10 października w Rzymie trzej marianie z Wietnamu – ks. John the Baptist Nguyễn Văn Biên, ks. Peter Nguyễn Văn Hà i ks. Peter Nguyễn Tiến Dung – przyjęli święcenia prezbiteratu. Uroczystość była zwieńczeniem ich formacji podstawowej i ważnym wydarzeniem dla rozwijającego się wietnamskiego wikariatu, są oni bowiem pierwszymi marianami pochodzenia wietnamskiego
Święcenia odbyły się w kościele św. Wita – miejscu szczególnie związanym z historią marianów. Ojcowie naszego Zgromadzenia posługiwali tam w latach 1779–1798. W owym czasie kościół i połączony z nim klasztor był własnością zakonu marianów odebraną im później przez Napoleona Bonaparte. W świątyni znajduje się również oryginał obrazu Maryi Niepokalanej autorstwa Franciszka Smuglewicza.
Mszy świętej przewodniczył abp John Kennedy, sekretarz sekcji dyscyplinarnej Dykasterii Nauki Wiary. W liturgii uczestniczyli przełożeni prowincji i wikariatów, przebywający w Rzymie na dorocznym spotkaniu zorganizowanym przez przełożonego generalnego, a także siostry z Zakonu Najświętszego Zbawiciela św. Brygidy, które ubogaciły celebrację śpiewem.
W homilii abp John Kennedy zwrócił się do neoprezbiterów, podkreślając, że z radością wita trzech synów Kościoła, którzy przybyli z Wietnamu do Rzymu, by rozpocząć tu swoją posługę kapłańską. Podkreślił, że powołanie kapłańskie jest darem Boga, a nie nagrodą czy pozycją, i że kapłan nie jest wyświęcany dla siebie, lecz dla ludzi – aby służyć, błogosławić, przebaczać i łamać Chleb. Zwrócił uwagę, że nowi kapłani Zgromadzenia Księży Marianów niosą dziedzictwo Maryi Niepokalanej, która bez zastrzeżeń powiedziała Bogu „tak” i poszła służyć, oraz że mają być siewcami ziarna wiary: w konfesjonale, przy ołtarzu, w szkole, przy łóżku chorych i na progu parafii. Zachęcił, by szczególnie młodym ludziom dawali świadectwo autentycznej, a nie idealnej wiary – słuchali, towarzyszyli i pokazywali, że Chrystus żyje, a wiara daje radość. Przypomniał, że kapłan nigdy nie idzie sam: ma braci w zgromadzeniu, modlitwę rodzin i wiernych, a przede wszystkim wiernego Pana oraz Maryję, która wstawia się za nim na każdym kroku.
Po krótkim urlopie w Europie nowi kapłani wrócą do Wietnamu, gdzie podejmą pracę duszpasterską. Będą także rozwijać miejscową placówkę, przygotowując jej teren do potrzeb duszpasterskich i zajmując się gospodarstwem.
Formacja marianina rozpoczyna się od kandydatury. To czas rozeznawania powołania oraz nauki języka angielskiego. Następnie, w ramach postulatu, kandydaci podejmują studia filozoficzne – zależnie od indywidualnych możliwości i wcześniejszego przygotowania.
Po ich ukończeniu rozpoczynają nowicjat. Jego zwieńczeniem jest złożenie pierwszych ślubów zakonnych i włączenie do wspólnoty marianów. W kolejnych latach zakonnicy studiują teologię, składają śluby wieczyste i przyjmują święcenia diakonatu. Po okresie praktyki duszpasterskiej mogą przyjąć święcenia prezbiteratu.
Wikariat wietnamski obejmuje dom zakonny i rezydencję. Należy do niego pięciu kapłanów; sześciu kleryków kontynuuje formację, a czterech braci przygotowuje się do nowicjatu.
