked by faith, trust, and straightforwardness. Everywhere he served he became known as a priest devoted to pastoral ministry and religious community. His big passion was hunting. He endeavored to come out to meet people without waiting for them to come to him.

He died suddenly, on August 20, 2018, while vacationing in Croatia with his relatives. The presumed cause of death was drowning.

Ksiądz Władysław Ciągło MIC
26.04.1965 – 23.04.2021

Polska, Warszawa – Stegny: 23 kwietnia 2021 roku, w późnych godzinach wieczornych zmarł nagle ks. Władysław Ciągło MIC. Żył lat 56, w Zgromadzeniu 36, w kapłaństwie 30.

Władysław Ciągło MIC, syn Władysława i Janiny zd. Bodziony, urodził się 26 kwietnia 1965 roku w Stadłach, a 16 maja 1965 roku został ochrzczony w Podegrodziu, rodzinnej parafii św. o. Stanisława Papczyńskiego. W Stadłach rozpoczął naukę w szkole podstawowej, kontynuowaną po jej rozwiązaniu w Podegrodziu. Liceum zawodowe w Nowym Sączu ukończył w 1984 roku, zdobywając zawód: mechanik obróbki skrawaniem.

Odbywszy postulat w Stoczku Klasztornym, został przyjęty do nowicjatu w Skórcu, gdzie 8 września 1985 roku złożył pierwszą profesję. Studia seminaryjne odbył w WSD Księży Marianów w Lublinie. Święcenia prezbiteratu przyjął w Warszawie, na Stegnach, 16 czerwca 1991 roku z rąk bpa Władysława Miziołka, sufragana warszawskiego. Po święceniach pracował najpierw w Drietomie, k. Trencina na Słowacji. W 1994 roku został proboszczem w Brumov-Bylnice oraz administratorem parafii w Nedašov na Morawach w Republice Czeskiej. 8 grudnia 1994 roku został drugim radnym nowoutworzonego wikariatu prowincjalnego w Czechach i Słowacji, w 1997 roku mianowano go pierwszym radnym, a rok później – przełożonym wikariatu, który to urząd pełnił do 2005 roku. Przeniesiony w 1998 roku do domu zakonnego w Hrádku został tam przełożonym i ekonomem oraz administratorem tamtejszej parafii. W 2001 roku został ponadto administratorem parafii Trhový Stepanov oraz Soutice. 1 stycznia 2003 roku ustanowiony został proboszczem w Hrádku i wi­kariuszem w parafiach Trhovy Stepanov oraz Soutice. W 2005 roku został I radnym domu w Hrádku, pełniąc nadal funkcję tamtejszego ekonoma. W 2007 przełożeni przenieśli go do rezydencji Dudince na Słowacji i mianowali tamtejszym ekonomem.

W 2009 roku został przeniesiony do Prowincji NMP Matki Miłosierdzia w USA, celem przygotowania się do pracy misyjnej na Filipinach. Należał do domu w Waszyngtonie i w Darien, IL. Na Filipiny, należące do wikariatu generalnego w Azji ostatecznie trafił w 2012 roku, najpierw do domu w El Salvador, potem do domu formacyjnego w Davao (2015) i po­nownie do El Salvador (2017). Przez jedną kadencję był wiceprzełożonym wikariatu azjatyckiego. W sierpniu 2020 roku został przeniesiony do Polski, gdzie dołączył do wspólnoty na warszawskich Stegnach. Posługiwał tam w miejscowej parafii. Uroczystości pogrzebowe odbyły się w kościele parafialnym p.w. NMP Matki Miłosierdzia w środę 28 kwietnia. Zmarły spoczął w mariańskiej kwaterze na warszawskim Wawrzyszewie.

Ksiądz Ludwik Meyerholz MIC
07.11.1941 – 03.04.2021

Polska, Warszawa: 3 kwietnia 2021 roku, w godzinach porannych, zmarł w hospicjum Księży Orionistów w Wołominie k. Warszawy ks. Ludwik Meyerholz MIC. Żył 79 lat, w Zgromadzeniu 60, w kapłaństwie 52.

Ludwik Alfred Meyerholz, syn Alfreda i Weroniki z d. Pawlak urodził się dnia 7 listopada 1941 r. w  Grudziądzu, jako najstarszy z siedmiorga rodzeństwa. Jeszcze przed rozpoczęciem nauki w szkole podstawowej został ministrantem w parafii NMP i od tamtego czasu myślał o poświęceniu się służbie kapłańskiej. W latach 1948-55 ukończył szkołę podstawową, a następnie w larach 1955-59 II Liceum Ogólnokształcące w Grudziądzu przy ul. Marcinkowskiego. W szkole średniej do pragnienia kapłaństwa dołączyła się pobożność maryjna i pragnienie wstąpienia do maryjnej wspólnoty zakonnej. Przyjęty do Zgromadzenia –  w roku 1959-60 odbył nowicjat w Skórcu i tam 15 sierpnia 1960 r. złożył pierwsze śluby. Po nowicjacie został przeznaczony do pracy w domu zakonnym w Skórcu. Pierwszy rok filozofii ukończył w Warszawie na Pradze (1961-1962); następne lata studiów seminaryjnych – we Włocławku (1962-1967). We Włocławku też złożył śluby wieczyste (2 lutego 1967 roku) i przyjął święcenia kapłańskie (18 czerwca 1967 roku), w bazylice katedralnej z rąk Biskupa Włocławskiego Antoniego Pawłowskiego.

Pierwszą placówką po święceniach były Głuchołazy, gdzie pracował jako katecheta i współ­pracownik w duszpasterstwie. W roku 1971-72 te same zadania pełnił w Licheniu. W 1972 r. został przeniesiony do Warszawy na Pragę z przeznaczeniem do pracy duszpasterskiej oraz w komisji przygotowywującej obchody jubileuszu 300-lecia Zgromadzenia, a także w zespole redakcyjnym miesięcznika prowincji polskiej Immaculata. W 1973 r. został skierowany na studia w zakresie teologii w ATK. W 1975 r. został referentem ds. katechetycznych oraz członkiem komisji prowincjalnej ds. apostolatu.

W roku 1981 został przeniesiony z domu praskiego do domu na Stegnach w charakterze wikariusza parafii pw. św. Katarzyny ze skierowaniem po pracy w kaplicy MB Miłosierdzia na Stegnach. W tym czasie zostały mu zlecone obowiązki prowincjalnego referenta liturgicznej służby ołtarza. W 1986 r. został I radnym domu zakonnego na Stegnach. W roku 1987, przeniesiony ze Stegien na Marymont, został przełożonym domu i proboszczem parafii; został także ponownie wyznaczony na członka prowincjalnej komisji ds. apostolatu. W 1989 r. został nadto mianowany ekonomem domu zakonnego na Marymoncie oraz wykła­dowcą  katechetyki w Mariańskim Seminarium Duchownym. W 1991 r. kard. Józef Glemp mianował ks. Ludwika członkiem rady kapłańskiej archidiecezji warszawskiej.

Po zakończeniu dwóch kadencji przełożeńskich na Marymoncie w 1993 r. ks. Meyerholz został przeniesiony do Augsburga celem pogłębienia znajomości języka niemieckiego oraz aby wspomóc miejscową wspólnotę w duszpasterstwie. W latach 1994-2002 był przełożonym i ekonomem domu zakonnego w Elblągu, oraz proboszczem parafii pw. Wszystkich Świętych (1994-2005). Biskup elbląski powierzył ks. Ludwikowi w 1995 r. obowiązki ojca duchownego dekanatu Elbląg-Śródmieście, oraz mianował członkiem rady duszpasterskiej diecezji elbląskiej, a nadto diecezjalnym duszpasterzem rodzin, asystentem kościelnym stowarzyszenia rodzin katolickich oraz spowiednikiem alumnów diecezji elbląskiej. W roku 2001-02 był wizytatorem dekanalnym ds. nauczania religii w dekanacie Elbląg-Śródmieście. Przełożony Prowincji w roku 2000 powołał go raz jeszcze na członka komisji ds. apostolatu.

W 2005 r. ks. Ludwik, dotknięty cierpieniem fizycznym i pogłębiającą się niesprawnością, został przeniesiony do domu zakonnego w Warszawie na Pradze. Na jesienny konwent prowincjalny 2009 r. przygotował pisemną wypowiedź-świadectwo nt. „Moja postawa wobec choroby i wieku podeszłego”. Dopóki zdrowie pozwalało, wspomagał duszpastersko miejscową wspólnotę zakonną.

Ksiądz Stanisław Malinski MIC
04.06.1931 – 21.03.2021

Czechy, Brumov-Bylnice: 21 marca 2021 roku, w godzinach porannych, zmarł w szpitalu w Zlinie (Czechy) ks. Stanisław Maliński MIC. Żył 89 lat, w Zgromadzeniu 67, w kapłaństwie 54.

Stanisław Maliński syn Józefa i Franciszki z d. Bryła, urodził się 4 czerwca 1931 r. w Zabostowie Małym, par. Łowicz-kolegiata. Do szkoły powszechnej uczęszczał w Popowie (I-IV) potem w Kompinie (V-VI). W latach 1944-47 pomagał rodzicom w gospodarstwie. W latach 1947-48 uczęszczał do szkoły zawodowej w Łowiczu i pracował jako uczeń krawiecki w zakładzie rzemieślniczo-wychowawczym. W latach 1948-51 był uczniem Liceum Biskupiego w Lublinie, tam ukończył X klasę. Po śmierci ojca przeniósł się do Warszawy, został przyjęty do NSD (1951-52) i uczęszczał do XI klasy przy ul. Otwockiej; ponieważ nie złożył egzaminu dojrzałości, dlatego warunkowo został przyjęty jako student Wydziału Przygotowawczego Metropolitalnego WSD z zamieszkaniem poza seminarium (Milanówek 1952-53). Klasę XI ukończył w Pruszkowie w Państwowej Ogólnokształcącej Szkole Korespondencyjnej stopnia licealnego i w 1953 r. otrzymał świadectwo dojrzałości.

Do Zgromadzenia został przyjęty we wrześniu 1953 r., a po odbyciu nowicjatu w Skórcu złożył tam pierwsze śluby 4 października 1954 r. Po ślubach został skierowany na studia filozofii do Gietrzwałdu (1954-56), a następnie w 1956 r. na teologię do Warszawy. W latach 1960-61 był alumnem IV roku studiów we Włocławku. Z powodu słabych wyników w nauce poprosił o przerwę w studiach i zdecydował się pozostać bratem zakonnym we wspólnocie. Przełożeni zaakceptowali jego decyzję i dopuścili go do profesji wieczystej, którą złożył w Skórcu 15 sierpnia 1961 r. Jako brat zakonny został posłany do domu grudziądzkiego. W 1964 r. przełożony prowincji umożliwił mu kontynuację studiów w WSD w Siedlcach, gdzie został przyjęty na II rok teologii. W 1965 r. poprosił o ponowne przeniesienie go do stanu kleryckiego i takie pozwolenie otrzymał w 1966 r. Święcenia kapłańskie przyjął w katedrze siedleckiej z rąk bpa Wacława Skomoruchy, sufragana diecezji siedleckiej czyli podlaskiej, dnia 20 maja 1967 r.

Po święceniach został skierowany do pracy duszpastersko-katechetycznej w Górze Kalwarii. W roku 1970 został przeniesiony do domu grudziądzkiego w charakterze współpracownika w duszpasterstwie i katechety. W latach 1971-78 pełnił obowiązki zastępcy przełożonego domu, zaś w latach 1978-87 był przełożonym domu zakonnego w Grudziądzu, a w latach 1981-84 był tam także ekonomem domu. W 1987 r. został przeniesiony do pracy duszpastersko-katechetycznej w Głuchołazach. W 1990 r. na zaproszenie biskupa diecezji Nitra Jana Chryzostoma Koreca został oddelegowany przez przełożonego prowincji do pracy w tamtej diecezji. Ksiądz biskup przeznaczył go jako wikariusza do parafii Drietoma k. Trencina i Trencin-Hradec. W 1992 r. został przeniesiony do parafii Brumov-Bylnice i Nedasov w archidiecezji Olomouc w charakterze wikariusza parafii. Równocześnie ks. prowincjał zlecił mu obowiązki p.o. przełożonego, a w 1993 r. został tam zastępcą przełożonego domu. W 1995 r. został przeniesiony do domu zakonnego w Drietomie i został tam radnym domowym. W 1996 ponownie został przeniesiony do domu w Brumovie-Bylnicach i mianowany I radnym oraz ekonomem domu, a w 1999 II radnym oraz ekonomem (1999-2001). Na powyższe urzędy ponownie został powołany w 2002 r., a przełożony wikariatu obowiązki ekonoma domowego nadal powierzał ks. Jubilatowi do 2017 r. W Brumov-Bylnice pozostał do końca życia, czynnie wspierając współbraci w pracy duszpasterskiej mimo podupadającego zdrowia.

Ksiądz Serafin (Stanisław) Michalenko MIC
30.08.1930 – 11.02.2021

Urodzony w Adams, MA, członek amerykańskiej prowincji Zgromadzenia Księży Marianów. Profesji zakonnej 72 lata, z czego 64 lata w kapłaństwie. Do kapłaństwa przygotowywał się w Rzymie, gdzie  uzyskał licencjaty na Papieskim Uniwersytecie św. Tomasza (Angelicum) i Papieskim Instytucie Wschodnim (Oriéntale). Po święceniach kapłańskich, które w 1956 roku przyjął w obrządku wschodnim (przyjmując imię Seraphim) powrócił do Stanów Zjednoczonych. Następnie przez kilka semestrów wykładał na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Ameryki w Waszyngtonie oraz piastował różne funkcje w mariańskiej formacji zakonnej.

Ksiądz Serafin pełnił także rozmaite funkcje administracyjne we własnej prowincji oraz kurii generalnej Zgromadzenia w Rzymie (sekretarz i postulator generalny), a także posługiwał duszpastersko w parafiach obrządku wschodniego w Australii oraz w USA w stanach Ohio, Pennsylvania i Connecticut. 

Ksiądz Michalenko, arcybiskup George Pearce SM i ks. George Kosicki CSB byli głównymi inicjatorami tzw. Bethany House of Intercession – ruchu odnowy duchowej dla duchowieństwa katolickiego z całego świata istniejącego w latach 70. XX wieku. W 1979 roku, rok po tym jak papież św. Paweł VI zniósł zakaz szerzenia pism s. Faustyny oraz elementów nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego mających źródło w jej objawieniach, ks.Serafin został odwołany z Bethany House, aby pokierować nowo utworzonym działem Miłosierdzia Bożego w Centrum Stowarzyszenia Pomocników Mariańskich w Stockbridge, MA. Pełniąc tę rolę napisał cykl artykułów do magazynu Marian Helper, nadzorował publikację książek, broszur i materiałów audiowizualnych dotyczących orędzia i nabożeństwa do Bożego Miłosierdzia oraz pism św. Siostry Faustyny Kowalskiej. Kierował też zespołem, który w Stockbridge przygotował do druku pierwszą polską krytyczną edycję Dzienniczka s. Faustyny

Mianowany w 1979 roku wice-postulatorem procesu kanonizacyjnego s. Faustyny Marii Kowalskiej na Amerykę Północną, sprawował tę funkcję przez ponad 20 lat. W tym czasie spędził ponad 3 lata w Rzymie, wnosząc ogromny wkład w pomyślne zakończenie sprawy, uwieńczone beatyfikacją, a następnie kanonizacją Sekretarki Bożego Miłosierdzia. Pełniąc tę rolę był naocznym świadkiem w sprawie cudownego uzdrowienia Maureen Digan z Bostonu, przypisywanego wstawiennictwu s. Faustyny,  które otworzyło drogę do jej beatyfikacji w 1993 r. Następnie koordynował na terenie Stanów Zjednozonych wysiłki, skierowane na potwierdzenie nie tylko tego pierwszego, ale również i drugiego cudu, co pozwoliło św. Janowi Pawłowi II ogłosić s. M. Faustynę świętą w Niedzielę Miłosierdzia Bożego roku Jubileuszowego 2000 – jako pierwszą świętą Nowego Tysiąclecia – „Dar Boga dla naszych czasów” (z homilii kanonizacyjnej papieża św. Jana Pawła II).

Ksiądz Serafin został doradcą teologicznym przy produkcji wyróżnionego nagrodą filmu Divine Mercy – No Escape oraz filmu Sister Faustina: The Promise of Mercy. Odegrał także istotną rolę przy produkcji filmu wideo Sister Faustina: The Apostle of Divine Mercy, który ukazał się 1992 roku. Od listopada 1991 to października 1995 roku posługiwał jako dyrektor Stowarzyszenia Pomocników Mariańskich w USA. Będąc dyrektorem współpracował w tworzeniu scenariusza i produkcji jeszcze jednego tytułu filmowego Time of Mercy, zrealizowanego przez Marian Communications Ltd w kooperacji ze Zgromadzeniem Księży Marianów. Film, który miał swoją premierę w 1994 roku, został wyróżniony nagrodą Gold Camera na międzynarodowym konkursie wybitnych dzieł z zakresu audio i wideo komunikacji.

W październiku 1995 ks. Serafin ponownie podjął „pełnoetatową” promocję orędzia i nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego, która obejmowała udział w rekolekcjach, konferencjach i sympozjach organizowanych głównie w ramach działalności mariańskiego Instytutu Miłosierdzia Bożego im. św. Jana Pawła II, którego został dyrektorem.

Dzięki jego inicjatywie i wysiłkom Episkopat Stanów Zjednoczonych podniósł mariańską  świątynię w Stockbridge do rangi Narodowego Sanktuarium Miłosierdzia Bożego. Ksiądz  Serafin został następnie mianowany jego pierwszym rektorem.  

Ksiądz Michalenko blisko współpracował z Matką Angelicą i założoną przez nią stacją telewizyjną EWTN, która zaangażowała się w szerzenie orędzia i nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego.

W roku 2005 ks. Serafin uczestniczył w międzynarodowym sympozjum w Krakowie, na którym zainicjowane zostały Światowe Kongresy Apostołów Miłosierdzia Bożegp. Następnie, jako inspirujący prelegent, wziął udział w każdym z kolejnych czterech zjazdów kongresu.

Pomagał aktywnie przy rozwoju takich dzieł apostolskich jak Mother of Mercy Messengers kierowanych przez Joan i Dave Moroney, Eucharistic Apostle of Divine Mercy, założonym i kierowanym przez Bryan’a Thatcher’a (obecnie działające w ponad 40 krajach), oraz Healthcare Professionals for DivineMercy, zainicjowanego przez Marie Romagnano. Wziął udział, jako prelegent, we wszystkich 16. konferencjach zorganizowanych przez ten ruch apostolski.

Bóg bogaty w miłosierdzie hojnie błogosławił ks. Serafinowi wspomagając go swą łaską na każdym etapie jego życia i pracy nad szerzeniem orędzia i nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego. Serafin zawsze całkowicie polegał na niezmierzonym miłosierdziu i łasce swojego Pana i Mistrza, któremu ufał całkowicie – i nigdy nie doznał zawodu.

Pan Bóg przygotowywał ks. Serafina do życia wiecznego przez całe jego życie ziemskie i pokrzepiał sakramentami Kościoła. Przed śmiercią ks. Serafin otrzymał sakrament pojednania, namaszczenia chorych oraz na 30 minut przed zgonem przyjął „na drogę ku wieczności” Pana Jezusa w Eucharystii. Zmarły korzystał także  ze specjalnego odpustu udzielonego mu przez Stolicę Apostolską, dzięki któremu poprzez Święte Tajemnice Odkupienia, mógł w godzinie śmierci dostąpić przebaczenia za wszystkie grzechy i uwolnienia od wszystkich kar w tym życiu i życiu przyszłym.

Ksiądz Serafin pełen pokoju odszedł do wieczności w święto Matki Bożej z Lourdes z powodu komplikacji wywołanych Covid-19. Maryja Dziewica czczona przez marianów w tajemnicy Jej Niepokalanego Poczęcia, Matka i Patronka Zgromadzenia, przygotowała swego wiernego syna na przejście do Domu Ojca w dniu Jej szczególnego święta. Niepokalane Poczęcie Maryi Dziewicy niech mu będzie zbawieniem i obroną.