W sobotę 21 lutego br. Ojciec Święty Leon XIV przyjął na audiencji Jego Eminencję kardynała Marcello Semeraro, prefekta Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych. Podczas audiencji upoważnił tę dykasterię do ogłoszenia pięciu dekretów: jednego o potwierdzeniu kultu (beatyfikacja równoważna), jednego o cudzie (do beatyfikacji) oraz trzech o heroiczności cnót — poinformowało Biuro Prasowe Stolicy Apostolskiej.
Na mocy dekretu potwierdzającego niepamiętny kult (beatyfikacja równoważna) w poczet błogosławionych wpisany zostanie Gabriel Maria, świeckie imię Gilbert Nicolas, urodzony około 1460 roku w pobliżu Riom (Francja). Wstąpił do franciszkanów obserwantów w klasztorze Notre-Dame de Lafond, został kapłanem i wykładowcą teologii moralnej. Spotkanie ze św. Joanną de Valois (znaną też jako św. Joanna Francuska), żoną króla Ludwika XII, zaowocowało założeniem w 1501 r. Zakonu Najświętszej Maryi Panny – Anuncjatek. Przez około 30 lat był jego wizytatorem generalnym. W 1517 r. papież Leon X nadał mu imię Gabriel Maria. Zmarł 27 sierpnia 1532 r. w Rodez (Francja). Po jego śmierci rozwinął się spontaniczny kult, a wierni przypisywali jego wstawiennictwu liczne cuda.
Kim był nowy błogosławiony.
Gilbert Nicolas urodził się około 1460 r. we Francji, w pobliżu Riom w ówczesnej Owernii, w rodzinie notabli wiejskich. Najmłodszy z trójki dzieci, otrzymał solidne wykształcenie. Bardzo wcześnie wykazał się silną wiarą i pobożnością. Umiłował sobie szczególnie nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny. W jego młodości wszystko wskazywało na to, że otwiera się przed nim droga do chrześcijańskiego małżeństwa. Jednak pewnego razu usłyszał kazanie o Niepokalanym Poczęciu, które poruszyło go do głębi, tak, że doprowadziło go do wyrzeczenia się wszelkiej ludzkiej miłości i oddania się całkowicie Bogu w Zakonie Braci Mniejszych (Zakon Franciszkanów od Ścisłej Obserwancji). Został przyjęty w klasztorze Notre-Dame de Lafond, niedaleko La Rochelle i odbył tam nowicjat. Złożył profesję zakonną około 1480 r., następnie kontynuował studia teologiczne w swoim zakonie, niewątpliwie w Tours lub Amboise. Poznał tam nie tylko naukę teologiczną św. Bonawentury, lecz także nauczył się greki i języka hebrajskiego, co było oznaką pewnej nowoczesności w tamtym czasie. Niedługo potem przyjął święcenia kapłańskie. Przez około dwadzieścia lat nauczał teologii moralnej młodych braci w swoim zakonie.
Około 1490 r. Gilbert Nicolas został duchowym przewodnikiem i spowiednikiem Joanny de Valois, odrzuconej żony króla Ludwika XII. Ona to, stając się księżną Berry i osiedlając się w Bourges, otoczyła się kilkoma najbliższymi doradcami, którzy pomagali jej w zarządzaniu otrzymanym księstwem. Brat Gilbert Nicolas został jednym z tych najbliższych doradców. To on osobiście i z największą delikatnością przekazał Joannie wyrok trybunału papieskiego unieważniający jej małżeństwo z królem.
Ojciec Gilbert Nocolas, anuncjatki i Reguła Dziesięciu cnót Najświętszej Maryi Panny.
W r. 1499 o. Gilbert Nicolas usłyszał od księżnej Joanny de Valois o jej skrywanym od dzieciństwa pragnieniu i obietnicy, jaką miała otrzymać w wizji, że założy zakon pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny. W obliczu poważnych motywacji tej nowej fundacji o. Gilbert Nicolas zaangażował się w nią bez wahania. Zorganizował rekrutację i szkolenie pierwszych sióstr. Na prośbę Joanny i przy jej czynnym udziale, zajął się też zredagowaniem reguły nowego zakonu i sam osobiście udał się do papieża z prośbą o jej zatwierdzenie.
Dnia 12 lutego 1502 r. papież Aleksander VI zatwierdził regułę anuncjatek, której nadano nazwę Reguły Dziesięciu cnót NMP. Gdy zatwierdzenie zostało wydane, papież mianował o. Gabriela Marię wizytatorem generalnym nowej wspólnoty. W uroczystość Zesłania Ducha Świętego 1504 r. św. Joanna de Valois złożyła profesję na regułę swojego zakonu, zaś sam zakon został zatwierdzony na krótko przed jej śmiercią, która nastąpiła 4 lutego 1505 r.
Pragnieniem św. Joanny Francuskiej było założenie męskiej gałęzi swojego zakonu. W pewnym sensie zostało to zrealizowane dwa stulecia po jej śmierci – 6 czerwca 1701 r. w Warszawie, kiedy to św. Stanisław od Jezusa i Maryi Papczyński – założyciel marianów, jako pierwszy w historii, złożył uroczystą profesję na Regułę Dziesięciu cnót NMP dostosowaną do zakonów męskich, a następnie przyjął ją od pozostałych członków swojej wspólnoty. Marianie żyli tą regułą przez ponad dwa wieki, do czasu, kiedy na skutek reformy spowodowanej trudnymi okolicznościami politycznymi przestała ich prawnie obowiązywać. Nadal jednak inspiruje ona duchowo kolejne pokolenia marianów i stanowi ważny element charyzmatu Zgromadzenia.
W 1498 r., o. Gilbert Nicolas został mianowany gwardianem klasztoru w Amboise, a 1502 r. wybrano go wikariuszem prowincjalnym Akwitanii. Pomimo swoich ważnych zadań pomagał księżnej w jej pracy jako współzałożyciel i spisał jej ostatnie życzenia. Przed swoją śmiercią Joanna powierzyła mu kierownictwo i przyszłość swojego zakonu. Aż do swojej śmierci franciszkanin wiernie wypełniał tę misję, sprawiając, że nowy zakon rozwijał się znakomicie poprzez zakładanie nowych fundacji. Ojciec Gilbert zapewnił mu grunt teologiczny i stabilność prawną.
Gilbert obejmował kolejno ważne funkcję w swoim zakonie, był kilkakrotnie wikariuszem prowincjalnym, gwardianem, wikariuszem generalnym, wizytatorem, definitorem generalnym, ministrem prowincjalnym, komisarzem zakonu obserwantów. Bardzo często podróżował po wszystkich prowincjach podlegających jego władzy, odwiedzając klasztory braci i sióstr anuncjatek, nadal broniąc interesów swoich zakonów. W ciągu tych lat pracował na rzecz promowania porządku pokoju — ruchu pobożności maryjnej oferowanego każdemu, kto pragnie być rozjemcą w swoim stanie życia. Aby zwiększyć wpływ tego dzieła, franciszkanin nie wahał się tworzyć bractw i publikować dla przyszłych członków małych traktatów na temat pobożności maryjnej. Istotny wydaje się jego wkład w historię zakonu franciszkańskiego, w szczególności jego obrona gałęzi franciszkańskiej obserwantów i inicjatywy, jakie podejmował na polu życia duchowego. W ten sposób dla swoich braci w zakonie opublikował komentarz do reguły św. Franciszka.
Rola, jaką odegrał Gabriel-Maria w wielkim konflikcie, który nękał wówczas zakon franciszkański, wydaje się wielce znacząca. Wykorzystał on zarówno swoją wiedzę teologiczną i kanoniczną, jak i prawdziwy zmysł debaty i kompromisu.
Od 1529 r. podupadł na zdrowiu. Spisał swój testament duchowy dla anuncjatek. W 1530 r. udał się do nowego klasztoru sióstr w Louvain, owocem jego wiary było cudowne uzdrowienie tamtejszej nowicjuszki, której też przepowiedział, że pewnego dnia zostanie ona przełożoną, co rzeczywiście nastąpiło w 1544 r.
Stan zdrowia ciągle się pogarszał, ale mimo tego był ciągle zaangażowany w życie franciszkanów i sióstr anuncjatek. 26 lipca odprawił ostatnią Mszę św. Zmarł 27 sierpnia 1532 r. w godzinach popołudniowych, pozostawiając wszystkim swoim córkom i braciom wokół siebie przykład autentycznej świętości.