Marianie zmarli w ostatnim czasie

Ksiądz Pedro Luís Vilela Ribeiro MIC
20.6.1985 – 26.7.2025

Z wiarą w Boże Miłosierdzie zawiadamiamy, że 25 lutego 2026 roku, w domu zakonnym Księży Marianów w Kurytybie (Brazylia) zmarł ks. Pedro Luís Vilela Ribeiro MIC, członek Wikariatu Portugalskiego, Prowincji Brazylijskiej. Żył lat 40, w Zgromadzeniu 1 rok, w kapłaństwie 14 lat. Zmarłego współbrata polecajmy Bożemu Miłosierdziu.

Ksiądz Jan Wójcik MIC
22.6.1953 – 7.4.2025

Polska, Warszawa: 7 kwietnia 2025 roku zmarł w domu zakonnym na warszawskiej Pradze śp. ks. Jan Wójcik MIC. Żył lat 72, w Zgromadzeniu 49, w kapłaństwie 44. Przez wiele lat pracował w Niemczech. Pogrzeb miał miejsce 10 kwietnia 2025 roku w kościele MNP z Lourdes na Pradze w Warszawie. Ciało naszego współbrata zostało złożone na mariańskiej kwaterze cmentarza parafialnego w Górze Kalwarii.

Ks. Jan Wójcik urodził się dnia 22 czerwca 1953 roku w Piasecznie, w archidiecezji warszawskiej. W 1972 roku został przyjęty do Zgromadzenia. Jako postulant został posłany na studia na Wydział Teologiczny KUL do Lublina i tam w latach 1972-74 ukończył dwuletni kurs filozofii. W roku 1974-75 odbył nowicjat w Skórcu i tam 15 sierpnia 1975 roku złożył I profesję zakonną. Po pierwszych ślubach kontynuował studia teologiczne w Lublinie, których uwieńczeniem było zdobycie magisterium z teologii na podstawie pracy napisanej z Nowego Testamentu nt. Pochodzenie, natura i funkcje obiecanego Parakleta w czwartej Ewangelii. Profesję wieczystą złożył 15 sierpnia 1978 roku w Puszczy Mariańskiej. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk biskupa ordynariusza lubelskiego Bolesława Pylaka w katedrze lubelskiej dnia 17 czerwca 1979 roku.

Po święceniach jako współpracownik w duszpasterstwie i katecheta kolejno pracował w następujących parafiach: w roku 1979-80 w Grudziądzu, w latach 1980-83 w Elblągu, w latach 1983-87 w Warszawie na Marymoncie, w latach 1987-89 w Zakopanem na Cyrhli, w latach 1989-90 był współpracownikiem w duszpasterstwie w Warszawie na Pradze. W roku 1990 przez kilka miesięcy pracował w nowo otwartej parafii w Borysowie na Białorusi; w tym czasie przygotował parafian do wizytacji biskupiej, młodzież do bierzmowania, a dzieci do I Komunii świętej. Na zaproszenie przełożonego prowincji brytyjskiej został skierowany na rok do pracy w Anglii (1990-91).

Po powrocie z Anglii został posłany do Niemiec i przydzielony do domu zakonnego w Vilgertshofen. Po ukończeniu stażu duszpasterskiego najpierw (1991-94) współpracował w parafii w Burghagel. Rok 1999-2000 przeżywał w Sulejówku jako rok sabatyczny. W latach 2000-2006 rezydował w Epfach jako współpracownik w duszpasterstwie i katecheta, a od 2002 był proboszczem w Roth, Apfeldorf i Kinsau. W roku 2006-07 pracował w Vilgertshofen. W 2007 jako domownik Vilgertshofen, miał czas trzymiesięcznej regeneracji sił duchowych i fizycznych. Po tym okresie w grudniu 2007 roku został przeniesiony do Warszawy na Pragę. W sierpniu 2009 r. został przeniesiony do Lichenia, a we wrześniu 2009 jako członek domu licheńskiego, za zgodą przełożonego prowincji podjął pracę duszpasterską w Pforzen, później w Rohrbach, diecezji Augsburg. Zgodę przełożonego prowincji na pracę w diecezji Augsburg otrzymał do 2015 roku, później rokrocznie przedłużaną. Ostatecznie do Polski powrócił w grudniu 2021 roku, gdzie został skierowany do wspólnoty w Warszawie na Pradze. W tym domu też zmarł po południu 7 kwietnia 2025 roku.

Ksiądz Zenon Krysztofik MIC
17.5.1930 – 30.11.2024

Polska, Grzybowo: odszedł do Domu Ojca najstarszy członek Prowincji Polskiej Zgromadzenia Księży Marianów, śp. ks. Zenon Krysztofik MIC. Przeżył lat 94, w Zgromadzeniu lat 70, w kapłaństwie – 62.

Ks. Zenon Krysztofik MIC urodził się 17 maja 1930 roku w Anielewie, par. Licheń Stary. Edukację rozpoczął jeszcze przed II wojna światową; po wojnie kontynuował ją najpierw w Gosławicach, a potem w Szczecinie i Włocławku. Po uzyskaniu matury w 1953 roku wstąpił do Zgromadzenia Księży Marianów.

Po odbyciu nowicjatu pierwszą profesję złożył 8 września 1954 r. W latach 1954/56 ukończył w Gietrzwałdzie dwa lata filozofii.  W roku 1956/7 przebywał na przerwie w Górze Kalwarii w charakterze pomocnika gospodarza. W roku 1957/8 ukończył w Warszawie na Pradze I rok teologii. W latach 1958/62 ukończył pozostałe trzy lata teologii w WSD we Włocławku. Śluby wieczyste złożył w Skórcu 15 sierpnia 1961 r. Święcenia prezbiteratu otrzymał z rąk ordynariusz włocławskiego ks. bpa Antoniego Pawłowskiego we włocławskiej bazylice katedralnej dnia 24 czerwca 1962 r. W roku 1962/3 odbył Studium Duszpasterskie u OO. Franciszkanów Konwentualnych w Krakowie.

Pierwszą placówką pracy duszpastersko-katechetycznej był Jegłownik na Warmii. Podobne obowiązki spełniał w następnych latach: 1964/6 w Kiwitach, 1966/71 w Krekolu, 1971/7 w Elblągu, 1977/80 ponownie w Kiwitach. Przeniesiony do domu zakonnego w Rdzawce, w latach 1980/3 był duszpasterzem i rektorem kościoła w Ponicach. W latach 1983/6 był współpracownikiem w duszpasterstwie w Zakopanem na Cyrhli. Przeniesiony do Lichenia, w latach 1986/93 pełnił obowiązki spowiednika w sanktuarium. W latach 1993/6 pracował w Puszczy Mariańskiej. W 1996 r. otrzymał zgodę przełożonych na pobyt w domu rodzinnym, by opiekować się chorującą matką. Po jej śmierci w 1998 roku został przeniesiony do domu zakonnego w Stoczku. W roku 2009 ks. Zenon został przeniesiony do domu zakonnego w Grzybowie, gdzie pozostał aż do śmierci, 30 listopada 2024. Ciało śp. ks. Zenona zostało złożone na mariańskiej kwaterze cmentarza parafialnego w Licheniu.

Brat Mirosław Cholewa MIC
16.5.1966 – 9.9.2024

Zakopane, Polska: z wiarą w Boże miłosierdzie informujemy, że 9 września 2024 roku, krótko przed północą zmarł w szpitalu powiatowym w Zakopanem śp. br. Mirosław Cholewa MIC, mając lat 58, profesji zakonnej 24.

Brat Mirosław Cholewa urodził się 16 maja 1966 roku w Wysokiem Mazowieckiem. Ukończył technikum kolejowe w Białymstoku i w latach 1987-1996 pracował w zawodzie specjalizując się w utrzymaniu i konserwacji urządzeń samoczynnego hamowania pociągów. W 1996 roku zgłosił się do Zgromadzenia Księży Marianów jako kandydat na brata zakonnego, ale po odbytym postulacie nie rozpoczął nowicjatu. W 1999 zgłosił się ponownie i po nowicjacie złożył w Górze Kalwarii śluby zakonne 8 września 2000 roku. Pierwszą placówką po ślubach był dom seminaryjny w Lublinie, gdzie uczestniczył w formacji juniorackiej. W 2001 roku rozpoczął naukę w Policealnym Studium Informatyki „GigaBajt” w Lublinie, którą ukończył w 2003 zdobywając tytuł technika informatyka. W tym samym roku został dopuszczony do profesji wieczystej; złożył ją w Lublinie na ręce przełożonego generalnego, o. Marka Garrowa MIC. Przeniesiony do Warszawy na Stegny został asystentem Ekonoma Prowincji, przyczyniając się do upowszechnienia elektronicznej księgi finansowej, służącej Prowincji do dziś. W 2006 roku poprosił o możliwość posługiwania jako nadzwyczajny szafarz Komunii św. w stegneńskiej parafii i taką zgodę otrzymał. Od 2011 roku za zgodą przełożonych używał stroju duchownego. W 2019 roku został przeniesiony do domu zakonnego w Zakopanem na Cyrhli, jednak nadal służył braciom w różnych domach Prowincji radą przy przeróżnych kłopotach związanych z obsługą komputerów i używanego w Prowincji oprogramowania.

W marcu 2024 roku wykryto u niego chorobę nowotworową, która szybko wyniszczała jego organizm. Dolegliwości znosił z wiarą i pogodą ducha. Zmarł w szpitalu w Zakopanem 9 września 2024 roku. Msza św. żałobna została odprawiona w kościele parafialnym pw. Miłosierdzia Bożego w Zakopanem na Cyrhli w środę, 11 września 2024 roku o godzinie 14:00. Uroczystości pogrzebowe miały miejsce w kościele pw. Niepokalanego Poczęcia NMP w Górze Kalwarii w czwartek 12 września 2024 roku. Ciało naszego Współbrata zostało następnie złożone na mariańskiej kwaterze cmentarza parafialnego w Górze Kalwarii.

Brat Sławomir Kowalczyk MIC
16.9.1961 – 18.3.2024

Polska, Góra Kalwaria-Marianki: zmarł br. Sławomir Kowalczyk MIC

Z ogromnym bólem, a jednocześnie z wiarą w Boże Miłosierdzie informujemy, że 18 marca 2024 roku, po długiej i wyczerpującej chorobie, opatrzony sakramentami, zmarł br. Sławomir Kowalczyk MIC, przez ostatnie lata posługujący przy Sanktuarium św. o. Stanisława Papczyńskiego w Górze Kalwarii. Żył lat 63, w Zgromadzeniu 29.

Śp. Brat Sławomir Kowalczyk, syn Władysława i Władysławy z domu Grala, urodził się 16 września 1961 roku w Kolnie jako trzecie dziecko z sześciorga rodzeństwa. Dom rodzinny znajdował się w miejscowości Ptaki, w ówczesnym województwie łomżyńskim. Ukończył Szkołę Podstawową w Ptakach a po niej Zasadniczą Szkołę Zawodową Zakładów Doskonalenia Zawodowego w Kolnie, gdzie uzyskał kwalifikacje zawodowe ślusarza-spawacza. Po ukończeniu szkoły pracował w rodzinnym gospodarstwie rolnym.

Do Zgromadzenia został przyjęty – jako kandydat na brata zakonnego – w październiku 1993 roku. Roczny postulat odbył w Stoczku Klasztornym, a po nim nowicjat w Skórcu, po którym złożył pierwsze śluby 8 września 1995 roku. Po ślubach pozostał w Skórcu, zajmując się klasztornym gospodarstwem rolnym wraz z br. Stanisławem Brucem MIC. W 1996 roku został przeniesiony do domu prowincjalnego na Stegny, a w roku następny – ponownie do Skórca, by ponownie zająć się gospodarstwem rolnym, tym razem już samodzielnie. 26 sierpnia 1998 roku złożył śluby wieczyste w Wieczerniku na Mariankach.

W lutym 2001 roku został przeniesiony do domu zakonnego na warszawskim Marymoncie, by zaopiekować się chorym ks. Witoldem Niecieckim MIC. W listopadzie 2006 roku został skierowany do Stoczka Klasztornego, niecały rok później – do domu zakonnego w Licheniu Starym. W sierpniu 2020 roku został skierowany do Góry Kalwarii, do wspólnoty mariańskiej mieszkającej w pobliżu Wieczernika na Mariankach. Był konserwatorem domu, a jako zakrystian troszczył się o kościół i otaczający go park. Będąc nadzwyczajnym szafarzem Komunii św., służył pomocą podczas Eucharystii rozdając Ciało Pańskie.

Od początku pobytu w Zgromadzeniu dał się poznać jako człowiek skromny, cichy i małomówny, zaangażowany w pracę i gorliwy w modlitwie. Ostatnie lata naznaczone były ciężką chorobą nowotworową, którą znosił – wedle świadectwa współbraci – w święty sposób. Niemal do końca starał się wypełniać swoje obowiązki, zachowując mimo cierpienia pogodę ducha i otwartość na braci. Zmarł następnego dnia po przyjęciu do szpitala, 18 marca 2024 roku po południu.

Uroczystości pogrzebowe odbyły się w Wieczerniku na Mariankach (Góra Kalwaria, ul. Stanisława Papczyńskiego 6) w piątek 22 marca 2024 roku. Ciało naszego Współbrata zostało następnie złożone na mariańskiej kwaterze cmentarza parafialnego w Górze Kalwarii.

Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie, a światłość wiekuista niechaj mu świeci. Niech odpoczywa w pokoju wiecznym. Amen.

Ksiądz Mirosław Goliński MIC
29.1.1964 – 24.1.2023

Polska, Elbląg: 24 stycznia br. zmarł ks. Mirosław Goliński MIC, żył 58 lat w Zgromadzeniu 33, w kapłaństwie 27.

Ksiądz Goliński, syn Kazimierza i Marianny z d. Grzyb urodził się 29 stycznia 1964 roku w Radomiu. Chrzest przyjął 16 marca 1964, zaś bierzmowanie – 26 maja 1980 roku. Miał czterech braci i siostrę, która od 1975 roku należy do Zgromadzenia Sióstr Michalitek. Szkołę podstawową rozpoczął w Młodocinie Mniejszym, z której po ukończeniu drugiej klasy – w związku z reorganizacją szkolnictwa – przeniósł się do zbiorczej szkoły Gminnej w Kowali. Ukończył ją w 1979 roku i wtedy rozpoczął naukę w technikum mechanicznym w Radomiu. Ukończył je w 1984 roku uzyskując świadectwo dojrzałości. We wrześniu 1984 roku podjął pracę w przedsiębiorstwie państwowym Techmatrans w Radomiu i pracował tam do 1988 roku.

W 1988 roku Mirosław wstąpił do Zgromadzenia Księży Marianów. Po miesięcznym postulacie w Stoczku Klasztornym, odbył nowicjat w Skórcu i tam 8 września 1989 roku złożył pierwszą profesję zakonną. Następnie został skierowany na studia w Mariańskim Seminarium Duchownym w Lublinie; należał do pierwszego rocznika, który cały program studiów – poza seminarium magisterskim i wykładami z miejscowym ordynariuszem na VI roku – odbył w Mariańskim Seminarium Duchownym. Profesję wieczystą złożył w Sulejówku dnia 26 sierpnia 1993 r. Święcenia diakonatu przyjął w archikatedrze w Lublinie z rąk abpa Bolesława Pylaka, metropolity lubelskiego dnia 31 marca 1994 r., a święcenia prezbiteratu w Licheniu dnia 27 maja 1995 r. z rąk abpa Henryka Muszyńskiego, metropolity gnieźnieńskiego.

Po święceniach przez kilka tygodni – jak wszyscy ówcześni neoprezbiterzy – pracował w sanktuarium licheńskim, a następnie został posłany do pracy duszpastersko-katechetycznej do Góry Kalwarii. W 1996 roku został przeniesiony do Lichenia w charakterze asystenta prowincjalnego duszpasterza powołań. W 1998 roku został ponownie przeniesiony do Góry Kalwarii, gdzie oprócz wcześniej pełnionych obowiązków, został socjuszem magistra nowicjatu. W roku 1999 został przeniesiony do pracy duszpastersko-katechetycznej w parafii MB z Lourdes w Warszawie, gdzie został też wikariuszem parafii. W 2002 roku został tam domowym duszpasterzem powołań i II radnym domowym. W roku 2005 został ustanowiony przełożonym domu zakonnego w Zakopanem na Cyrhli oraz mianowany dyrektorem tamtejszego domu rekolekcyjno-wypoczynkowego. Od roku 2008 pełnił także obowiązki ekonoma tego domu. W sierpniu 2011 roku został przeniesiony do Lichenia, ale po śmierci ks. Ryszarda Kukiełki MIC, proboszcza na Cyrhli, w październiku 2011 został jego następcą na urzędzie. W 2017 roku został skierowany do domu zakonnego w Elblągu, gdzie został ustanowiony I radnym domu i wikariuszem w parafii pw. Wszystkich Świętych.

W trakcie wizyty kolędowej 20 stycznia 2023 roku doznał rozległego zawału serca. Mimo szybko udzielonej pomocy, zmarł w szpitalu w Elblągu 24 stycznia 2023 roku. Został pochowany w mariańskiej kwaterze na cmentarzu parafialnym w Górze Kalwarii.

Ksiądz Bernard Backiel MIC
12.12.1932 – 21.12.2022

Ksiądz Alphonse F. Micka MIC
2.12.1925 – 30.8.2022

Zgromadzenie Księży Marianów opłakuje śmierć ks. Alphonse’a F. Micki, MIC. Zmarł 30 sierpnia 2022 r. w wieku 97 lat, będąc członkiem Zgromadzenia przez 79 lat w tym kapłanem 73 lata.

Ks. Micka urodził się w Chicago w stanie Illinois 12 lutego 1925 r. jako jedno z sześciorga dzieci Constance (z domu Milasauskas) i Josepha Micka. Pierwsze śluby zakonne złożył 16 lipca 1943 r., a święcenia kapłańskie przyjął 5 czerwca 1949 r. w wieku 24 lat.

W 1950 r. ks. Micka został mianowany administratorem misji św. Marii (misja Tri-Statement) przy kaplicy seminarium mariańskiego w Clarendon Hills w stanie Illinois. Wkrótce rozpoczął zbieranie funduszy na budowę nowego kościoła i szkoły. W 1959 r. został pierwszym proboszczem parafii i szkoły Matki Bożej Pokoju w Darien w stanie Illinois (znanej wówczas jako St. Mary’s). Pełnił tę funkcję przez 47 lat, aż do przejścia na emeryturę w 2006 r.

Ks. Micka był bardzo kochany i szanowany jako proboszcz i ojciec duchowy. Wielu rodzinom w swojej parafii udzielał sakramentów nawet przez trzy lub cztery pokolenia.

Msza pogrzebowa odbyła się w kościele parafialnym Matki Bożej Pokoju w Darien w środę, 7 września 2022 r. Ciało zmarłego spoczęło w mariańskiej kwaterze  cmentarza św. Kazimierza w Chicago.

Brat Edward Zaborek MIC
8.1.1972 – 29.5.2022

Polska, Licheń: 29 maja 2022 roku odszedł do Domu Ojca brat Edward Zaborek MIC członek domu zakonnego w Licheniu mając lat 50, profesji zakonnej 28.

Br. Edward Zaborek, syn Bolesława i Marty z d. Elbruda, urodził się 8 stycznia 1972 roku w Pasłęku, jako pierwszy z dwóch synów. W Pasłęku ukończył szkołę podstawową i zasadniczą szkołę zawodową, uzyskując w roku 1991 zawód stolarza. Rok później, 21 października 1992 roku, zgłosił się do Zgromadzenia Księży Marianów jako kandydat na brata zakonnego. 10 stycznia 1993 przyjechał do Stoczka Klasztornego i 27 stycznia 1993 roku oficjalnie rozpoczął tam postulat pod kierunkiem ks. Henryka Kulika MIC, a później w lipcu – już razem z kandydatami do klerykatu – pod kierunkiem ks. Krzysztofa Wojcieszaka MIC. Nowicjat odbył w Skórcu (1993-1994) pod kierunkiem ks. Wiktora Gumiennego MIC; tam też złożył na ręce ówczesnego generała, o. Adama Bonieckiego MIC, swoją pierwszą profesję 8 września 1994 roku, choć – zapewne z przejęcia – na formule profesji wpisał datę 8 sierpnia 1994 roku.

Pierwszym miejscem pracy po ślubach, w junioracie prowadzonym przez wiceprowincjała, ks. Antoniego Skwierczyńskiego MIC, były warszawskie Stegny. Był tu furtianem i zakrystianem. W 1996 roku został przeniesiony do domu w Licheniu, kontynuując jednocześnie formację junioracką. W związku z wykonywanymi w sanktuarium obowiązkami (pracował w kancelarii) poprosił o przywilej noszenia sutanny i zgodę na to otrzymał. Profesję wieczystą złożył przy grobie św. Stanisława na Mariankach w Górze Kalwarii, 26 sierpnia 1998 roku.

Trzecim domem, do którego w 2007 roku został skierowany br. Edward, był Stoczek Klasztorny. Rok później został przeniesiony do domu seminaryjnego
w Lublinie, zaś w lutym 2010 roku skierowany został do domu prowincjalnego na warszawskich Stegnach, gdzie przez kilka lat spełniał obowiązki furtiana. W 2017 roku otrzymał dekret przenoszący go na Cyrhlę, ale do zakopiańskiej wspólnoty ostatecznie nie dołączył z racji na konieczną terapię i rekonwalescencję. W 2018 roku został skierowany do domu zakonnego w Licheniu, gdzie ofiarnie pomagał opiekując się starszymi współbraćmi. W 2022 roku powróciła jego własna choroba, w szybkim tempie wyniszczając jego organizm. Zmarł w warszawskim szpitalu onkologicznym przy ul. Fieldorfa 29 maja 2022.

Ksiądz Andrzej Juliusz Rogalski MIC
24.5.1953 – 16.1.2022

Ks. Andrzej Juliusz Rogalski MIC, syn Mieczysława i Marii z d. Jurków urodził się dnia 24 maja 1953 roku w Nysie, w diecezji opolskiej. Miał jedenaścioro rodzeństwa: pięciu braci i sześć sióstr. W latach 1960-68 ukończył szkołę podstawową w Nysie. Następnie w latach 1968-73 uczęszczał – także w Nysie – do Technikum Mechanicznego o specjalności spawalnictwo metali kolorowych. W roku 1973-74 odbył „skróconą” zasadniczą służbę wojskową. W 1975 r. ojciec zakupił dla niego gospodarstwo rolne (10,5 ha), więc uprawiał pole i miał hodowlę drobiu. Później, porzuciwszy drobiarstwo, zajął się pszczelarstwem. W latach 1977-81 ukończył zaocznie we Wrocławiu Akademię Rolniczą i zdobył tytuł inżyniera rolnika. 

Do Zgromadzenia zgłosił się w 1985 roku. Odbył postulat klerycki w Stoczku i nowicjat w Skórcu; pierwsze śluby złożył 8 września 1986 r. Śluby wieczyste złożył 26 sierpnia 1991 roku w Lublinie. W latach 1986-92 odbył studia w naszym WSD w Lublinie. Święcenia kapłańskie przyjął w Licheniu w dniu 7 czerwca 1992 roku z rąk ordynariusza włocławskiego bpa Bronisława Dembowskiego. 

Jeszcze przed święceniami złożył na piśmie prośbę o posłanie go do pracy duszpasterskiej na Ukrainie, skąd przybyli jego rodzice. Pracę rozpoczął w Chmielnickim jako wikariusz parafii (1992-98); od 1995 do 1998 r. był moderatorem postulantów. W latach 1996-1999 był ekonomem wikariatu ukraińskiego. Od 1999 pracował w Gródku jako wikariusz parafii, w 2000-01 r. był II radnym domu, od 2001- I radnym. 

W roku 2001 został przeniesiony do pracy w sanktuarium MB Licheńskiej. W roku 2002 skierowano go do domu zakonnego w Grudziądzu z zamieszkaniem w rezydencji przy ul. Kościelnej, gdzie posługiwał w kościele rektoralnym pw. św. Franciszka Ksawerego. 

W roku 2003-04 na własną prośbę przełożony generalny przeniósł go do Wikariatu Ukraińskiego. Został posłany do domu w Chmielnickim i tam podjął obowiązki wikariusza parafii oraz ekonoma domu. Przeniesiony do Gródka, w latach 2005-07 był wikariuszem parafii i katechetą. W roku 2007-08 pracował w Chmielnickim jako wikariusz i katecheta, w roku 2008-11 te same zadania wypełniał w Gródku; nadto w r. 2009-10 był magistrem nowicjatu i I radnym domu. 

W roku 2011 został przeniesiony do Polski i skierowany do pracy w sanktuarium MB Licheńskiej jako egzorcysta sanktuaryjny. W 2015 roku został ponownie skierowany na Ukrainę, gdzie pracował w Charkowie, Gródku i Czerniowcach. 

Zmarł z powodu powikłań po COVID-19 w szpitalu w Tomaszpolu na Ukrainie w niedzielę 16 stycznia 2022 roku, mając 68 lat życia, 35 lat profesji zakonnej i 29 lat kapłaństwa.

Ukraina pożegnała ks. Andrzeja Rogalskiego podczas dwóch Mszy św. Pierwsza miała miejsce 17 stycznia 2022 w Czerniowcach, gdzie ostatnio posługiwał. Liturgii przewodniczył biskup kamieniecki Leon Dubrawski.

Druga Msza św. miała miejsce następnego dnia w mariańskim kościele w Chmielnickim pod przewodnictwem przełożonego wikariatu generalnego na Ukrainie, ks. Pavla Ostrovki’ego MIC. 

Ostatnim miejscem spoczynku ks. Andrzeja pozostała jednak Polska, do której zamierzał powrócić: Licheń, gdzie zaczęło się jego kapłaństwo i gdzie posługiwał kilka lat jako egzorcysta.

Ksiądz Kazimierz Komor MIC
30.6.1937 – 30.12.2021

Portugalia, Balsamão: zmarł ks. Kazimierz Komor MIC. Przeżył 81 lat w tym 65 lat profesji zakonnej i 54 w kapłaństwie.  

Ks. Kazimierz Komor MIC, urodził się 30 czerwca 1937 r. w Rycicy koło Ostrołęki, w województwie mazowieckim, w północno-wschodniej Polsce. W wieku 17 lat, uczęszczając na kurs stolarski w szkole zawodowej w Ostrołęce, poczuł powołanie zakonne i poprosił o przyjęcie do Zgromadzenia Księży Marianów. W 1955 wstąpił do nowicjatu marianów w Skórcu z zamiarem zostania bratem zakonnym. Po roku nowicjatu, pierwsze śluby złożył 15 września 1956 r. W latach 1957-1960 uczył się w szkole średniej w Głuchołazach. Latem 1960 został wysłany do Warszawy w celu ukończenia liceum, a po złożeniu ślubów wieczystych, 15 sierpnia 1962 r. rozpoczął studia filozoficzne. W 1964 został wysłany do Włocławka na studia teologiczne. Trzy lata później przyjął święcenia kapłańskie 18 czerwca 1967 r.

W 1968 r. rozpoczął pracę jako wikariusz w parafii Sułowo, mieszkając w rezydencji mariańskiej w Kiwitach. W 1969 r. pracował w duszpasterstwie parafialnym w Grudziądzu, gdzie poświęcił się katechezie młodzieży. We wrześniu 1971 r. został przeniesiony do domu zakonnego w Elblągu, gdzie nadal poświęcał się duszpasterstwu młodzieży.

Na początku 1972 r., odpowiadając na misyjną potrzebę Zgromadzenia, ks. Kazimierz zgłosił się dobrowolnie do pomocy w utrwaleniu obecności marianów w Portugalii, przybywając do Balsamão 2 lutego tego samego roku wraz z ks. Stanisławem Szymańskim MIC. W pierwszych latach pobytu w Balsamão pomagał prefektowi Niższego Seminarium Duchownego. W 1975 roku został przeniesiony do domu zakonnego w Fatimie, gdzie piastował funkcje przełożonego domu i prefekta Niższego Seminarium Duchownego. W 1981 r. został przeniesiony do Balsamão, gdzie do 1984 pełnił funkcję ekonoma domu zakonnego. W 1983 r. został mianowany Dyrektorem Apostolatu Bożego Miłosierdzia i Stowarzyszenia Pomocników Mariańskich w Portugalii, kilkakrotnie poświęcając się tej funkcji przez całą swoją posługę kapłańską.

Dnia 30 października 1984 r. został mianowany przełożonym nowo utworzonego portugalskiego wikariatu Świętej Bożej Rodzicielki Maryi. Tę funkcję pełnił przez dwie trzyletnie kadencje do 10 października 1990 r. W tych latach był także przełożonym i ekonomem domu zakonnego w Fatimie i prefekt Niższego Seminarium Duchownego. Po erygowaniu portugalskiej wiceprowincji Świętej Bożej Rodzicielki Maryi, 27 czerwca 1993 r., ks. Kazimierz powrócił ponownie do klasztoru w Balsamão, będąc przełożonym domu i rektorem Sanktuarium do 1996 r. Dnia 1 czerwca 2005 r., po przekształceniu wiceprowincji portugalskiej w wikariat, ks. Kazimierz został ponownie mianowany przełożonym klasztoru w Balsamão, które to stanowisko piastował do 2014 r. Mieszkając w Balsamão, poświęcił się przede wszystkim posłudze parafialnej, będąc proboszczem w Gebelim w latach 1993-1999, Chacim w latach 1993-2014 i Lombo w latach 2007-2014, oraz pracując jako proboszcz in solidum w Jednostce Duszpasterskiej 10B od 2012 do 2014 roku. Ksiądz Kazimierz wyróżniał się dobrym humorem, ujmującym uśmiechem i serdeczną życzliwością. Postrzegano go zawsze jako człowieka modlitwy, dobrego kapłana i gorliwego zakonnika żarliwego w miłości do swojego Zgromadzenia. Od połowy 2014 roku zaczął stopniowo tracić pamięć, cierpiąc na demencję i wymagając ciągłej opieki. Pod koniec 2021 r. jego stan zdrowia zaczął się gwałtownie pogarszać. Zmarł na zapalenie płuc 30 grudnia 2021 r. w szpitalu w Macedo de Cavaleiros, w północno-wschodniej Portugalii. Jego ciało spoczęło na mariańskim cmentarzu w Balsamão.

Brat Donald Shaefer MIC
8.5.1940 – 8.12.2021

USA, Thompson, CT: zmarł brat Donald Shaefer MIC, długoletni pracownik mariańskiej szkoły średniej Marianopolis w Thompson, CT. Żył 81 lat w tym 37 w Zgromadzeniu.

Brat Donald Schaefer MIC urodził się 11 maja 1940 roku. Był jedynym dzieckiem Williama Schaefera i Mary (Lucas) Shaefer. We wczesnych latach mieszkał na Manhattanie, zajmując się handlem nieruchomościami. Do Zgromadzenia Księży Marianów wstąpił w sierpniu 1983 roku. Pierwsze śluby złożył 15 sierpnia 1984 roku. Po ślubach skierowano go do domu w Thompson, CT, gdzie powierzono mu urząd ekonoma szkoły średniej Marianapolis, a wkrótce potem dyrektora ds. rozwoju. Nadzorował też budowę kaplicy (1989) i stołówki (1990) przy głównym budynku szkoły. Brat Don pełnił w szkole w Marianapolis obowiązki ekonoma, sekretarza, dyrektora rezydentów akademika, dyrektora ds. rozwoju oraz dyrektora ds. rekrutacji. Z kolei we wspólnocie zakonnej pełnił funkcje radnego prowincjalnego, ekonoma prowincjalnego, radnego i ekonoma domowego. Większość życia spędził w domu zakonnym w Thompson. W latach swej posługi (1984-2001) wpłynął na życie setek uczniów Marianapolis i ich rodzin. Pomimo wielu zdrowotnych wyzwań na przestrzeni lat dożył sędziwego wieku; zmarł spokojnie w Domu Pomocy Społecznrej Matulaitis Nursing Home w Putnam w stanie Connecticut w tytularne święto Zgromadzenia – Niepokalane Poczęcie NMP – 8 grudnia 2021 roku. Pochowany został na mariańskim cmentarzu na Eden Hill w Stockbridge, MA.

Ksiądz Janusz Bialucha MIC
26.8.1963 – 22.11.2021

Polska, Licheń: 22 listopada 2021 roku zmarł ks. Janusz Bialucha MIC członek domu zakonnego w Licheniu. Żył 58 lat, w Zgromadzeniu 35, w kapłaństwie 29.

Ks. Janusz Bialucha, syn Hilarego i Cecylii z d. Gorol, pochodził z Ornontowic na Śląsku. Urodził się 26 sierpnia 1963 roku w Rybniku. Był drugim dzieckiem swoich rodziców – miał starszego brata, nadto jeszcze dwóch braci i cztery siostry.

Szkołę Podstawową ukończył w rodzinnych Ornontowicach (1978), następnie uczęszczał do Technikum Przemysłu Spożywczego im. dra Bronisława Hagera w Zabrzu, gdzie zdobył zawód piekarza i zdał maturę (1982); przez kilka lat po szkole pracował w swoim zawodzie w GS „SCH” Gierałtowice.

Do Zgromadzenia wstąpił w 1985 roku. Po miesięcznym postulacie w Stoczku, odbył nowicjat w Skórcu i 8 września 1986 złożył tam pierwszą profesję. Następnie odbył studia filozoficzno-teologiczne na KUL, przez pierwsze dwa lata uczestnicząc w zajęciach w Lubelskim Wyższym Seminarium Duchownym, a później – w naszym Mariańskim Seminarium Duchownym przy ul. Bazylianówka 54b. 

26 sierpnia 1990 roku złożył w Lublinie profesję wieczystą. W Wielki Czwartek, 28 marca 1991 roku, otrzymał z rąk bp. Bolesława Pylaka, biskupa lubelskiego, święcenia diakonatu. 7 czerwca 1992 roku bp Bronisław Dembowski, biskup włocławski, udzielił mu w sanktuarium Matki Bożej Licheńskiej święceń prezbiteratu. 

Zgodnie z ówczesną praktyką, po krótkim urlopie neoprezbiterzy – a w śród nich ks. Janusz – zostali skierowani do posługi w sanktuarium licheńskim. Stamtąd został posłany do pracy duszpasterskiej i katechetycznej w parafii w Głuchołazach. W roku następnym mianowany został miejscowym duszpasterzem powołań. Wielką pasją ks. Janusza była piłka nożna. Jeszcze przed wstąpieniem do Zgromadzenia był członkiem klubu Górnik Zabrze i nawet w Zgromadzeniu utrzymywał z klubem żywą relację występując w drużynie „oldbojów”. Podczas pracy w Głuchołazach, w latach 1994-1996, był trenerem trampkarzy i wiceprezesem ds. wychowania w miejscowej drużynie piłkarskiej „Unia Głuchołazy”.

Po zamknięciu domu w Głuchołazach, z dniem 1 sierpnia 1996 roku, ks. Bialucha został skierowany do domu zakonnego w Grzybowie (wówczas z siedzibą w Korzystnie) i z dniem 26 sierpnia 1996 roku został tam ustanowiony przełożonym i ekonomem domu oraz domowym duszpasterzem powołań. W 1998 roku został przeniesiony do Lichenia, do pomocy w duszpasterstwie sanktuaryjnym. W roku 1999 przełożeni skierowali ks. Janusza do Stoczka Klasztornego, powierzając mu funkcję 1. radnego domu. 3. lata później został tam mianowany przełożonym domu i domowym duszpasterzem powołań. W 2005 roku został skierowany do Goźlina (Mariańskie Porzecze) i ustanowiony proboszczem tamtejszej parafii oraz przełożonym i ekonomem domu zakonnego. W 2008 roku, pełniąc drugą kadencję urząd przełożonego domu goźlińskiego, został nadto domowym duszpasterzem powołań. W 2011 roku skierowany został do domu zakonnego w Licheniu Starym, gdzie aktywnie włączył się w duszpasterstwo sanktuaryjne. Pełnił funkcję 1. radnego domu przez dwie kadencje (2011-2017), a następnie 2. radnego domu.

Ostatnie lata jego życia naznaczone były chorobą, którą przeżywał we właściwy sobie sposób – po cichu, nie chcąc nikogo niepokoić. Zmarł 22 listopada 2021 roku, w szpitalu w Koninie.

W opinii z początku drogi formacji seminaryjnej, jego wychowawca napisał, że „ambicja, dobra wola, chęć pracy nad sobą – to jego silne atuty. Chce wiernie realizować mariański wzorzec życia zakonnego. Jest współbratem obowiązkowym, uczynnym, chętnym do pracy, zdyscyplinowanym. Okazuje dużo szczerości i zaufania. Z natury jest spokojny, cichy, bezkonfliktowy; z braćmi ma dobry kontakt.”

Ksiądz Jerzy Ziminskiy MIC
10.9.1960 – 18.8.2021

Ukraina, Charków: Z głębokim smutkiem informujemy, że 18 sierpnia 2021 r. w Charkowie (Har-keev) w wieku 61 lat zmarł nagle ks. Jerzy Ziminskiy, MIC, członek Ukraińskiego Wikariatu Generalnego. Był zakonnikiem przez 39 lat, a kapłanem przez 31. Większość życia spędził w Charkowie, przyczyniając się do odzyskania kościoła św. Aleksandra przez Kościół katolicki oraz sprowadzenia do miasta licznych zgromadzeń zakonnych. Został pochowany w Charkowie. Powierzmy naszego zmarłego współbrata miłosierdziu Bożemu.

Ksiądz Aleksander Olczyński MIC
14.10.1929 – 10.8.2021

5 sierpnia 2021 roku, w późnych godzinach wieczornych zmarł w Domu Pomocy Społecznej im. św. Matki Teresy z Kalkuty w Lublinie ks. Aleksander Olczyński MIC. Żył lat 92, w Zgromadzeniu 70, w kapłaństwie 61.

Aleksander Olczyński, syn Franciszka i Marianny z d. Wąsek, urodził się 14 października 1929 roku we Frampolu, pow. Biłgoraj, w diecezji lubelskiej. Po ukończeniu 6. klas szkoły powszechnej w czasie wojny i 2. klas szkoły zawodowej oraz prywatnej praktyki w zawodzie szewskim we Frampolu, w 1949 roku został przyjęty do mariańskiego juwenatu w Warszawie przy ulicy Wileńskiej i uczęszczał do Państwowego Liceum dla Dorosłych w Warszawie na Grochowie. Po ukończeniu drugiej klasy liceum, w roku 1950-51 odbył w Skórcu nowicjat i tam w dniu 15 sierpnia 1951 roku złożył pierwsze śluby. Następnie został przeniesiony na Bielany, gdzie uczęszczał do klasy X. W latach 1952-56 przebywał w warszawskim domu przy Wileńskiej: w pierwszym roku pobytu oddelegowany do pracy fizycznej w domu; po ukończeniu klasy XI w 1954 r. zdał egzamin dojrzałości przed komisją powołaną przez ks. prowincjała. Przez kolejne dwa lata studiował filozofię. Śluby wieczyste złożył 15 sierpnia 1956 roku w Gietrzwałdzie. W latach 1956-60 ukończył studia teologiczne w WSD we Włocławku. Święcenia kapłańskie otrzymał 11 czerwca 1960 roku w Bazylice Katedralnej we Włocławku z rąk biskupa włocławskiego Antoniego Pawłowskiego.

Zgodnie z ówczesną praktyką, w pierwszym roku po święceniach ukończył studium pastoralne (tirocinium) w Krakowie u ojców franciszkanów konwentualnych. W roku 1961-62 najpierw krótko pracował w Głuchołazach, a potem w Warszawie przy ulicy Wileńskiej, jako współpracownik w duszpasterstwie; zaś w latach 1962-64 został delegowany do pracy w diecezji gorzowskiej, gdzie był wikariuszem kolejno w parafiach Lubiszyn, Międzyrzecz i Krosno Odrzańskie, przez pierwszy rok formalnie będąc przypisanym do domu praskiego, a następnie do domu bielańskiego w Warszawie. W latach 1964-66 był ponownie współpracownikiem w duszpasterstwie i katechetą w Głuchołazach, a w roku 1966-67 katechetą w Kiwitach. W latach 1967-69 rezydując na warszawskich Bielanach, był współpracownikiem w duszpasterstwie powołań i misjonarzem parafialnym. W roku 1969-70 był katechetą w Goźlinie. W roku 1970-71 przeniesiony do Warszawy najpierw na Wileńską, a następnie na Marymont miał zlecone obowiązki katechety. W roku 1971 ponownie przeniesiony na Wileńską, został mianowany wikariuszem parafii.

W październiku 1972 roku został skierowany na misje do Argentyny i podjął pracę w Rosario. Po powrocie do Polski został wyznaczony do pracy w sanktuarium licheńskim; przebywał tam w latach 1978-82. W roku 1982-83 po raz trzeci posługiwał w Głuchołazach w charakterze katechety i współpracownika w duszpasterstwie. W roku 1983 został przeniesiony do Stoczka i przeznaczony do pracy rekolekcyjnej. Pozostawał tam do 1986 roku. W roku 1986-87 został skierowany do pracy w domu przy Wileńskiej w charakterze pomocnika w duszpasterstwie. W roku 1987-88 był spowiednikiem w sanktuarium MB Licheńskiej. W marcu 1988 r. został przeniesiony do domu w Sulejówku, a w sierpniu tego roku został rektorem kościoła i rezydencji w Rzepiskach.

W listopadzie 1989 roku przeniesiony do Rdzawki, był pomocnikiem w duszpasterstwie. W latach 1993-95 pomagał w duszpasterstwie parafialnym na warszawskich Stegnach. Zarówno podczas pobytu w Rdzawce, jak i na Stegnach, ks. Aleksander często wyjeżdżał na Białoruś, zwłaszcza do Borysowa, aby tam wspierać współbraci w pracy duszpasterskiej. W latach 1995-98 został przeniesiony do domu w Borysowie; był tam współpracownikiem w duszpasterstwie prowadzonym w licznych kościołach i kaplicach, obsługiwanych przez tamtejszych współbraci. W grudniu 2000 roku ks. prowincjał przeniósł ks. Aleksandra do domu w Orszy i polecił podjąć obowiązki wyznaczone mu przez ordynariusza diecezji witebskiej.

W 2002 roku został przeniesiony z Orszy do domu w Licheniu, a w 2003 przeniesiony do rezydencji w Rzepiskach. W marcu 2009 roku został przeniesiony do rezydencji pw. św. Cyryla i Metodego w Lublinie. Ostatnie trzy lata życia spędził w domu seminaryjnym w Lublinie, otoczony troskliwą opieką współbraci.

Ksiądz Eugeniusz Stanisław Delikat MIC
13.9.1930 – 27.6.2021

Polska, Licheń: 27 czerwca 2021 roku nad ranem w klasztorze licheńskim, odszedł do Domu Ojca ks. Eugeniusz Delikat MIC. Żył lat 90, w Zgromadzeniu 70, w kapłaństwie 63.

Eugeniusz Stanisław Delikat, syn Maksymiliana i Heleny z d. Chrzanowska, urodził się 13 września 1930 roku w Chełmnie. Szkołę powszechną rozpoczął w Chełmnie, a po przeprowadzeniu się rodziny w 1938 r. – kontynuował naukę w Toruniu. W latach 1945-6 ukończył w Toruniu I klasę gimnazjum, następnie ponownie uczył się w Chełmnie, gdzie zdał małą maturę. W 1949 r. rozpoczął naukę w Małym Seminarium Misjonarzy Ducha Świętego w Bydgoszczy, jako uczeń I klasy liceum, ale w grudniu tego roku seminarium zostało zamknięte przez UB.

W styczniu 1950 r. został przyjęty do naszego Zgromadzenia. Nowicjat odbył w Skórcu i tam w uroczystość Zwiastowania Pańskiego 25 marca 1951 roku złożył I profesję. Przeniesiony na Bielany, w naszym NSD w roku 1952 dokończył naukę w zakresie szkoły średniej, a następnie studiował filozofię. W roku 1954-55 przebywał na przerwie w domu grudziądzkim. Profesję wieczystą złożył  25 marca 1957 r. Studia teologiczne odbywał najpierw przez rok w Gietrzwałdzie, a następnie we Włocławku, gdzie po zakończeniu III roku, z rąk bpa Antoniego Pawłowskiego, ordynariusza diecezji włocławskiej, dnia 22 czerwca 1958 roku otrzymał święcenia prezbiteratu.

W roku akademickim 1958-59 już jako neoprezbiter ukończył ostatni rok studiów teologicznych. Pierwszą placówką ks. Eugeniusza był Grudziądz: praca duszpastersko-katechetyczno-administracyjna przy kościele rektoralnym Niepokalanego Serca Maryi, którego był rektorem. W roku 1964 podjął zlecone mu obowiązki prefekta naszych kleryków we Włocławku, które pełnił przez dwa lata. W roku 1966 został przełożonym i ekonomem domu zakonnego w Grudziądzu. W dniu 5 czerwca 1967 uległ ciężkiemu wypadkowi motocyklowemu. W ramach rekonwalescencji w roku 1968 przez kilka miesięcy przebywał na kuracji u swego brata w Republice Południowej Afryki. Po zakończeniu drugiej kadencji przełożeńskiej w Grudziądzu, w latach 1972-74 pracował w Prowincji św. Stanisława Kostki w USA, a po powrocie od połowy października 1974 ponownie został skierowany do pracy w Grudziądzu. W latach 1975-81 był przełożonym i ekonomem domu w Warszawie na Pradze oraz duszpasterzem młodzieży, a także spowiednikiem nowicjuszy w Skórcu i kleryków w Lublinie.

Dnia 10 czerwca 1981 r. został wybrany przez kapitułę prowincjalną na przełożonego prowincji polskiej. W czasie jego kadencji prowincja polska podjęła posługę misyjną w Rwandzie. Po zakończeniu kadencji prowincjalskiej kapituła generalna 25.06.1987 r. wybrała ks. Eugeniusza wicegenerałem Zgromadzenia. Po powrocie z Rzymu ponownie podjął obowiązki przełożonego domu w Warszawie na Pradze i spowiednika naszych alumnów w Lublinie. W 1994 r. został przełożonym domu zakonnego i rektorem sanktuarium w Vilgertshofen, proboszczem w Epfach oraz delegatem przełożonego prowincji dla współbraci pracujących na terenie Niemiec. W sierpniu 1999 r. został prefektem młodzieży i duchowym opiekunem Katolickiego Liceum Ogólnokształcącego Collegium Primum w Grudziądzu. W roku 2001 został przeniesiony do domu Medlingen w Niemczech i przeznaczony do współpracy w duszpasterstwie. W roku 2003 ponownie został przeniesiony do domu zakonnego w Grudziądzu i skierowany do duszpasterstwa przy kościele św. Franciszka Ksawerego. W 2008 r. przez 5 miesięcy pracował  duszpastersko w Medlingen. W roku 2010 został przeniesiony do domu zakonnego w Licheniu, gdzie pozostał do śmierci, posługując w miarę możliwości jako spowiednik.

Ksiądz Władysław Ciągło MIC
26.4.1965 – 23.4.2021

Polska, Warszawa – Stegny: 23 kwietnia 2021 roku, w późnych godzinach wieczornych zmarł nagle ks. Władysław Ciągło MIC. Żył lat 56, w Zgromadzeniu 36, w kapłaństwie 30.

Władysław Ciągło MIC, syn Władysława i Janiny zd. Bodziony, urodził się 26 kwietnia 1965 roku w Stadłach, a 16 maja 1965 roku został ochrzczony w Podegrodziu, rodzinnej parafii św. o. Stanisława Papczyńskiego. W Stadłach rozpoczął naukę w szkole podstawowej, kontynuowaną po jej rozwiązaniu w Podegrodziu. Liceum zawodowe w Nowym Sączu ukończył w 1984 roku, zdobywając zawód: mechanik obróbki skrawaniem.

Odbywszy postulat w Stoczku Klasztornym, został przyjęty do nowicjatu w Skórcu, gdzie 8 września 1985 roku złożył pierwszą profesję. Studia seminaryjne odbył w WSD Księży Marianów w Lublinie. Święcenia prezbiteratu przyjął w Warszawie, na Stegnach, 16 czerwca 1991 roku z rąk bpa Władysława Miziołka, sufragana warszawskiego. Po święceniach pracował najpierw w Drietomie, k. Trencina na Słowacji. W 1994 roku został proboszczem w Brumov-Bylnice oraz administratorem parafii w Nedašov na Morawach w Republice Czeskiej. 8 grudnia 1994 roku został drugim radnym nowoutworzonego wikariatu prowincjalnego w Czechach i Słowacji, w 1997 roku mianowano go pierwszym radnym, a rok później – przełożonym wikariatu, który to urząd pełnił do 2005 roku. Przeniesiony w 1998 roku do domu zakonnego w Hrádku został tam przełożonym i ekonomem oraz administratorem tamtejszej parafii. W 2001 roku został ponadto administratorem parafii Trhový Stepanov oraz Soutice. 1 stycznia 2003 roku ustanowiony został proboszczem w Hrádku i wi­kariuszem w parafiach Trhovy Stepanov oraz Soutice. W 2005 roku został I radnym domu w Hrádku, pełniąc nadal funkcję tamtejszego ekonoma. W 2007 przełożeni przenieśli go do rezydencji Dudince na Słowacji i mianowali tamtejszym ekonomem.

W 2009 roku został przeniesiony do Prowincji NMP Matki Miłosierdzia w USA, celem przygotowania się do pracy misyjnej na Filipinach. Należał do domu w Waszyngtonie i w Darien, IL. Na Filipiny, należące do wikariatu generalnego w Azji ostatecznie trafił w 2012 roku, najpierw do domu w El Salvador, potem do domu formacyjnego w Davao (2015) i po­nownie do El Salvador (2017). Przez jedną kadencję był wiceprzełożonym wikariatu azjatyckiego. W sierpniu 2020 roku został przeniesiony do Polski, gdzie dołączył do wspólnoty na warszawskich Stegnach. Posługiwał tam w miejscowej parafii. Uroczystości pogrzebowe odbyły się w kościele parafialnym p.w. NMP Matki Miłosierdzia w środę 28 kwietnia. Zmarły spoczął w mariańskiej kwaterze na warszawskim Wawrzyszewie.

Ksiądz Ludwik Meyerholz MIC
7.11.1941 – 3.4.2021

Polska, Warszawa: 3 kwietnia 2021 roku, w godzinach porannych, zmarł w hospicjum Księży Orionistów w Wołominie k. Warszawy ks. Ludwik Meyerholz MIC. Żył 79 lat, w Zgromadzeniu 60, w kapłaństwie 52.

Ludwik Alfred Meyerholz, syn Alfreda i Weroniki z d. Pawlak urodził się dnia 7 listopada 1941 r. w  Grudziądzu, jako najstarszy z siedmiorga rodzeństwa. Jeszcze przed rozpoczęciem nauki w szkole podstawowej został ministrantem w parafii NMP i od tamtego czasu myślał o poświęceniu się służbie kapłańskiej. W latach 1948-55 ukończył szkołę podstawową, a następnie w larach 1955-59 II Liceum Ogólnokształcące w Grudziądzu przy ul. Marcinkowskiego. W szkole średniej do pragnienia kapłaństwa dołączyła się pobożność maryjna i pragnienie wstąpienia do maryjnej wspólnoty zakonnej. Przyjęty do Zgromadzenia –  w roku 1959-60 odbył nowicjat w Skórcu i tam 15 sierpnia 1960 r. złożył pierwsze śluby. Po nowicjacie został przeznaczony do pracy w domu zakonnym w Skórcu. Pierwszy rok filozofii ukończył w Warszawie na Pradze (1961-1962); następne lata studiów seminaryjnych – we Włocławku (1962-1967). We Włocławku też złożył śluby wieczyste (2 lutego 1967 roku) i przyjął święcenia kapłańskie (18 czerwca 1967 roku), w bazylice katedralnej z rąk Biskupa Włocławskiego Antoniego Pawłowskiego.

Pierwszą placówką po święceniach były Głuchołazy, gdzie pracował jako katecheta i współ­pracownik w duszpasterstwie. W roku 1971-72 te same zadania pełnił w Licheniu. W 1972 r. został przeniesiony do Warszawy na Pragę z przeznaczeniem do pracy duszpasterskiej oraz w komisji przygotowywującej obchody jubileuszu 300-lecia Zgromadzenia, a także w zespole redakcyjnym miesięcznika prowincji polskiej Immaculata. W 1973 r. został skierowany na studia w zakresie teologii w ATK. W 1975 r. został referentem ds. katechetycznych oraz członkiem komisji prowincjalnej ds. apostolatu.

W roku 1981 został przeniesiony z domu praskiego do domu na Stegnach w charakterze wikariusza parafii pw. św. Katarzyny ze skierowaniem po pracy w kaplicy MB Miłosierdzia na Stegnach. W tym czasie zostały mu zlecone obowiązki prowincjalnego referenta liturgicznej służby ołtarza. W 1986 r. został I radnym domu zakonnego na Stegnach. W roku 1987, przeniesiony ze Stegien na Marymont, został przełożonym domu i proboszczem parafii; został także ponownie wyznaczony na członka prowincjalnej komisji ds. apostolatu. W 1989 r. został nadto mianowany ekonomem domu zakonnego na Marymoncie oraz wykła­dowcą  katechetyki w Mariańskim Seminarium Duchownym. W 1991 r. kard. Józef Glemp mianował ks. Ludwika członkiem rady kapłańskiej archidiecezji warszawskiej.

Po zakończeniu dwóch kadencji przełożeńskich na Marymoncie w 1993 r. ks. Meyerholz został przeniesiony do Augsburga celem pogłębienia znajomości języka niemieckiego oraz aby wspomóc miejscową wspólnotę w duszpasterstwie. W latach 1994-2002 był przełożonym i ekonomem domu zakonnego w Elblągu, oraz proboszczem parafii pw. Wszystkich Świętych (1994-2005). Biskup elbląski powierzył ks. Ludwikowi w 1995 r. obowiązki ojca duchownego dekanatu Elbląg-Śródmieście, oraz mianował członkiem rady duszpasterskiej diecezji elbląskiej, a nadto diecezjalnym duszpasterzem rodzin, asystentem kościelnym stowarzyszenia rodzin katolickich oraz spowiednikiem alumnów diecezji elbląskiej. W roku 2001-02 był wizytatorem dekanalnym ds. nauczania religii w dekanacie Elbląg-Śródmieście. Przełożony Prowincji w roku 2000 powołał go raz jeszcze na członka komisji ds. apostolatu.

W 2005 r. ks. Ludwik, dotknięty cierpieniem fizycznym i pogłębiającą się niesprawnością, został przeniesiony do domu zakonnego w Warszawie na Pradze. Na jesienny konwent prowincjalny 2009 r. przygotował pisemną wypowiedź-świadectwo nt. „Moja postawa wobec choroby i wieku podeszłego”. Dopóki zdrowie pozwalało, wspomagał duszpastersko miejscową wspólnotę zakonną.

Ksiądz Stanisław Malinski MIC
4.6.1931 – 21.3.2021

Czechy, Brumov-Bylnice: 21 marca 2021 roku, w godzinach porannych, zmarł w szpitalu w Zlinie (Czechy) ks. Stanisław Maliński MIC. Żył 89 lat, w Zgromadzeniu 67, w kapłaństwie 54.

Stanisław Maliński syn Józefa i Franciszki z d. Bryła, urodził się 4 czerwca 1931 r. w Zabostowie Małym, par. Łowicz-kolegiata. Do szkoły powszechnej uczęszczał w Popowie (I-IV) potem w Kompinie (V-VI). W latach 1944-47 pomagał rodzicom w gospodarstwie. W latach 1947-48 uczęszczał do szkoły zawodowej w Łowiczu i pracował jako uczeń krawiecki w zakładzie rzemieślniczo-wychowawczym. W latach 1948-51 był uczniem Liceum Biskupiego w Lublinie, tam ukończył X klasę. Po śmierci ojca przeniósł się do Warszawy, został przyjęty do NSD (1951-52) i uczęszczał do XI klasy przy ul. Otwockiej; ponieważ nie złożył egzaminu dojrzałości, dlatego warunkowo został przyjęty jako student Wydziału Przygotowawczego Metropolitalnego WSD z zamieszkaniem poza seminarium (Milanówek 1952-53). Klasę XI ukończył w Pruszkowie w Państwowej Ogólnokształcącej Szkole Korespondencyjnej stopnia licealnego i w 1953 r. otrzymał świadectwo dojrzałości.

Do Zgromadzenia został przyjęty we wrześniu 1953 r., a po odbyciu nowicjatu w Skórcu złożył tam pierwsze śluby 4 października 1954 r. Po ślubach został skierowany na studia filozofii do Gietrzwałdu (1954-56), a następnie w 1956 r. na teologię do Warszawy. W latach 1960-61 był alumnem IV roku studiów we Włocławku. Z powodu słabych wyników w nauce poprosił o przerwę w studiach i zdecydował się pozostać bratem zakonnym we wspólnocie. Przełożeni zaakceptowali jego decyzję i dopuścili go do profesji wieczystej, którą złożył w Skórcu 15 sierpnia 1961 r. Jako brat zakonny został posłany do domu grudziądzkiego. W 1964 r. przełożony prowincji umożliwił mu kontynuację studiów w WSD w Siedlcach, gdzie został przyjęty na II rok teologii. W 1965 r. poprosił o ponowne przeniesienie go do stanu kleryckiego i takie pozwolenie otrzymał w 1966 r. Święcenia kapłańskie przyjął w katedrze siedleckiej z rąk bpa Wacława Skomoruchy, sufragana diecezji siedleckiej czyli podlaskiej, dnia 20 maja 1967 r.

Po święceniach został skierowany do pracy duszpastersko-katechetycznej w Górze Kalwarii. W roku 1970 został przeniesiony do domu grudziądzkiego w charakterze współpracownika w duszpasterstwie i katechety. W latach 1971-78 pełnił obowiązki zastępcy przełożonego domu, zaś w latach 1978-87 był przełożonym domu zakonnego w Grudziądzu, a w latach 1981-84 był tam także ekonomem domu. W 1987 r. został przeniesiony do pracy duszpastersko-katechetycznej w Głuchołazach. W 1990 r. na zaproszenie biskupa diecezji Nitra Jana Chryzostoma Koreca został oddelegowany przez przełożonego prowincji do pracy w tamtej diecezji. Ksiądz biskup przeznaczył go jako wikariusza do parafii Drietoma k. Trencina i Trencin-Hradec. W 1992 r. został przeniesiony do parafii Brumov-Bylnice i Nedasov w archidiecezji Olomouc w charakterze wikariusza parafii. Równocześnie ks. prowincjał zlecił mu obowiązki p.o. przełożonego, a w 1993 r. został tam zastępcą przełożonego domu. W 1995 r. został przeniesiony do domu zakonnego w Drietomie i został tam radnym domowym. W 1996 ponownie został przeniesiony do domu w Brumovie-Bylnicach i mianowany I radnym oraz ekonomem domu, a w 1999 II radnym oraz ekonomem (1999-2001). Na powyższe urzędy ponownie został powołany w 2002 r., a przełożony wikariatu obowiązki ekonoma domowego nadal powierzał ks. Jubilatowi do 2017 r. W Brumov-Bylnice pozostał do końca życia, czynnie wspierając współbraci w pracy duszpasterskiej mimo podupadającego zdrowia.

Ksiądz Serafin (Stanisław) Michalenko MIC
30.8.1930 – 11.2.2021

Urodzony w Adams, MA, członek amerykańskiej prowincji Zgromadzenia Księży Marianów. Profesji zakonnej 72 lata, z czego 64 lata w kapłaństwie. Do kapłaństwa przygotowywał się w Rzymie, gdzie  uzyskał licencjaty na Papieskim Uniwersytecie św. Tomasza (Angelicum) i Papieskim Instytucie Wschodnim (Oriéntale). Po święceniach kapłańskich, które w 1956 roku przyjął w obrządku wschodnim (przyjmując imię Seraphim) powrócił do Stanów Zjednoczonych. Następnie przez kilka semestrów wykładał na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Ameryki w Waszyngtonie oraz piastował różne funkcje w mariańskiej formacji zakonnej.

Ksiądz Serafin pełnił także rozmaite funkcje administracyjne we własnej prowincji oraz kurii generalnej Zgromadzenia w Rzymie (sekretarz i postulator generalny), a także posługiwał duszpastersko w parafiach obrządku wschodniego w Australii oraz w USA w stanach Ohio, Pennsylvania i Connecticut. 

Ksiądz Michalenko, arcybiskup George Pearce SM i ks. George Kosicki CSB byli głównymi inicjatorami tzw. Bethany House of Intercession – ruchu odnowy duchowej dla duchowieństwa katolickiego z całego świata istniejącego w latach 70. XX wieku. W 1979 roku, rok po tym jak papież św. Paweł VI zniósł zakaz szerzenia pism s. Faustyny oraz elementów nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego mających źródło w jej objawieniach, ks.Serafin został odwołany z Bethany House, aby pokierować nowo utworzonym działem Miłosierdzia Bożego w Centrum Stowarzyszenia Pomocników Mariańskich w Stockbridge, MA. Pełniąc tę rolę napisał cykl artykułów do magazynu Marian Helper, nadzorował publikację książek, broszur i materiałów audiowizualnych dotyczących orędzia i nabożeństwa do Bożego Miłosierdzia oraz pism św. Siostry Faustyny Kowalskiej. Kierował też zespołem, który w Stockbridge przygotował do druku pierwszą polską krytyczną edycję Dzienniczka s. Faustyny. 

Mianowany w 1979 roku wice-postulatorem procesu kanonizacyjnego s. Faustyny Marii Kowalskiej na Amerykę Północną, sprawował tę funkcję przez ponad 20 lat. W tym czasie spędził ponad 3 lata w Rzymie, wnosząc ogromny wkład w pomyślne zakończenie sprawy, uwieńczone beatyfikacją, a następnie kanonizacją Sekretarki Bożego Miłosierdzia. Pełniąc tę rolę był naocznym świadkiem w sprawie cudownego uzdrowienia Maureen Digan z Bostonu, przypisywanego wstawiennictwu s. Faustyny,  które otworzyło drogę do jej beatyfikacji w 1993 r. Następnie koordynował na terenie Stanów Zjednozonych wysiłki, skierowane na potwierdzenie nie tylko tego pierwszego, ale również i drugiego cudu, co pozwoliło św. Janowi Pawłowi II ogłosić s. M. Faustynę świętą w Niedzielę Miłosierdzia Bożego roku Jubileuszowego 2000 – jako pierwszą świętą Nowego Tysiąclecia – „Dar Boga dla naszych czasów” (z homilii kanonizacyjnej papieża św. Jana Pawła II).

Ksiądz Serafin został doradcą teologicznym przy produkcji wyróżnionego nagrodą filmu Divine Mercy – No Escape oraz filmu Sister Faustina: The Promise of Mercy. Odegrał także istotną rolę przy produkcji filmu wideo Sister Faustina: The Apostle of Divine Mercy, który ukazał się 1992 roku. Od listopada 1991 to października 1995 roku posługiwał jako dyrektor Stowarzyszenia Pomocników Mariańskich w USA. Będąc dyrektorem współpracował w tworzeniu scenariusza i produkcji jeszcze jednego tytułu filmowego Time of Mercy, zrealizowanego przez Marian Communications Ltd w kooperacji ze Zgromadzeniem Księży Marianów. Film, który miał swoją premierę w 1994 roku, został wyróżniony nagrodą Gold Camera na międzynarodowym konkursie wybitnych dzieł z zakresu audio i wideo komunikacji.

W październiku 1995 ks. Serafin ponownie podjął „pełnoetatową” promocję orędzia i nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego, która obejmowała udział w rekolekcjach, konferencjach i sympozjach organizowanych głównie w ramach działalności mariańskiego Instytutu Miłosierdzia Bożego im. św. Jana Pawła II, którego został dyrektorem.

Dzięki jego inicjatywie i wysiłkom Episkopat Stanów Zjednoczonych podniósł mariańską  świątynię w Stockbridge do rangi Narodowego Sanktuarium Miłosierdzia Bożego. Ksiądz  Serafin został następnie mianowany jego pierwszym rektorem.  

Ksiądz Michalenko blisko współpracował z Matką Angelicą i założoną przez nią stacją telewizyjną EWTN, która zaangażowała się w szerzenie orędzia i nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego.

W roku 2005 ks. Serafin uczestniczył w międzynarodowym sympozjum w Krakowie, na którym zainicjowane zostały Światowe Kongresy Apostołów Miłosierdzia Bożegp. Następnie, jako inspirujący prelegent, wziął udział w każdym z kolejnych czterech zjazdów kongresu.

Pomagał aktywnie przy rozwoju takich dzieł apostolskich jak Mother of Mercy Messengers kierowanych przez Joan i Dave Moroney, Eucharistic Apostle of Divine Mercy, założonym i kierowanym przez Bryan’a Thatcher’a (obecnie działające w ponad 40 krajach), oraz Healthcare Professionals for DivineMercy, zainicjowanego przez Marie Romagnano. Wziął udział, jako prelegent, we wszystkich 16. konferencjach zorganizowanych przez ten ruch apostolski.

Bóg bogaty w miłosierdzie hojnie błogosławił ks. Serafinowi wspomagając go swą łaską na każdym etapie jego życia i pracy nad szerzeniem orędzia i nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego. Serafin zawsze całkowicie polegał na niezmierzonym miłosierdziu i łasce swojego Pana i Mistrza, któremu ufał całkowicie – i nigdy nie doznał zawodu.

Pan Bóg przygotowywał ks. Serafina do życia wiecznego przez całe jego życie ziemskie i pokrzepiał sakramentami Kościoła. Przed śmiercią ks. Serafin otrzymał sakrament pojednania, namaszczenia chorych oraz na 30 minut przed zgonem przyjął „na drogę ku wieczności” Pana Jezusa w Eucharystii. Zmarły korzystał także  ze specjalnego odpustu udzielonego mu przez Stolicę Apostolską, dzięki któremu poprzez Święte Tajemnice Odkupienia, mógł w godzinie śmierci dostąpić przebaczenia za wszystkie grzechy i uwolnienia od wszystkich kar w tym życiu i życiu przyszłym.

Ksiądz Serafin pełen pokoju odszedł do wieczności w święto Matki Bożej z Lourdes z powodu komplikacji wywołanych Covid-19. Maryja Dziewica czczona przez marianów w tajemnicy Jej Niepokalanego Poczęcia, Matka i Patronka Zgromadzenia, przygotowała swego wiernego syna na przejście do Domu Ojca w dniu Jej szczególnego święta. Niepokalane Poczęcie Maryi Dziewicy niech mu będzie zbawieniem i obroną.