W dniach 9–13 lutego 2026 roku w Fatimie odbył się Konwent Generalny Zgromadzenia Księży Marianów, poświęcony zagadnieniu duszpasterstwa powołań w perspektywie biblijnej, historycznej i współczesnej. W spotkaniu wzięli udział członkowie zarządu generalnego, przełożeni oraz współbracia zaangażowani w dzieło powołań z prowincji i wikariatów Zgromadzenia. Międzynarodowy charakter zgromadzenia uczestników podkreślił powszechność Zgromadzenia oraz wspólną odpowiedzialność za jego przyszłość.
Podczas Konwentu współbracia mieli możliwość razem uczestniczyć we wspólnych modlitwach, podjąć refleksję teologiczną, brać udział w pracy w grupach oraz podzielić się doświadczeniem duszpasterskim. Każdy dzień rozpoczynał się wspólną modlitwą i celebracją Eucharystii, co wyznaczało duchowy rytm obrad i sprzyjało pogłębionej refleksji nad poruszanymi tematami.
Pierwszy dzień Konwentu został poświęcony biblijnemu i teologicznemu fundamentowi powołania. W referatach ukazano powołanie jako inicjatywę Boga, który wchodzi w historię konkretnego człowieka i zaprasza go do drogi wiary, zaufania i misji. Przykłady Abrahama, Mojżesza, Apostołów oraz Najświętszej Maryi Panny pozwoliły spojrzeć na powołanie jako proces dojrzewania do wolności, odpowiedzialności i gotowości do służby Ludowi Bożemu. Podkreślono, że autentyczne duszpasterstwo powołań nie polega na „pozyskiwaniu kandydatów”, lecz na towarzyszeniu kandydatom w rozeznawaniu drogi życiowej.
Kolejne wystąpienia dotyczyły niezmiennych elementów duszpasterstwa powołań w zmieniających się realiach kulturowych. Zwrócono uwagę na znaczenie świadectwa życia kapłanów i zakonników, ich braterskiej wspólnoty, wierności modlitwie oraz zaangażowania apostolskiego. Podkreślono, że w świecie naznaczonym indywidualizmem i niepewnością, jasne i radosne świadectwo życia konsekrowanego pozostaje jednym z najważniejszych znaków budzących pytania o sens i cel życia.
W drugim dniu podjęto refleksję historyczną nad dziejami Zgromadzenia. Przypomniano szczególną rolę powołań czeskich w XVIII wieku, które miały znaczący wpływ na rozwój i stabilizację wspólnoty. Na przykładzie wspólnoty marianów łotewskich ukazano, że otwartość na kontekst kulturowo-społeczny oraz wierność charyzmatowi Zgromadzenia sprzyjały wzrostowi i umocnieniu Zgromadzenia w XX wieku.
W dalszej części obrad podjęto temat współczesnych uwarunkowań psychologicznych powołań, zwracając uwagę na potrzebę dojrzałego rozeznania motywacji kandydatów oraz integralnej formacji ludzkiej i duchowej.
W trzecim dniu Konwentu współbracia z poszczególnych prowincji i wikariatów przedstawili relacje z duszpasterstwa powołaniowego prowadzonego w krajach, gdzie pełnią posługę. Dzielenie się doświadczeniami z różnych kontynentów pozwoliło dostrzec zarówno bogactwo inicjatyw, jak i wspólne wyzwania stojące dziś przed Zgromadzeniem.
Czwarty dzień obrad był poświęcony sprawozdaniu o. Josepha G. Roesch’a MIC, przełożonego generalnego, ze stanu Zgromadzenia, po czym podjęto dyskusję na temat dalszych kierunków pracy w poszukiwaniu nowych powołań i usprawnieniu procesu formacji w zależności od kontekstu kulturowego i zdolności poszczególnych kandydatów. Współbracia zwrócili uwagę na konieczność podjęcia ryzyka w dziele otwarcia się na młodych ludzi, poszukujących drogi powołania, jak również niezamykania się na nowe dzieła, szczególnie w krajach misyjnych. Z drugiej zaś strony, należy pamiętać o tym, że także kraje tradycyjnie chrześcijańskie obecnie stają się w pewnym sensie krajami misyjnymi, tutaj także konieczne jest głoszenie kerygmatu.
Wymaga również pewnych zmian i uściśleń proces formacji podstawowej, nad tym będzie pracowała generalna komisja formacji, w przyszłości mają być opracowane nowe wytyczne. Także trzeba zwrócić uwagę na formację permanentną – w najbliższej przyszłości należy wypracować propozycje dla młodszych współbraci, jak również przygotować kolejne propozycje dni skupienia w związku ze zbliżającym się 100-leciem śmierci Ojca Odnowiciela. Będzie to ważny krok w pogłębieniu przeżywania naszego charyzmatu mariańskiego.
Ostatnim akcentem była pielgrzymka do Balsamão, połączona z modlitwą o beatyfikację czcigodnego sługi Bożego o. Kazimierza Wyszyńskiego. Czas wspólnej modlitwy i refleksji stał się umocnieniem jedności Zgromadzenia oraz potwierdzeniem, że troska o powołania pozostaje jednym z kluczowych zadań Księży Marianów by jeszcze owocniej służyć Chrystusowi i Ludowi Bożemu w Kościele.
ks. Dmitrijs Artjomovs MIC
