W dniu 18 października 2026 roku w kościele katedralnym diecezji Créteil pod Paryżem miała miejsce Msza św. dziękczynna za beatyfikację ojca Gabriela Marii, franciszkanina, który wraz ze św. Joanną de Valois był współzałożycielem zakonu sióstr annuncjatek, a także autorem Reguły Dziesięciu Cnót Ewangelicznych NMP, którą pod inspiracją św. Joanny, ułożył dla nowego zakonu w 1501 roku.
Papież Leon XIV 21 lutego 2026 roku potwierdził jego kult od niepamiętnych czasów (beatyfikacja równoważna) tym samym zaliczając go w poczet błogosławionych Kościoła.
Uroczystej liturgii przewodniczył ks. bp Dominik Blanchet, ordynariusz diecezji Créteil. W koncelebrze między innymi uczestniczyli: nuncjusz apostolski we Francji abp Cellestino Migliore, prowincjał franciszkanów na Francję i Belgię o. Frédéric – Marie Le Méhauté OFM, przełożony polskiej prowincji Zgromadzenia Księży Marianów ks. Eugeniusz Zarzeczny MIC oraz kilkudziesięciu innych kapłanów.
Uczestniczące w uroczystościach siostry anuncjatki przybyły z wielu krajów świata; Francji, Polski, Kostaryki, Belgii, Burundi i Konga.
Pod koniec Eucharystii przełożona klasztoru anuncjatek w Thiais w diecezji Créteil, matka Maria od Błogosławieństw, wyraziła w imieniu wszystkich przybyłych sióstr podziękowanie uczestnikom uroczystości, wspominając imiennie również ks. prowincjała Eugeniusza Zarzecznego MIC i dziękując mu za możliwość założenia klasztoru anuncjatek w Grąblinie k. Lichenia.
Ojciec Gabriel Maria OFM, świeckie imię Gilbert Nicolas, urodził się około 1460 roku w pobliżu Riom (Francja). Wstąpił do franciszkanów obserwantów w klasztorze Notre-Dame de Lafond, został kapłanem i wykładowcą teologii moralnej. Spotkanie ze św. Joanną de Valois (znaną też jako św. Joanna Francuska), żoną króla Ludwika XII, zaowocowało założeniem w 1501 r. Zakonu Najświętszej Maryi Panny – Anuncjatek. Przez około 30 lat był jego wizytatorem generalnym. W 1517 r. papież Leon X nadał mu imię Gabriel Maria. Zmarł 27 sierpnia 1532 r. w Rodez (Francja). Po jego śmierci rozwinął się spontaniczny kult, a wierni przypisywali jego wstawiennictwu liczne cuda.
Dnia 12 lutego 1502 r. papież Aleksander VI zatwierdził regułę anuncjatek, której nadano nazwę Reguły Dziesięciu cnót lub Dziesięciu Upodobań NMP. Gdy zatwierdzenie zostało wydane, papież mianował o. Gabriela Marię wizytatorem generalnym nowej wspólnoty. W uroczystość Zesłania Ducha Świętego 1504 r. św. Joanna de Valois złożyła prywatne śluby na regułę swojego zakonu, zaś sam zakon został zatwierdzony na krótko przed jej śmiercią, która nastąpiła 4 lutego 1505 r.
Pragnieniem św. Joanny Francuskiej było założenie męskiej gałęzi swojego zakonu. W pewnym sensie zostało to zrealizowane dwa stulecia po jej śmierci – 6 czerwca 1701 r. w Warszawie, kiedy to św. Stanisław od Jezusa i Maryi Papczyński – założyciel marianów, jako pierwszy w historii, złożył uroczystą profesję na Regułę Dziesięciu cnót NMP dostosowaną do zakonów męskich, a następnie przyjął ją od pozostałych członków swojej wspólnoty. Marianie żyli tą regułą przez ponad dwa wieki, do czasu, kiedy na skutek reformy spowodowanej trudnymi okolicznościami politycznymi przestała ich prawnie obowiązywać. Nadal jednak inspiruje ona duchowo kolejne pokolenia marianów i stanowi ważny element charyzmatu Zgromadzenia.
