Marianie zmarli w ostatnim czasie

Ksiądz Mateusz Stanisław Pietrzyk MIC
15.4.1952 – 4.2.2026

4 lutego 2026 roku zmarł w domu zakonnym w Skórcu ks. Mateusz Pietrzyk MIC. Żył lat 73, w Zgromadzeniu 48, w kapłaństwie 41. Uroczystości pogrzebowe będą miały miejsce w piątek, 6 lutego 2026 roku w kościele pw. Nawrócenia św. Pawła Apostoła w Skórcu.

Ksiądz Mateusz Stanisław Pietrzyk syn Józefa i Marii z d. Ptak urodził się 15 kwietnia 1952 roku w Damienicach koło Bochni, w diecezji tarnowskiej. Po ukończeniu szkoły podstawowej w Damienicach, w latach 1966-69 ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową w Krakowie-Prokocimiu, zdobywając zawód ślusarza.

W 1970 roku jako kandydat do naszego Zgromadzenia zamieszkał w Lublinie przy ul. Połanieckiej 10, podjął pracę w lubelskiej Spółdzielni Inwalidów i naukę w LO dla Pracujących. Po ukończeniu I klasy LO odbył zasadniczą służbę wojskową, a po jej ukończeniu w 1973 roku kontynuował naukę i pracę. Świadectwo dojrzałości uzyskał w 1976 roku i następnie został przyjęty do nowicjatu w Skórcu.

Pierwszą profesję złożył 15 sierpnia 1977 roku. W roku 1977-78 odbywał studia na kurskie zwyczajnym Wydziału Teologicznego KUL w Lublinie, a w latach 1978-84 w WSD w Siedlcach; w tym okresie był członkiem domu zakonnego w Skórcu. Śluby wieczyste złożył 15 sierpnia 1982 roku w Licheniu. Święcenia diakonatu przyjął w Lublinie dnia 8 grudnia 1983 roku z rąk bpa lubelskiego Bolesława Pylaka. Po zakończeniu studiów seminaryjnych w roku 1984-85 był katechetą w parafii MB z Lourdes na Pradze. Święcenia kapłańskie otrzymał w Lublinie w kaplicy seminaryjnej Zgromadzenia Księży Marianów z rąk bpa pomocniczego diecezji lubelskiej Jana Śrutwy dnia 15 czerwca 1985 roku.

Przeniesiony do Góry Kalwarii, w latach 1985-87 był tam współpracownikiem w duszpasterstwie i katechetą. W latach 1987-91 pracował w Głuchołazach jako wikariusz i katecheta. Przeniesiony do rezydencji w Rzepiskach, w latach 1991-97 był rektorem tamtejszego kościoła i rezydencji. Organizował i czuwał nad gruntownym remontem kościoła, domu i pomieszczeń gospodarczych. Od października 1993 r. do sierpnia 1994 r. rezydując w Rzepiskach, był p.o. przełożonego domu zakonnego w Zakopanem. W 1997 r. został przeniesiony do Skórca. Niemal przez cały czas, od 1999 do 2017 roku pełnił obowiązki ekonoma. Kilkakrotnie był także I lub II radnym domu. Ostatnie lata były naznaczone postępującą chorobą. Zmarł w domu zakonnym, po południu 4 lutego 2026 roku.

Ksiądz Andrzej Szostek MIC
9.11.1945 – 21.7.2026

W godzinach popołudniowych 21 lipca 2026 roku zmarł w szpitalu w Lublinie po długiej walce z ciężką chorobą – ks. prof. dr hab. Andrzej Szostek MIC, wieloletni pracownik Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II (1970-2018), prorektor i rektor tej uczelni, pracownik Uniwersytetu Warszawskiego w ramach Wydziału „Artes Liberales” i Uniwersytetu Marie Curie-Skłodowskiej. Przeżył 81 lat w tym 56 w życiu zakonnym i 52 w kapłaństwie.

Ks. Andrzej Ryszard Szostek syn Ryszarda i Ireny z d. Zielińska, urodził się 9 listopada 1945 roku w Grudziądzu. W Grudziądzu ukończył szkołę podstawową (1952-59) i średnią – Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego (1959-63). Nadto w 1963 r. w Grudziądzu ukończył siedmioletnią Podstawową Szkołę Muzyczną na fortepian. W roku akademickim 1963-64 studiował historię na Uniwersytecie im. Mikołaja Kopernika w Toruniu. 

Po ukończeniu I roku wstąpił do naszego Zgromadzenia. Jako postulant został posłany na studia seminaryjne do Lublina. Po ukończeniu I roku seminarium, jako wybitnie uzdolniony, za sugestią przełożonych przeniósł się na Wydział Filozofii KUL. Pod kierunkiem kard. Karola Wojtyły w 1969 r. napisał pracę magisterską nt.: Etyka jako nauka empiryczna w ujęciu T. Czeżowskiego i T. Kotarbińskiego. W 1969 r. rozpoczął nowicjat w Skórcu, a 15 sierpnia 1970 roku złożył I profesję.  Po ślubach powrócił do Lublina na studia teologii oraz za zgodą przełożonych podjął zajęcia przy Katedrze Etyki w charakterze aspiranta, a po roku asystenta. Śluby wieczyste złożył 15 sierpnia 1973 roku w Górze Kalwarii na Mariankach. Tam przyjął także święcenia kapłańskie dnia 23 czerwca 1974 r. z rąk sekretarza Episkopatu Polski bpa Bronisława Dąbrowskiego FDP. 

Po święceniach pozostał w Lublinie jako doktorant i pracownik naukowo-dydaktyczny przy Katedrze Etyki KUL. W 1978 r. obronił rozprawę doktorską nt. Filozoficzne aspekty dyskusji wokół norm ogólnie ważnych we współczesnej teologii napisaną pod kierunkiem ks. doc. Tadeusza Stycznia. Ze strony Zgromadzenia powierzono mu obowiązki II radego domowego oraz członka Komisji Formacji. W roku 1978-79 był prefektem alumnów-postulantów. W 1980-81 uzyskał stypendium naukowe na Katolickim Uniwersytecie w Waszyngtonie.  W 1981 został przełożonym i rektorem naszego Domu Studiów (czyli seminarium) w Lublinie oraz referentem studiów kapłańskich w Prowincji Polskiej. Z końcem 1983 r. został zwolniony z urzędu przełożonego domu, jednakże otrzymał jednocześnie polecenie dalszego pełnienia tej funkcji do czasu ustanowienia nowego przełożonego, co nastąpiło 28 sierpnia 1984 roku.  

W latach 1987-1993 pełnił obowiązki III radnego Polskiej Prowincji. W latach 1987-2000 był członkiem Rady Programowo-Naukowej przy Wydawnictwie Księży Marianów w Warszawie. Był także cenzorem publikacji z zakresu filozofii dla członków naszego Zgromadzenia. W 1988 roku został rektorem i wykładowcą w Mariańskim Domu Studiów w Lublinie, które formalnie zostało przekształcone w 1989 roku w Wyższe Seminarium Duchowne Zgromadzenia Księży Marianów. 

Także w 1988 został powołany na członka Międzynarodowej Akademii Filozoficznej w Lichtensteinie. Rozprawę habilitacyjną przedstawił w 1989 roku na temat Natura-rozum-wolność. Filozoficzna analiza koncepcji twórczego rozumu we współczesnej teologii moralnej. Uzyskał tytuł: doktor habilitowany nauk humanistycznych w zakresie filozofii i socjologii. W 1990 r. prowadził cykl wykładów w Instytucie Studiów nad Rodziną przy Uniwersytecie Lateraneńskim. Tegoż roku został zatwierdzony przez Ministra Edukacji Narodowej na stanowisko docenta w KUL. 

W 1992 r. został członkiem komisji ds. przygotowania beatyfikacji o. Stanisława Papczyńskiego. W tym samym roku został profesorem nadzwyczajnym i prorektorem KUL, w latach 1992-97 był członkiem Międzynarodowej Komisji Teologicznej przy Kongregacji Doktryny Wiary. W roku 1993 został Kierownikiem Katedry Etyki Szczegółowej KUL. W 1997 został profesorem tytularnym nauk humanistycznych, a w 2000 – profesorem zwyczajnym na KUL. W latach 1998-2004 był rektorem KUL. W roku 2001 został powołany przez Jana Pawła II na członka Papieskiej Akademii Życia. 

W latach 2005-11 był IV radnym generalnym Zgromadzenia. W roku 2007 został powołany przez Sekretariat Konferencji Episkopatu Polski w skład członków Zespołu ds. oceny etyczno-prawnej dokumentów dotyczących duchownych katolickich przechowywanych w IPN. W 2011 roku ks. Szostek nawiązał współpracę z Instytutem Badań Interdyscyplinarnych „Artes Liberales” i kontynuował pracę po przekształceniu tej jednostki w samodzielny Wydział Uniwersytetu Warszawskiego jako wykładowca akademicki. Po przejściu na emeryturę na KUL, w 2019 roku podjął także zajęcia w Katedrze Etyki Instytutu Filozofii na Wydziale Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie.

Zainteresowania badawcze ks. prof. Szostka dotyczyły takich zagadnień jak: argumentacja w etyce, etyka a antropologia, struktura sumienia, etyka szczegółowa (zwłaszcza znaczenie życia ludzkiego, etyka społeczna), myśl filozoficzna Karola Wojtyły. 

Opublikował ok. 200 prac, w tym książki: 

• Der Stein um den Menshen (wraz z Karolem Wojtyłą i Tadeuszem Styczniem) (Kevelser 1979), 
• Normy i wyjątki (Lublin 1980), 
• Miłości, gdzie jesteś? Medytacje rekolekcyjne (wspólnie z Tadeuszem Styczniem) (Lublin 1986), 
• Natura – rozum – wolność (Lublin 1989, książka została przetłumaczona na jęz. niemiecki i włoski), 
• Pogadanki z etyki (Częstochowa 1993), 
• Wokół godności prawdy i miłości (Lublin 1995). 

Jest redaktorem księgi pamiątkowej wydanej z okazji osiemdziesięciolecia KUL – Nauka i wiara. 80 lat KUL (Lublin 1999) oraz współredaktorem „Codziennych pytań Antygony”. Księgi pamiątkowej ku czci księdza Profesora Tadeusza Stycznia (Lublin 2001). 

Współpracował z redakcjami: „Ethos. Kwartalnika Instytutu Jana Pawła II KUL”, „Roczników Filozoficznych KUL”, „Zeszytów Naukowych KUL”, „Aletheia. An International Journal of Philosophy”, a także „Rivista di studi sulla persona e la famiglia Anthropotes”.

Był członkiem Wydziału Filozoficznego Towarzystwa Naukowego KUL, Lubelskiego Oddziału Towarzystwa Filozoficznego, Zarządu Instytutu Jana Pawła II i wiceprezesem Lubelskiego Towarzystwa Naukowego (od 2003). W latach 1992-1997 był członkiem Międzynarodowej Komisji Teologicznej.

Został odznaczony Orderem Palmes Académiques (2001), Medalem Komisji Edukacji Narodowej (2001), Premium Honorificum Lubelskiego Towarzystwa Naukowego (2003) i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2005), Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2013). W 2008 roku otrzymał Medal Zasługi dla KUL zaś w 2021 roku został Honorowym obywatelem Lublina.

Jest też laureatem wielu nagród, m.in. Nagrody „Za krzewienie wartości chrześcijańskich w kulturze polskiej”, Nagrody Prezydenta Grudziądza im. Ks. prof. Janusza Pasierba (2001 r.), Nagrody naukowej im. W. Pietrzaka (2003), Nagrody Rektora KUL I stopnia (2005), Wyróżnienia Lubelskiego Towarzystwa Naukowego „Resolutio pro Laude Academica” (2005).

Ksiądz Richard Drabik MIC
3.1.1934 – 04.7.2026

4 lipca 2026 roku, w pierwszą sobotę miesiąca, a także 250 rocznicę powstania Stanów Zjednoczonych Ameryki, około godz. 23:30 w domu zakonnym na Eden Hill w Stockbridge, Massachusetts, odszedł po zasłużoną nagrodę do wieczności ks. Richard Drabik MIC. Przeżył 92 lata w tym 73 w życiu zakonnym i 66 w kapłaństwie.

Ks. Richard podczas swojego długiego życia pełnił we wspólnocie wiele odpowiedzialnych funkcji; przełożonego domu zakonnego, mistrza nowicjatu, dyrektora Stowarzyszenia Pomocników Mariańskich w USA, a w latach 1981-1988 przełożonego amerykańskiej prowincji św. Stanisława Kostki.

Przez całe swoje życie był gorliwym apostołem orędzia Miłosierdzia Bożego i autorem wielu inicjatyw związanych z promowaniem tego nabożeństwa na ziemi amerykańskiej, takich jak realizacja pierwszego na świecie pełnometrażowego filmu o historii nabożeństwa Divine Mercy: No Escape, tłumaczenie Dzienniczka św. Faustyny i jej biografii na język angielski, a także przygotowanie w Stockbridge pierwszego polskiego wydania Dzienniczka, który następnie nakładem finansowym marianów wydrukowano w Rzymie i w tajemnicy przed władzami komunistycznymi kolportowano do Polski.

Uroczystości pogrzebowe odbyły się w Narodowym Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Stockbridge, MA, a zmarły spoczął na mariańskim cmentarzu na Eden Hill.